บทที่ 2 ชายผู้รอคอย
ลูเซียยืนนิ่งอยู่กลางหมอก
คำพูดของชายหนุ่มยังคงดังอยู่ในหัว
“ฉันรอเธอมาสิบแปดปีแล้ว”
สิบแปดปี...
มันเป็นเวลานานเกินกว่าที่คนแปลกหน้าคนหนึ่งจะรอใครสักคน
“คุณพูดอะไรของคุณ?”
ลูเซียพยายามควบคุมเสียงตัวเอง
“ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อน”
ลูคัสยังคงนิ่ง
ดวงตาสีทองของเขามองเธออย่างแปลกประหลาด ราวกับกำลังมองคนที่เขารู้จักมานานแล้ว
“สำหรับเธอ อาจเป็นครั้งแรก”
เขาพูดช้า ๆ
“แต่สำหรับฉัน ไม่ใช่”
ลูเซียไม่เข้าใจ
“หมายความว่าอะไร?”
ลูคัสกำลังจะตอบ แต่เสียงคำรามจากด้านหลังกลับดังขึ้น
กรรร...
ลูเซียหันไปมอง
เงาดำหลายเงากำลังเคลื่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไม้
หมาป่าตัวใหญ่สามตัวเดินออกมาจากหมอก
พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าหาเธอ
แต่กลับเดินตรงไปหาลูคัส แล้วก้มศีรษะลง
ลูเซียมองภาพนั้นด้วยความตกใจ
“พวกมัน...เชื่อฟังคุณ?”
“พวกมันไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังฉัน”
ลูคัสตอบ
“พวกมันกำลังต้อนรับเธอ”
“ต้อนรับฉัน?”
เธอชี้ตัวเอง
“ทำไม?”
ลูคัสมองเธอ
ก่อนจะพูดเพียงคำเดียว
“เพราะกลิ่นของเธอ”
ลูเซียขมวดคิ้ว
“กลิ่น?”
เขาไม่ตอบ
กลับถอดเสื้อคลุมสีดำออกแล้วคลุมลงบนไหล่ของเธอ
ลูเซียกำลังจะปฏิเสธ แต่เมื่อเสื้อคลุมสัมผัสตัว เธอกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นทันที
“ฉันไม่ต้องการเสื้อของคุณ”
“เธอกำลังหนาว”
“ฉันดูแลตัวเองได้”
ลูคัสมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ยังเหมือนเดิม”
ลูเซียชะงัก
“อะไรเหมือนเดิม?”
เขาไม่ตอบ
เพียงเดินนำหน้าไป
“ตามฉันมา”
“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”
ลูคัสหยุดเดิน
เขาหันกลับมามองเธอ
“ถ้าเธออยากเดินกลับไปเอง ฉันก็ไม่ห้าม”
เขาชี้ไปด้านหลัง
“แต่ทางนั้นไม่มีทางกลับหมู่บ้าน”
ลูเซียหันไปมอง
ทางที่เธอเพิ่งเดินผ่านมา กลับเต็มไปด้วยหมอกจนมองไม่เห็นแม้แต่ต้นไม้
“แล้วฉันต้องทำยังไง?”
“เดินตามฉัน”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอถอนหายใจ
สุดท้ายลูเซียก็เดินตามเขาไป
พวกเขาเดินผ่านป่าอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง
ลูเซียไม่ได้พูดอะไรอีก
เธอพยายามจดจำเส้นทางเอาไว้ แต่ทุกอย่างในป่าดูเหมือนกันไปหมด
ต้นไม้สูง
หมอกสีขาว
แสงจันทร์
และเสียงหมาป่าที่ดังอยู่ไกล ๆ
จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง
มันเป็นบ้านไม้หลังใหญ่ ตั้งอยู่กลางป่า
รอบบ้านมีดอกไม้สีขาวขึ้นอยู่เต็มไปหมด
ลูเซียหยุดมอง
“นี่บ้านคุณเหรอ?”
“ใช่”
ลูคัสเปิดประตู
“เข้ามา”
ลูเซียลังเล
“ฉันอยู่ข้างนอกก็ได้”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
ลูคัสหันมามองเธอ
“คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“และคืนนี้มีบางสิ่งกำลังตามหาเธอ”
ลูเซียรู้สึกเย็นวาบ
“อะไร?”
ลูคัสไม่ตอบ
เขาเพียงเปิดประตูให้กว้างขึ้น
“เข้ามาก่อน แล้วฉันจะบอก”
ลูเซียจึงเดินเข้าไป
ทันทีที่เธอก้าวข้ามประตู...
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากชั้นบน
กึก
เธอเงยหน้าขึ้น
เหมือนมีใครกำลังเดินอยู่บนพื้นไม้
“บ้านนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอ?”
“ไม่มี”
ลูคัสตอบทันที
ลูเซียมองเขา
“แล้วเสียงเมื่อกี้คืออะไร?”
ชายหนุ่มเงียบ
เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความกังวลในดวงตาของเขา
“อย่าขึ้นไปชั้นบน”
“ทำไม?”
“เพราะฉันบอกว่าอย่าขึ้น”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น
ลูเซียจึงไม่ได้ถามต่อ
แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม
บ้านหลังนี้มีอะไรซ่อนอยู่?
และทำไมเขาถึงไม่ยอมให้เธอขึ้นไป?
คืนนั้น ลูคัสเตรียมห้องให้ลูเซียพัก
ก่อนออกจากห้อง เขาหยุดอยู่หน้าประตู
“ถ้าได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ อย่าตอบ”
ลูเซียหันมามอง
“เสียงของใคร?”
“ไม่ว่าเสียงของใคร”
เขาตอบ
“อย่าเปิดประตู”
จากนั้นเขาก็เดินออกไป
ประตูปิดลง
ลูเซียมองมันอยู่นาน
“ผู้ชายคนนี้แปลกจริง ๆ”
เธอถอนหายใจแล้วนั่งลงบนเตียง
แต่เมื่อมือแตะลงบนผ้าห่ม เธอกลับพบของบางอย่างอยู่ใต้หมอน
สร้อยเส้นเดิม
จี้พระจันทร์เสี้ยวสีดำ
เธอจำได้ว่าเก็บมันไว้ในกระเป๋า
แล้วมันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?
ลูเซียหยิบสร้อยขึ้นมา
คราวนี้จี้กลับไม่ร้อน
แต่มีเสียงกระซิบเบา ๆ ดังออกมา
“กลับมาแล้ว...”
ลูเซียตัวแข็ง
เธอหันไปมองประตู
ไม่มีใคร
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าสาว...”
ลูเซียรีบวางสร้อยลง
หัวใจของเธอเต้นแรง
และในวินาทีนั้นเอง...
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก...
ก๊อก...
ก๊อก...
“ลูเซีย”
เธอได้ยินเสียงลูคัส
“เปิดประตู”
หญิงสาวกำลังจะเดินไปเปิด
แต่แล้วเธอก็หยุด
เพราะคำเตือนของเขายังอยู่ในหัว
“ถ้าได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ อย่าตอบ”
เสียงหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ลูเซีย...เปิดประตู”
เธอเดินเข้าไปใกล้
แต่ไม่เปิด
“ลูคัส?”
ไม่มีคำตอบ
เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากอีกฝั่ง
ลูเซียถอยหลังทันที
นั่นไม่ใช่เสียงของลูคัส
แล้วเสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ เดินห่างออกไป
กึก...
กึก...
กึก...
ก่อนจะมีเสียงคำรามดังขึ้นแทน
ลูเซียรีบมองออกไปทางหน้าต่าง
ด้านนอก...
ลูคัสกำลังยืนอยู่กลางลานบ้าน
และเขากำลังมองขึ้นมายังห้องของเธอ
เขาไม่ได้อยู่หน้าประตู
ถ้าอย่างนั้น...
เมื่อครู่นี้ ใครกันที่กำลังเรียกเธอ?
ลูเซียหันกลับไปมองสร้อยบนเตียง
จี้พระจันทร์เสี้ยวกำลังมีแสงสีแดงจาง ๆ ส่องออกมา
และเป็นครั้งแรกที่เธอสังเกตเห็นว่า
ด้านหลังของจี้มีตัวอักษรเล็ก ๆ สลักเอาไว้
“คำสัญญาจะสิ้นสุด เมื่อเจ้าสาวจำอดีตของตัวเองได้”
ลูเซียอ่านซ้ำอยู่หลายครั้ง
ก่อนจะรู้สึกถึงลมหายใจเย็น ๆ ที่ต้นคอ
และเสียงกระซิบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เธอลืมฉันไปแล้วจริง ๆ เหรอ...”
ลูเซียค่อย ๆ หันกลับไป
แต่สิ่งที่เธอเห็น...
กลับทำให้เธอลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ
