บทที่ 178 ผู้ที่อยู่หลังประตูสุดท้าย

มือที่ยื่นออกมาจากประตูยังคงค้างอยู่กลางอากาศ

นิ้วทั้งห้าขยับช้า ๆ

เหมือนกำลังคลำหาใครบางคน

ลูเซียยืนนิ่ง

หัวใจในอกเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ตึก...

ตึก...

ตึก...

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของหัวใจดวงที่สิบ

ไม่ใช่หัวใจของลูนา

ไม่ใช่ของเด็กชาย

ไม่ใช่ของเด็กหญิงตัวเล็ก

และไม่ใช่ของเด็กคนที่สี่

มันเป็นเสียงของหัวใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ