บทที่ 5 เสียงเรียกจากความมืด
“ลูเซีย...กลับมาหาแม่”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ลูเซียยืนนิ่ง
เธอจำเสียงนี้ได้
แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม
เสียงของแม่...
คนที่เธอสูญเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก
“แม่...”
ลูเซียกำลังจะก้าวออกไป
แต่ลูคัสคว้ามือเธอไว้
“อย่าไป”
“นั่นเสียงแม่ฉัน”
“ฉันรู้”
“ถ้าคุณรู้ แล้วทำไมถึงไม่ให้ฉันไปหา?”
ลูคัสมองเข้าไปในความมืด
“เพราะนั่นไม่ใช่แม่ของเธอ”
ลูเซียส่ายหน้า
“คุณจะรู้ได้ยังไง?”
“เพราะแม่ของเธอไม่ควรอยู่ที่นี่”
คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบ
เงาของหญิงสาวใต้ต้นไม้ยังคงยืนอยู่
เธอสวมชุดสีขาวยาว
ผมดำยาวปิดใบหน้า
“ลูเซีย...”
เสียงนั้นอ่อนโยนเหมือนในความทรงจำ
“แม่รอหนูอยู่”
น้ำตาของลูเซียเริ่มคลอ
เธอจำได้ว่าแม่เคยเรียกเธอแบบนี้
ทุกคืนก่อนนอน
“แม่อยู่ตรงนี้นะ ไม่ต้องกลัว”
แต่ตอนนี้...
เสียงเดียวกันกลับดังขึ้นจากในป่าที่น่ากลัวแห่งนี้
“ฉันอยากเห็นหน้าแม่”
ลูเซียพูดเบา ๆ
“ถ้าเป็นแม่จริง ๆ ฉันอยากถามว่าทำไมถึงทิ้งฉันไป”
ลูคัสมองเธอด้วยสายตาอ่อนลง
“เธอมีสิทธิ์อยากรู้”
เขาหยุด
“แต่ไม่ใช่แบบนี้”
“แล้วฉันต้องทำยังไง?”
ลูคัสเดินมายืนตรงหน้าเธอ
“มองฉัน”
ลูเซียเงยหน้าขึ้น
ดวงตาสีทองของเขาสะท้อนแสงจันทร์
“ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าตามเสียงนั้นไป”
เขาพูดช้า ๆ
“ถ้าเธอกลัว ให้จับมือฉันไว้”
ลูเซียมองมือของเขา
ก่อนค่อย ๆ จับมัน
มือของลูคัสอุ่นกว่าที่เธอคิด
และแปลกมาก...
เพียงแค่จับมือเขา ความกลัวในใจของเธอกลับลดลง
---
หญิงสาวในป่าค่อย ๆ เดินออกมาจากความมืด
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
จนแสงจันทร์ส่องให้เห็นใบหน้าของเธอ
ลูเซียเบิกตากว้าง
ผู้หญิงคนนั้น...
มีใบหน้าเหมือนแม่ของเธอจริง ๆ
“แม่...”
น้ำตาไหลลงบนแก้มโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวยิ้ม
“มาหาแม่สิ”
ลูเซียกำมือของลูคัสแน่นขึ้น
“คุณคือแม่ของฉันจริง ๆ หรือเปล่า?”
หญิงสาวไม่ตอบ
เธอเพียงยิ้ม
“หนูโตขึ้นมากแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ลูเซียใจสั่น
“แม่จำฉันได้?”
“แม่ไม่เคยลืมหนู”
ลูเซียก้าวไปข้างหน้า
แต่ลูคัสยังจับมือเธอไว้
“อย่า”
เขาพูดเบา ๆ
หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้า
“ลูคัส...”
น้ำเสียงของเธอเย็นลง
“ยังปกป้องนางอยู่อีกหรือ?”
ลูเซียหันไปมองลูคัส
เขานิ่ง
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ
“สิบแปดปีแล้วนะ”
ลูคัสกำมือแน่น
“เรื่องของเธอจบไปแล้ว”
“ไม่”
หญิงสาวส่ายหน้า
“มันยังไม่จบ”
เธอมองลูเซีย
“เพราะเจ้าสาวกลับมาแล้ว”
ลูเซียขมวดคิ้ว
“เจ้าสาวอะไร?”
หญิงสาวไม่ตอบ
กลับยกมือขึ้น
ทันใดนั้นหมอกทั่วทั้งป่าก็เริ่มหมุนวน
หมาป่ารอบตัวต่างส่งเสียงคำราม
ลูเซียรู้สึกเจ็บที่หน้าอก
จี้พระจันทร์เสี้ยวร้อนขึ้นอย่างรุนแรง
“โอ๊ย!”
เธอทรุดลง
ลูคัสรีบประคองเธอไว้
“ลูเซีย!”
แสงสีแดงเริ่มปรากฏบนจี้
แล้วภาพหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเธอ
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังร้องไห้
มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มเธอ
ผู้หญิงคนนั้นคือแม่
และตรงหน้าพวกเธอ...
มีลูคัสในวัยเด็กยืนอยู่
แม่ของลูเซียพูดบางอย่าง
“จำไว้นะลูเซีย ถ้าวันหนึ่งลูกกลับมาที่นี่...”
ภาพสั่นไหว
เสียงของแม่ค่อย ๆ เบาลง
“อย่าเชื่อทุกอย่างที่ลูคัสพูด”
ลูเซียลืมตาขึ้นทันที
เธอมองลูคัส
“แม่บอกว่า...อย่าเชื่อคุณ”
ลูคัสนิ่งไป
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ฉันรู้”
“คุณรู้อยู่แล้ว?”
“ใช่”
“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน?”
ลูคัสมองเธอ
“เพราะเธอต้องเป็นคนจำมันเอง”
ลูเซียเริ่มสับสน
“คุณกับแม่ฉันมีความลับอะไรกัน?”
ลูคัสไม่ตอบ
หญิงสาวที่อยู่ใต้ต้นไม้กลับหัวเราะขึ้น
เสียงหัวเราะนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง
ใบหน้าของเธอเริ่มผิดรูป
ผิวหนังกลายเป็นสีซีด
ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำ
ลูเซียถอยหลังด้วยความตกใจ
สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า...
ไม่ใช่แม่ของเธอ
มันคือบางสิ่งที่กำลังสวมใบหน้าของแม่
ลูคัสผลักลูเซียไปด้านหลังตัวเอง
“หลบไป!”
สิ่งนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ลูคัสเปลี่ยนร่างในพริบตา
ร่างมนุษย์ของเขาหายไป
หมาป่าขนาดใหญ่ที่มีขนสีดำปรากฏขึ้นแทนที่
ดวงตาสีทองยังคงเหมือนเดิม
ลูเซียยืนมองด้วยความตกตะลึง
เธอเคยสงสัยว่าเขาเป็นหมาป่าหรือไม่
แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเอง...
กลับน่ากลัวกว่าที่คิด
หมาป่าสีดำกระโจนเข้าปะทะสิ่งนั้น
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วป่า
ลูเซียถอยหลังจนชนต้นไม้
แล้วจู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบอีกครั้ง
ไม่ใช่จากสิ่งนั้น
ไม่ใช่จากลูคัส
แต่ดังขึ้นจากสร้อยที่คอของเธอ
“อย่าปล่อยให้เขาจำคำสัญญาได้...”
ลูเซียก้มมองจี้พระจันทร์เสี้ยว
แสงสีแดงค่อย ๆ จางลง
เธอเงยหน้าขึ้นมองลูคัส
เขากำลังต่อสู้เพื่อปกป้องเธอ
แต่เธอกลับเริ่มสงสัยว่า...
สิ่งที่เขาพยายามปกป้องเธอจากนั้น
อาจไม่ใช่แค่ปีศาจในป่า
แต่อาจเป็นความจริงเกี่ยวกับตัวเขาเอง
