บทที่ 37 สิ่งที่หลับใหลใต้ปราสาท

เสียงของแม่ยังคงก้องอยู่ในหัวของลูเซีย

“สิ่งที่อยู่ข้างใน...ไม่ใช่หมาป่า”

เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้อง

มือของลูคัสยังจับมือเธอไว้แน่น

“ลูเซีย อย่าฟังเสียงนั้น”

เธอหันไปมองเขา

“แต่นั่นคือเสียงแม่ของฉัน”

“ฉันรู้”

“แล้วนายจะบอกว่าแม่กำลังโกหกฉันเหรอ?”

ลูคัสเงียบ

เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

พื้นหินใต้เท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ