บทที่ 174 คนที่สี่ซึ่งถูกลืม

เด็กคนนั้นยืนอยู่หลังประตูบานสุดท้าย

ใบหน้าเหมือนลูเซียทุกอย่าง

ดวงตาเหมือนกัน

เสียงเหมือนกัน

แม้แต่รอยแผลเล็ก ๆ บนข้อมือก็เหมือนกัน

ลูเซียมองเด็กคนนั้นด้วยความรู้สึกประหลาด

เหมือนกำลังมองตัวเองในกระจก

แต่เด็กคนนั้นกลับมีสิ่งหนึ่งที่ลูเซียไม่มี

รอยประตูสีดำกลางหน้าอก

ลูนาเดินเข้ามาใกล้

“พี่...”

ลูเซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ