บทที่ 27 รอยร้าวเเห่งคำลวง

ค่ำคืนปกคลุมผืนป่าอย่างเงียบงัน

แสงจันทร์ส่องผ่านกิ่งไม้ลงมายังทางเดินแคบ ๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในป่า ลูเซียเดินตามลูคัสอย่างระมัดระวัง หลังจากทั้งสองออกจากหมู่บ้านมาได้หลายชั่วโมง

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ความเงียบระหว่างพวกเขากลับเต็มไปด้วยคำถาม

โดยเฉพาะคำถามที่ลูเซียไม่กล้าถามออกมา

ในที่สุดเธอก็หยุดเดิน

“ลู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ