บทที่ 7 ความทรงจำที่หายไป
“ใครเป็นคนลบความทรงจำของฉัน?”
คำถามของลูเซียดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของป่าจันทร์ดำ
ไม่มีใครตอบ
ลูคัสยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ส่วนชายสวมหน้ากากยังคงยืนอยู่ระหว่างต้นไม้
สายตาของทั้งสองคนเหมือนกำลังต่อสู้กันโดยไม่ต้องพูดอะไร
ลูเซียมองลูคัส
“นายรู้ใช่ไหม?”
เขานิ่งไป
“ลูคัส...”
“ใช่”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้หัวใจของเธอหนักอึ้ง
“ใคร?”
ลูคัสกำมือแน่น
“แม่ของเธอ”
ลูเซียเหมือนถูกหยุดเวลา
“แม่ของฉัน?”
“เธอเป็นคนขอให้ฉันช่วยลบความทรงจำของเธอ”
ลูเซียถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ไม่จริง”
“มันเป็นเรื่องจริง”
“แม่จะทำแบบนั้นทำไม?”
ลูคัสมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เพราะตอนนั้นเธอกำลังจะถูกพาตัวไป”
“ใครจะพาฉันไป?”
“คนของป่าจันทร์ดำ”
ลูเซียหันไปมองกลุ่มคนด้านหลังชายสวมหน้ากาก
พวกเขายังคงยืนเงียบ
ไม่มีใครขยับ
“แล้วนายล่ะ?”
เธอถาม
“นายอยู่ตรงนั้นด้วยหรือเปล่า?”
ลูคัสพยักหน้า
“อยู่”
“แล้วนายทำอะไร?”
เขาเงียบ
“ฉันพยายามช่วยเธอ”
“แต่สุดท้ายฉันก็ลืมทุกอย่าง”
“ใช่”
ลูเซียรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ
“แล้วนายก็ปล่อยให้ฉันลืม”
“เพราะถ้าเธอจำได้ พวกเขาจะตามหาเธอเจอ”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
ลูเซียมองไปรอบตัว
“ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว”
ลูคัสไม่มีคำตอบ
ชายสวมหน้ากากหัวเราะเบา ๆ
“เห็นไหม เจ้าสาว?”
“คนที่เธอไว้ใจที่สุดคือคนที่ซ่อนความจริงจากเธอมากที่สุด”
ลูคัสหันไปมองเขา
“พอได้แล้ว”
“หรือเจ้ากลัวว่าเธอจะรู้เรื่องคืนนั้น?”
คำว่า “คืนนั้น” ทำให้ลูเซียหันกลับมา
“คืนไหน?”
ชายสวมหน้ากากไม่ตอบ
เขาเพียงยกมือขึ้น
หมอกสีดำเริ่มไหลออกมาจากพื้นดิน
ลูคัสรีบจับมือลูเซีย
“เราต้องไปแล้ว”
“เดี๋ยว!”
ลูเซียยังไม่ทันถามอะไร หมอกก็พุ่งเข้ามาปกคลุมทั้งบริเวณ
เสียงของชายสวมหน้ากากดังแว่วมา
“อีกไม่นานเจ้าจะจำได้ทั้งหมด...ลูเซีย”
ทุกอย่างมืดลง
---
เมื่อหมอกจางหาย ลูเซียพบว่าตัวเองอยู่ในบ้านไม้ของลูคัส
เธอนั่งอยู่บนเตียง
ส่วนลูคัสกำลังทำแผลที่แขน
“เจ็บไหม?”
คำถามหลุดออกจากปากของเธอ
ลูคัสเงยหน้าขึ้น
“นิดหน่อย”
ลูเซียมองบาดแผล
“นายช่วยฉันหลายครั้งแล้ว”
“ฉันบอกแล้วว่าฉันสัญญาไว้”
“คำสัญญานั้นสำคัญกับนายมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ลูคัสเงียบ
ก่อนจะตอบว่า
“มากที่สุด”
ลูเซียมองเขา
ไม่รู้ทำไมคำตอบง่าย ๆ นั้นถึงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
เธอเอื้อมมือไปแตะแผลบนแขนของเขาเบา ๆ
ทันใดนั้น—
ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้น
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้
เธอกำลังร้องไห้
เด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ
“ถ้าวันหนึ่งเธอลืมฉันล่ะ?”
เด็กหญิงถาม
เด็กชายยิ้ม
“ฉันจะทำให้เธอจำได้เอง”
“ถ้าฉันจำไม่ได้จริง ๆ ล่ะ?”
เด็กชายยื่นดอกไม้สีขาวให้เธอ
“งั้นฉันจะรอ”
“รอนานแค่ไหน?”
“จนกว่าเธอจะกลับมา”
ภาพนั้นหายไป
ลูเซียรีบดึงมือกลับ
เธอหายใจแรง
“ฉันเคยพูดแบบนั้นกับนาย...ใช่ไหม?”
ลูคัสมองเธอ
“ใช่”
“แล้วเราสนิทกันมากแค่ไหน?”
เขานิ่งไป
“มากกว่าที่เธอคิด”
ลูเซียไม่รู้ว่าจะถามอะไรต่อ
แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้
โต๊ะไม้ตัวเล็กตรงมุมห้อง
หน้าต่างบานนั้น
แจกันดอกไม้สีขาว
ทุกอย่างเหมือนเธอเคยเห็นมาก่อน
เธอเดินไปที่ตู้เก่า ๆ
มือของเธอหยุดอยู่ตรงลิ้นชักหนึ่ง
“เปิดดูสิ”
ลูคัสพูดเบา ๆ
ลูเซียเปิดลิ้นชัก
ข้างในมีของชิ้นหนึ่งวางอยู่
เป็นกำไลเส้นเล็กสีเงิน
มีจี้รูปพระจันทร์เสี้ยว
เธอหยิบมันขึ้นมา
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสจี้—
ภาพความทรงจำก็กลับมาอีกครั้ง
คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม
เธอเห็นตัวเองในวัยเด็ก
กำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้
ข้าง ๆ เธอคือลูคัส
แต่มีใครบางคนกำลังยืนอยู่ด้านหลัง
ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของเธอ
ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยน้ำตา
“แม่ไม่อยากทำแบบนี้เลย”
แม่พูด
“แต่ถ้าไม่ทำ ลูกจะไม่ปลอดภัย”
เด็กหญิงลูเซียร้องไห้
“แม่จะพาหนูไปไหน?”
แม่กอดเธอแน่น
“ที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ”
ลูคัสยืนอยู่ตรงหน้า
“ผมจะตามหาเธอ”
แม่มองเขา
“ลูคัส...ถ้าลูกยังรักเธอ อย่าตามหาเธอ”
เด็กชายส่ายหน้า
“ผมทำไม่ได้”
ภาพเริ่มเลือนราง
ก่อนที่เสียงของแม่จะดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
“วันหนึ่ง เมื่อเธอกลับมา...อย่าให้เธอรู้ว่าเธอเป็นใคร”
ลูเซียสะดุ้งกลับมาสู่ความจริง
กำไหล่ของเธอสั่น
ลูคัสเดินเข้ามาใกล้
“ลูเซีย”
เธอมองเขา
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนแก้ม
“แม่กลัวอะไร?”
ลูคัสไม่ตอบ
“ทำไมแม่ถึงไม่อยากให้ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร?”
เขามองเธออยู่นาน
ก่อนพูดออกมาอย่างช้า ๆ
“เพราะเธอไม่ได้เป็นแค่เจ้าสาวของหมาป่า”
ลูเซียขมวดคิ้ว
“แล้วฉันเป็นอะไร?”
ลูคัสยังไม่ทันตอบ
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก...ก๊อก...
ทั้งสองคนหันไปพร้อมกัน
ไม่มีใครอยู่ด้านนอก
แต่มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากหลังประตู
“ลูเซีย...”
เธอจำเสียงนั้นได้ทันที
เสียงของแม่
“เปิดประตูให้แม่หน่อย”
ลูเซียตัวแข็ง
ลูคัสรีบคว้ามือเธอไว้
“อย่าเปิด”
เสียงด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้...
มันไม่ได้เรียกชื่อลูเซีย
มันพูดว่า
“ลูกจำได้แล้วใช่ไหม?”
ลูเซียเบิกตากว้าง
เพราะประโยคนั้นทำให้เธอรู้ว่า...
สิ่งที่อยู่หลังประตูไม่ได้กำลังหลอกล่อเธอ
มันกำลังทดสอบว่า
ความทรงจำของเธอกลับคืนมาแล้วมากแค่ไหน
