บทที่ 23 แม่ที่อยู่หลังประตู

“แม่…”

เสียงของลูเซียสั่นเครือ

เธอจำใบหน้านั้นได้ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

ใบหน้าของผู้หญิงที่เธอเคยเห็นเพียงในความฝันซ้ำ ๆ

ผู้หญิงที่กอดเธอในคืนสุดท้ายก่อนหายตัวไป

แม่ของเธอ

แม่ยืนอยู่หลังประตูหิน ใบหน้าซีดขาวและมีน้ำตาไหลลงมาไม่หยุด

แต่สิ่งที่ทำให้ลูเซียไม่กล้าเดินเข้าไปหา คือสายตาของแม่

มันเต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ