บทที่ 3 เงาในกระจก
ลูเซียยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
เธอค่อย ๆ หันกลับไปมองด้านหลัง
ไม่มีใคร
มีเพียงกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง
แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกกลับไม่เหมือนกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ลูเซียเห็นตัวเองยืนอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาว
ทว่าในเงาสะท้อน...
ด้านหลังของเธอกลับมีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่
เด็กคนนั้นสวมชุดสีขาวเหมือนกัน
ผมยาวสีดำปิดใบหน้า
ลูเซียหันกลับไปมองด้านหลังทันที
ไม่มีใคร
เมื่อหันกลับมาที่กระจกอีกครั้ง เด็กคนนั้นก็ยังอยู่
หัวใจของเธอเต้นแรง
“เธอเป็นใคร?”
เด็กในกระจกค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นใต้เส้นผม
ลูเซียรู้สึกเหมือนกำลังมองตัวเองในวัยเด็ก
เด็กคนนั้นยกมือขึ้นช้า ๆ
แล้วแตะลงบนกระจก
ริมฝีปากขยับเบา ๆ
“พี่...”
ลูเซียตัวชา
“พี่?”
ทันใดนั้นกระจกก็แตกร้าว
เพล้ง!
ลูเซียสะดุ้งถอยหลัง
เศษกระจกกระจายลงบนพื้น
และก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
ลูคัสยืนอยู่ตรงนั้น
ดวงตาสีทองของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้ม
“ลูเซีย!”
เขารีบเข้ามาหาเธอ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“กระจก...”
เธอชี้ไปที่พื้น
“มีเด็กอยู่ในนั้น”
ลูคัสมองกระจกที่แตก
สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที
“เธอเห็นอะไร?”
“เด็กผู้หญิง”
“หน้าตาเป็นยังไง?”
ลูเซียลังเล
“เหมือนฉัน”
ความเงียบปกคลุมห้อง
ลูคัสกำมือแน่น
“เธอไม่ควรเห็นมันเร็วขนาดนี้”
ลูเซียเงยหน้ามองเขา
“คุณรู้อะไร?”
ลูคัสไม่ตอบ
“ฉันถามว่าคุณรู้อะไร!”
เสียงของเธอสั่น
“คุณพาฉันมาที่นี่ คุณรู้จักแม่ของฉัน คุณบอกว่ารอฉันมาสิบแปดปี แล้วตอนนี้ยังมีเด็กในกระจกอีก”
เธอเดินเข้าไปหาเขา
“ฉันอยากรู้ความจริง”
ลูคัสมองเธออยู่นาน
ก่อนยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ
เขาใช้นิ้วแตะหน้าผากของเธอเบา ๆ
“ยังไม่ถึงเวลา”
ลูเซียปัดมือเขาออก
“ทุกคนเอาแต่พูดแบบนี้!”
“เพราะความจริงบางอย่าง ถ้าเธอรู้เร็วเกินไป เธออาจรับมันไม่ไหว”
“ฉันจะเป็นคนตัดสินเองว่ารับไหวหรือไม่ไหว”
ลูคัสนิ่งไป
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
“เธอยังเหมือนเดิมจริง ๆ”
ลูเซียชะงัก
“คุณพูดแบบนี้อีกแล้ว”
“เพราะมันเป็นเรื่องจริง”
“เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม?”
ลูคัสไม่ตอบ
แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไป
มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง
เหมือนคนที่กำลังมองคนสำคัญที่หายไปนานแสนนาน
ลูเซียเริ่มรู้สึกสับสน
“เมื่อสิบแปดปีก่อน...เกิดอะไรขึ้น?”
ลูคัสกำลังจะตอบ
แต่เสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้นจากด้านนอก
ครั้งนี้เสียงนั้นไม่ได้เหมือนการหอนธรรมดา
มันเหมือนเสียงเตือนภัย
ลูคัสหันไปทางหน้าต่างทันที
“อยู่ในห้องนี้”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนเข้ามาในเขตของเรา”
“คนจากหมู่บ้านเหรอ?”
“ไม่ใช่”
ลูคัสหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อ
ก่อนเดินออกจากห้อง
ลูเซียรีบตามไป
“ฉันจะไปด้วย”
“ไม่ได้”
“แต่ฉัน—”
“ลูเซีย”
เขาหันกลับมา
น้ำเสียงของเขาอ่อนลง
“เชื่อฉันสักครั้ง”
เธอมองเขา
ไม่รู้ทำไมคำพูดธรรมดา ๆ เพียงประโยคเดียวกลับทำให้หัวใจของเธอสงบลง
ลูคัสเดินออกไป
ประตูปิดลง
ลูเซียยืนอยู่คนเดียว
เธอควรทำตามที่เขาบอก
แต่ความสงสัยกลับมีมากกว่าความกลัว
เธอจึงเปิดประตูอีกครั้ง
และเดินตามเขาออกไปอย่างเงียบ ๆ
ด้านนอกบ้าน
ลมแรงพัดผ่านต้นไม้
หมาป่าหลายตัวกำลังยืนล้อมลูคัส
ทุกตัวจ้องเข้าไปในป่า
ลูเซียหลบอยู่หลังต้นไม้
เธอมองตามสายตาของพวกมัน
ในความมืดมีชายคนหนึ่งกำลังเดินออกมา
เขาสวมหน้ากากสีดำ
และในมือมีดอกไม้สีขาวดอกหนึ่ง
ลูคัสก้าวไปข้างหน้า
“ออกไปจากที่นี่”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะเบา ๆ
“ในที่สุดก็หาเธอเจอ”
ลูเซียรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที
“ใคร?”
ชายคนนั้นมองผ่านลูคัส
ตรงมายังที่ซ่อนของเธอ
“เจ้าสาว”
คำเดียวทำให้หมาป่าทั้งฝูงส่งเสียงคำราม
ลูคัสขยับตัวมาบังลูเซียทันที
“อย่าเรียกเธอแบบนั้น”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะ
“ทำไมจะเรียกไม่ได้?”
เขายกดอกไม้สีขาวขึ้น
“ในเมื่อเธอเป็นของพวกเรา”
ลูคัสกำหมัดแน่น
“เธอไม่ใช่ของใครทั้งนั้น”
ลูเซียมองแผ่นหลังของเขา
หัวใจของเธอกระตุกขึ้นมาอย่างประหลาด
ชายสวมหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แล้วเธอรู้หรือยังว่าแม่ของเธอทำอะไรไว้?”
ลูเซียชะงัก
ลูคัสหันกลับมามองเธอ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“อย่าฟังเขา”
แต่ชายสวมหน้ากากกลับหัวเราะ
“ถามเขาสิ”
“ถามว่าเมื่อสิบแปดปีก่อน...”
เขาหยุด
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ลูเซียใจหาย
“ใครเป็นคนพาเธอออกมาจากป่าจันทร์ดำ”
ลมทั้งป่าหยุดลงราวกับทุกอย่างกำลังรอฟังคำตอบ
ลูเซียมองลูคัส
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร
และความเงียบของเขา...
กลับน่ากลัวกว่าคำตอบเสียอีก
ชายสวมหน้ากากหันหลังกลับ
ก่อนทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้
“เมื่อความทรงจำของเธอกลับมา เจ้าสาวจะจำได้เองว่าเธอเคยสัญญาอะไรไว้”
ร่างของเขาหายเข้าไปในหมอก
ลูเซียยังคงมองลูคัส
“เขาพูดจริงหรือเปล่า?”
ลูคัสไม่ตอบ
“คุณรู้ใช่ไหม?”
เขาหลับตาลงชั่วครู่
ก่อนพูดเบา ๆ
“ฉันรู้”
“แล้วทำไมไม่บอกฉัน?”
ลูคัสลืมตาขึ้น
ดวงตาสีทองของเขาสั่นไหวเป็นครั้งแรก
“เพราะฉันกลัวว่า ถ้าเธอจำทุกอย่างได้...”
เขาหยุด
“เธอจะเกลียดฉัน”
ลูเซียมองเขาด้วยความสับสน
ก่อนที่เสียงหัวใจของเธอจะเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล
เพราะลึก ๆ ในใจของเธอ...
กลับมีความรู้สึกบางอย่างบอกว่า
เธอกับลูคัสเคยรักกันมาก่อน
