บทที่ 4 คำสัญญาใต้แสงจันทร์
ลูเซียยังคงยืนอยู่ที่เดิม
คำพูดของลูคัสวนอยู่ในหัวไม่หยุด
“เธอจะเกลียดฉัน”
เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า
เขาไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนที่กำลังโกหก
ตรงกันข้าม...
ดวงตาสีทองคู่นั้นกลับดูเจ็บปวดอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ฉันเคยรู้จักคุณจริง ๆ เหรอ?”
ลูคัสเงียบ
“ตอบฉัน”
เขาหันหน้าหนี
“เคย”
หัวใจของลูเซียกระตุก
“นานแค่ไหน?”
“นานมาก”
“ก่อนที่ฉันจะจำความได้?”
“ใช่”
“แล้วทำไมฉันถึงจำคุณไม่ได้?”
ลูคัสมองพระจันทร์บนท้องฟ้า
“เพราะมีคนทำให้เธอลืม”
“ใคร?”
เขาไม่ตอบ
ลูเซียเริ่มหงุดหงิด
“คุณจะให้ฉันถามอีกกี่ครั้ง?”
“จนกว่าเธอจะพร้อมฟัง”
“ฉันพร้อมแล้ว!”
ลูคัสหันกลับมา
“ไม่ เธอยังไม่พร้อม”
น้ำเสียงของเขานุ่มลง
“ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมดในคืนนี้ ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีก”
ลูเซียหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
“ชีวิตฉันเปลี่ยนไปตั้งแต่ฉันตื่นขึ้นมาในป่าแล้ว”
เธอมองชุดเจ้าสาวของตัวเอง
“ฉันแค่ต้องการรู้ว่าทำไม”
ลูคัสเดินเข้ามาหาเธอ
เขายื่นมือออกมา
“ถ้าอย่างนั้น มากับฉัน”
ลูเซียมองมือของเขา
“จะพาฉันไปไหน?”
“ไปดูสิ่งที่เหลืออยู่จากอดีตของเธอ”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือลงบนมือของเขา
ทันทีที่สัมผัสกัน...
ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กำลังวิ่งอยู่ในป่า
เสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้น
และมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตามอยู่ด้านหลัง
“ลูเซีย รอฉันด้วย!”
เด็กหญิงหันกลับมา
เธอยิ้ม
“ลูคัส! เร็ว ๆ สิ!”
ทั้งสองวิ่งไปจนถึงต้นไม้ใหญ่
เด็กชายยื่นดอกไม้สีขาวให้เธอ
“ให้เธอ”
“ให้ฉันทำไม?”
“เพราะวันหนึ่งฉันจะกลับมารับเธอ”
เด็กหญิงหัวเราะ
“แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”
เด็กชายทำหน้าจริงจัง
“ฉันก็จะรอ”
ภาพนั้นดับลงทันที
ลูเซียดึงมือกลับ
เธอหอบหายใจ
“เมื่อกี้...”
ลูคัสยืนนิ่ง
“เธอเห็นอะไร?”
“ฉันเห็นเด็กสองคน”
เขาไม่พูด
“เด็กผู้หญิงคือฉันใช่ไหม?”
ลูคัสพยักหน้า
“แล้วเด็กผู้ชาย...”
เธอมองเขา
“คือคุณ?”
ชายหนุ่มตอบเบา ๆ
“ใช่”
ลูเซียรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน
เธอจำเขาไม่ได้
แต่เขาจำเธอได้
ตลอดเวลาสิบแปดปี...
เขายังคงจำได้
ลูคัสพาเธอเดินลึกเข้าไปในป่า
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
ลูเซียหยุดทันที
หัวใจของเธอเต้นแรง
ต้นไม้นี้...
เธอเคยเห็นมันในความทรงจำ
ใต้ต้นไม้มีดอกไม้สีขาวขึ้นอยู่มากมาย
และตรงลำต้นมีรอยสลักสองตัวอักษร
L & L
ลูเซียใช้นิ้วแตะรอยนั้น
“เราทำไว้เหรอ?”
“ใช่”
“ทำไม?”
ลูคัสยิ้มบาง ๆ
“ตอนเด็กเธอบอกว่า ถ้าเขียนชื่อของเราสองคนไว้ที่นี่ เราจะไม่มีวันลืมกัน”
ลูเซียมองรอยสลัก
“แต่ฉันลืม”
“ฉันรู้”
“คุณเสียใจไหม?”
ลูคัสเงียบไปนาน
“มาก”
คำตอบสั้น ๆ กลับทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลก ๆ
เธอไม่รู้ว่าทำไม
ทั้งที่เพิ่งพบเขาในคืนนี้
แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังทำให้คนที่สำคัญมากคนหนึ่งต้องเจ็บปวด
“ฉันขอโทษ”
ลูคัสส่ายหน้า
“ไม่ใช่ความผิดของเธอ”
เขามองเธอ
“เธอไม่ได้เลือกที่จะลืม”
ลมเย็นพัดผ่าน
เส้นผมของลูเซียปลิวไปตามแรงลม
ลูคัสยกมือขึ้นจัดผมให้เธออย่างเบามือ
ทั้งสองสบตากัน
ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด
กลับเหมือนมีบางอย่างกำลังดึงทั้งสองเข้าหากัน
ลูเซียหลบสายตา
“เมื่อก่อน...เราเป็นอะไรกัน?”
ลูคัสนิ่งไป
“เป็นเพื่อน?”
เขาส่ายหน้า
“มากกว่านั้น”
“งั้นเป็นอะไร?”
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน
“เธอเคยสัญญาว่าจะเป็นเจ้าสาวของฉัน”
ลูเซียเบิกตากว้าง
“ตอนเด็กเนี่ยนะ?”
“ใช่”
“เด็ก ๆ จะสัญญาเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”
ลูคัสยิ้ม
“แต่เธอเป็นคนพูดเอง”
ลูเซียหน้าแดงเล็กน้อย
“ฉันไม่เชื่อ”
“ไม่เป็นไร”
เขาพูด
“วันหนึ่งเธอจะจำได้”
ทันใดนั้น...
เสียงคำรามดังขึ้นจากในป่า
ลูคัสหันไปทันที
หมาป่าตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากความมืด
มันหยุดตรงหน้าเขา ก่อนก้มศีรษะ
ลูคัสรับสารบางอย่างจากมัน
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลูเซียถาม
เขามองเธอ
“คนจากหมู่บ้านกำลังเข้ามา”
“มาหาฉันเหรอ?”
“ใช่”
“พวกเขามาตามหาฉัน?”
ลูคัสพยักหน้า
แต่ก่อนที่เขาจะพูดต่อ เสียงระฆังจากที่ไกล ๆ ก็ดังขึ้น
ลูเซียจำเสียงนั้นได้
มันเป็นเสียงระฆังจากหมู่บ้านของเธอ
แต่ที่นี่ไม่มีทางได้ยินเสียงนั้นชัดขนาดนี้
ลูเซียหันไปมองความมืด
“ทำไมฉันถึงได้ยิน?”
ลูคัสมองเธอด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก
“เพราะป่ากำลังเปิดทางให้เธอ”
“หมายความว่าอะไร?”
เขายังไม่ทันตอบ
จี้พระจันทร์เสี้ยวที่คอของเธอก็ส่องแสงขึ้น
ครั้งนี้สว่างกว่าทุกครั้ง
หมาป่าทั้งฝูงที่อยู่รอบ ๆ ต่างก้มศีรษะลงพร้อมกัน
ลูเซียมองพวกมันด้วยความตกใจ
“ทำไมพวกมันถึงทำแบบนี้?”
ลูคัสมองเธอ
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเบามาก
“เพราะพวกมันกำลังยอมรับราชินีของพวกมัน”
ลูเซียชะงัก
“ราชินี?”
แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามต่อ...
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากในป่า
“ลูเซีย!”
เธอหันไปทันที
เสียงนั้นคุ้นเคยเหลือเกิน
เป็นเสียงที่เธอไม่ได้ยินมานานมาก
เสียงของแม่ของเธอ
“แม่...?”
ลูคัสคว้ามือเธอไว้ทันที
“อย่าตอบ”
ลูเซียมองเขาด้วยหัวใจที่สั่นไหว
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ลูเซีย...กลับมาหาแม่”
และในความมืดของป่า...
มีเงาของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนรออยู่ใต้แสงจันทร์
