บทที่ 38 เด็กหญิงในเงามืด

เสียงเด็กหญิงยังคงดังอยู่หลังประตูหิน

“พี่ลูคัส...ช่วยหนูด้วย...”

ลูเซียยืนนิ่ง

หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงของตัวเอง

“นั่น...เสียงฉัน”

ลูคัสไม่ตอบ

เขาจ้องประตูตรงหน้าด้วยสีหน้าซีดลงเรื่อย ๆ

“ลูคัส”

ลูเซียเรียกอีกครั้ง

“นายได้ยินเหมือนฉันใช่ไหม?”

“ได้ยิน”

“แล้วเด็กคนนั้นคือใคร?”

เขาหลับตาลง

เหมื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ