บทที่ 79 สิ่งที่ก้าวออกจากความมืด

ประตูสุดท้ายเปิดออกจนสุด

ความมืดด้านหลังประตูไหลทะลักออกมาราวกับน้ำที่ถูกกักไว้นานนับร้อยปี

ลมเย็นจัดพัดผ่านทุกคน

เปลวไฟรอบห้องดับลงทีละดวง

ลูเซียกอดลูนาไว้แน่น

ส่วนไคเรนคุกเข่าอยู่ข้างดาเรียน

“พ่อ...”

ดาเรียนยังมีลมหายใจ

แต่ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“พา...ไคเรนออกไป...”

เขาพูดเบา ๆ

“ไม่”

ไคเรนส่าย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ