บทที่ 212 ดินแดนที่ไม่มีเวลา

ลูเซียยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน

เงาคนนั้นยังอยู่ตรงปลายทาง

แสงสีเงินในมือของเขาส่องออกมาเป็นจังหวะ คล้ายกับกำลังหายใจ

ลูเซียไม่เดินเข้าไปหา

“นายเป็นใคร”

เงานั้นเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบกลับมา

“คนที่เคยเดินผ่านเส้นทางนี้”

เสียงของเขาไม่ได้ฟังดูน่ากลัว แต่กลับเหมือนคนที่เหนื่อยมาก

“แล้วคนอื่นที่มากับฉัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ