บทที่ 17 เสียงเรียกจากอดีต

ลูเซียยืนอยู่กลางป่าจันทร์ดำเพียงลำพัง

เสียงลมพัดผ่านต้นไม้สูงจนเกิดเสียงครางเบา ๆ รอบตัวเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัวไม่ใช่เสียงลม

มันคือเสียงเรียกชื่อของเธอ

“ลูเซีย…”

เธอหันกลับไปทันที

ไม่มีใคร

มีเพียงหมอกสีขาวที่ค่อย ๆ คลุมพื้นป่า

“ลูเซีย…”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อยู่ใกล้กว่าเดิม

มือของหญิง...