บทที่ 6 ความจริงที่ถูกซ่อน
เสียงคำรามของหมาป่าดังก้องไปทั่วป่าจันทร์ดำ
ลูเซียยืนตัวแข็งอยู่กลางลานหญ้า ดวงตาของเธอจับจ้องร่างหมาป่าสีดำที่กำลังต่อสู้กับสิ่งที่เคยมีใบหน้าของแม่
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
กรงเล็บของสิ่งนั้นฟาดผ่านอากาศ ก่อนที่ลูคัสจะกระโจนเข้าไปขวาง เขากัดเข้าที่แขนของมันจนมันถอยออกไป
เลือดสีดำหยดลงบนพื้น
แต่สิ่งที่ทำให้ลูเซียหวาดกลัวที่สุดไม่ใช่เลือด
เป็นดวงตาของลูคัส
ดวงตาสีทองคู่นั้นยังเหมือนเดิม แม้ร่างของเขาจะกลายเป็นหมาป่าตัวใหญ่
เขากำลังปกป้องเธอ
“ลูคัส!”
ลูเซียตะโกนเรียกโดยไม่รู้ตัว
หมาป่าสีดำหันมามองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับไปต่อสู้
สิ่งที่มีใบหน้าเหมือนแม่ของเธอหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าคิดว่าจะปกป้องเธอได้ตลอดไปหรือ ลูคัส”
เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงผู้หญิงอีกแล้ว
มันแหบต่ำและเย็นยะเยือก
“สิบแปดปีที่ผ่านมา เจ้ายังไม่เคยบอกความจริงกับเธอเลย”
หมาป่าสีดำชะงัก
เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
แต่ลูเซียเห็นมัน
ลูคัสกำลังลังเล
“ความจริงอะไร?”
ลูเซียถามเสียงสั่น
สิ่งนั้นหันมามองเธอ
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ถามเขาสิ”
“ถามว่าในคืนที่แม่ของเจ้าพาเจ้าออกจากป่านี้...เกิดอะไรขึ้น”
หัวใจของลูเซียกระตุก
ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง
เธอเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังร้องไห้
ข้าง ๆ เธอมีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่
เด็กชายคนนั้นคือลูคัส
“อย่ากลัวนะลูเซีย”
เสียงของเด็กชายดังขึ้น
“ฉันจะตามหาเธอ”
ภาพเปลี่ยนไป
ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กหญิงวิ่งผ่านป่า
เธอคือแม่ของลูเซีย
แต่ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“แม่!”
ลูเซียพยายามเอื้อมมือไปหา
แต่ภาพนั้นหายไปก่อน
เธอสะดุ้งกลับมาสู่ความจริง
ทันใดนั้น สิ่งนั้นก็กระโจนเข้าหาเธอ
“ลูเซีย!”
หมาป่าสีดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เสียงคำรามดังสนั่น
ร่างของลูคัสกลับคืนเป็นมนุษย์กลางอากาศ ก่อนที่เขาจะคว้าตัวลูเซียไว้และพาเธอล้มลงกับพื้น
สิ่งนั้นพุ่งผ่านพวกเขาไป
พื้นดินสั่นสะเทือน
ลูเซียอยู่ในอ้อมแขนของลูคัส
เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรง
“เธอเป็นอะไรไหม?”
ลูเซียไม่ได้ตอบ
เธอมองใบหน้าของเขา
มีรอยเลือดอยู่ตรงแก้ม
“ทำไม...นายถึงต้องช่วยฉัน?”
ลูคัสนิ่งไป
“เพราะฉันสัญญาไว้”
“คำสัญญาเมื่อสิบแปดปีก่อนน่ะเหรอ?”
เขามองเธออย่างเงียบ ๆ
ลูเซียจึงถามอีกครั้ง
“นายรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉัน”
ลูคัสหลบสายตา
ความเงียบของเขาเป็นคำตอบที่ชัดเจนเกินไป
“นายรู้จริง ๆ”
ลูเซียค่อย ๆ ลุกขึ้น
“แล้วทำไมถึงไม่บอกฉัน?”
“เพราะความจริงบางอย่าง ถ้าเธอรู้ตอนนี้ เธออาจจะไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้อีก”
“ฉันไม่สน!”
เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธ
“ฉันอยากรู้ว่าแม่ของฉันเป็นใคร ทำไมถึงมีคนตามล่าฉัน และทำไมทุกคนถึงเรียกฉันว่าเจ้าสาว”
ลูคัสมองเธอ
คราวนี้เขาไม่ได้หลบสายตา
“เพราะแม่ของเธอเคยเป็นเจ้าสาวของป่าจันทร์ดำ”
ลูเซียเบิกตากว้าง
“อะไรนะ?”
“และเมื่อเธอพาเธอออกไปจากที่นี่ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป”
“แม่พาฉันหนีออกจากที่นี่?”
“ใช่”
ลูเซียรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน
“แล้วแม่หนีไปทำไม?”
ลูคัสเงียบอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ
“เพราะแม่ของเธอไม่ต้องการให้เธอเป็นเจ้าสาวของหมาป่า”
ลูเซียก้มมองสร้อยพระจันทร์เสี้ยวที่คอ
มันกำลังเรืองแสงอ่อน ๆ
“แล้วฉันล่ะ?”
ลูคัสมองสร้อยเส้นนั้น
“เธอไม่เคยเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา”
ลูเซียกำสร้อยแน่น
“หมายความว่าอะไร?”
ก่อนที่ลูคัสจะตอบ เสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง
หมาป่าหลายสิบตัวเดินออกมาจากเงามืด
พวกมันไม่ได้เข้ามาโจมตี
แต่กลับก้มศีรษะให้ลูเซีย
ทุกตัวพร้อมกัน
ลูเซียมองพวกมันด้วยความสับสน
แล้วสร้อยพระจันทร์เสี้ยวก็ส่องแสงสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
บนพื้นใต้เท้าของเธอ ปรากฏรอยสัญลักษณ์บางอย่าง
เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวล้อมรอบดอกไม้สีขาว
ลูคัสเห็นแล้วถึงกับนิ่ง
“มันตื่นแล้ว...”
“อะไรตื่น?”
เขามองเธอ
“พลังของเธอ”
ลมเย็นพัดผ่านป่า
หมอกสีขาวค่อย ๆ ลอยเข้ามาปกคลุมพื้นดิน
และจากที่ไกลออกไป มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ในที่สุด...เจ้าสาวก็กลับมา”
ลูเซียหันไปมอง
ชายสวมหน้ากากคนเดิมยืนอยู่ระหว่างต้นไม้
แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว
ด้านหลังของเขามีคนอีกหลายคนยืนเรียงกันอยู่ในความมืด
ลูคัสขยับมายืนขวางหน้าลูเซียทันที
“อย่าเข้าใกล้พวกเขา”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะ
“เจ้าจะปกป้องเธอไปถึงเมื่อไร ลูคัส?”
“จนกว่าชีวิตของฉันจะหมดลง”
ลูเซียมองแผ่นหลังของลูคัส
ประโยคนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างประหลาด
ชายสวมหน้ากากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็คงถึงเวลาที่เธอควรรู้แล้วว่า...”
เขาหันมามองลูเซีย
“ใครกันแน่ที่เป็นคนพรากความทรงจำของเธอไป”
ลูเซียตัวชา
ลูคัสกำหมัดแน่น
เพราะเขารู้คำตอบ
และครั้งนี้...
เขาไม่สามารถปิดบังมันได้อีกแล้ว
ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย
แต่ไม่มีใครรู้ว่า เมื่อความทรงจำกลับคืนมา...
คนที่ลูเซียควรกลัวที่สุด
อาจไม่ใช่หมาป่าที่อยู่ตรงหน้าเธอเลย
