บทที่ 159 ห้องของคนที่ถูกลืม

เสียงกระซิบดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทาง

“ลูเซีย...”

“จำพวกเราได้ไหม?”

ลูเซียยืนแข็งอยู่หน้าประตู

มือของเธอยังคงกำสร้อยของลูนาแน่น

เธอพยายามมองเข้าไปในความมืด

แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่คนเพียงคนเดียว

มีเงามากมายยืนเรียงรายอยู่หลังประตู

บางคนเป็นเด็ก

บางคนเป็นผู้ใหญ่

บางคนมีใบหน้าที่เธอรู้จัก

และบางคน......

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ