บทที่ 232 คนที่รออยู่ในความมืด

เสียงของชายคนนั้นยังคงก้องอยู่ในอุโมงค์

“ในที่สุดก็ได้เจอกันอีกนะ...เรน”

เรนยืนนิ่ง

ลูเซียมองเขา

“นายรู้จักเขา?”

เรนไม่ได้ตอบทันที

ชายในความมืดก้าวออกมาช้า ๆ

แสงจากเข็มทิศส่องให้เห็นใบหน้าของเขาเพียงครึ่งเดียว

คีรันเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้...”

อาเรนหันไปมอง

“นายรู้จักเขาด้วยเหรอ?”

คีรันไม่ตอบ

ชายคน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ