บทที่ 162 ผู้สร้างที่กลับมาจากความมืด

ประตูเงาเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นห้องแตกร้าวเป็นแนวยาว

ลูเซียยังคงยืนอยู่ตรงนั้น แม้ร่างกายจะสั่น แต่สายตาไม่ยอมละจากชายที่อยู่หลังประตู

พ่อของเธอ

หรือสิ่งที่กำลังใช้ร่างของเขาอยู่

“พ่อ...”

ลูเซียเรียกอีกครั้ง

เงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้น

“ลูกจำพ่อได้แล้วสินะ”

เสียงยังคงเหมือนเดิมทุกอย...