บทที่ 142 แม่ที่ตายไปแล้ว

“อย่าเชื่อเธอ…”

เสียงของเด็กชายยังดังอยู่ข้างหู

ลูเซียจ้องผู้หญิงตรงหน้า

ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าอ่อนโยน

แววตาเต็มไปด้วยความรัก

และที่สำคัญ…

เธอเหมือนแม่ในความทรงจำของลูเซียทุกอย่าง

“ลูกจำแม่ได้หรือยัง?”

คำถามนั้นทำให้หัวใจของลูเซียสั่นไหว

“แม่…”

คำเดียวหลุดออกจากปาก

ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม

“ใช่”

เธอยื่นมืออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ