บทที่ 8 คนที่อยู่หลังประตู
“ลูกจำได้แล้วใช่ไหม?”
เสียงของแม่ดังขึ้นอีกครั้ง
ลูเซียยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดเจน
เธออยากเปิดประตู
อยากเห็นใบหน้าของแม่อีกครั้ง
แม้จะรู้ว่าสิ่งที่อยู่ด้านนอกอาจไม่ใช่แม่จริง ๆ
ลูคัสยังคงจับมือเธอไว้แน่น
“อย่าเปิด”
“แต่ถ้าเป็นแม่จริง ๆ ล่ะ?”
“ถ้าเป็นแม่ของเธอจริง เธอจะไม่ขอให้เธอเปิดประตูในคืนนี้”
ลูเซียมองเขา
“นายรู้ได้ยังไง?”
“เพราะฉันรู้จักแม่ของเธอ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
ก๊อก...ก๊อก...
คราวนี้เบากว่าเดิม
“ลูเซีย...แม่คิดถึงลูก”
น้ำตาของลูเซียไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
เสียงนั้นเหมือนแม่เหลือเกิน
เหมือนในความทรงจำที่เธอจำได้
อบอุ่น
อ่อนโยน
และคุ้นเคย
“แม่...”
เธอเผลอพูดออกมา
ลูคัสรีบหันมามอง
“อย่าตอบ”
แต่สายเกินไป
ทันทีที่เสียงของลูเซียหลุดออกจากปาก เทียนทุกเล่มในบ้านก็ดับลงพร้อมกัน
ความมืดเข้าปกคลุมห้อง
แล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
“เกือบแล้ว...”
ลูเซียตัวสั่น
“มันต้องการอะไรจากฉัน?”
“ความทรงจำของเธอ”
“ทำไม?”
“เพราะความทรงจำของเธอคือกุญแจ”
“กุญแจไปสู่อะไร?”
ลูคัสยังไม่ทันตอบ
พื้นบ้านก็สั่นสะเทือน
แสงสีเงินจากสร้อยพระจันทร์เสี้ยวส่องออกมา
แสงนั้นสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนทั่วทั้งห้องกลายเป็นสีขาว
ลูเซียยกมือขึ้นบังตา
จากนั้นภาพหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า
เธอเห็นประตูหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางป่า
บนประตูมีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยว
มีหมาป่าสองตัวแกะสลักอยู่ด้านข้าง
ตรงกลางประตูมีรอยมือเล็ก ๆ
ลูเซียมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด
“ฉันเคยเห็นที่นี่”
ลูคัสพยักหน้า
“ใช่”
“ที่ไหน?”
“สถานที่ที่คำสัญญาของเราถูกสร้างขึ้น”
ภาพเปลี่ยนไป
เด็กหญิงลูเซียกำลังยืนอยู่หน้าประตูหิน
เด็กชายลูคัสยืนอยู่ข้างเธอ
ทั้งสองจับมือกัน
ด้านหลังมีชายหญิงจำนวนมากยืนอยู่
และตรงกลางกลุ่มนั้นคือผู้หญิงคนหนึ่ง
แม่ของลูเซีย
แม่กำลังถือมีดสีเงินอยู่ในมือ
“แม่ทำอะไร?”
ลูเซียในปัจจุบันถามทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครได้ยิน
แม่ก้มลงมองเด็กทั้งสอง
“วันนี้พวกเจ้าต้องสัญญากัน”
เด็กหญิงลูเซียมองลูคัส
“สัญญาอะไร?”
แม่ตอบ
“สัญญาว่าจะปกป้องกันไปตลอดชีวิต”
เด็กชายลูคัสยื่นมือออกไป
เด็กหญิงจับมือเขา
“ฉันสัญญา”
“ฉันก็สัญญา”
ทันใดนั้น แสงจันทร์ก็ส่องลงมาบนมือของทั้งสองคน
รอยพระจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้นบนข้อมือของลูเซีย
ลูเซียในปัจจุบันมองข้อมือตัวเอง
รอยนั้นยังอยู่
เพียงแต่มันเคยถูกซ่อนเอาไว้ใต้ผิวหนัง
เธอเงยหน้ามองลูคัส
“นี่คือคำสัญญาที่นายพูดถึงมาตลอดใช่ไหม?”
“ใช่”
“แล้วทำไมฉันถึงจำไม่ได้?”
ลูคัสเงียบ
“ตอบฉัน”
เขาสูดหายใจเข้าช้า ๆ
“เพราะหลังจากคืนนั้น แม่ของเธอทำให้ฉันสัญญาอีกอย่าง”
“อะไร?”
“ฉันต้องลืมเธอด้วย”
ลูเซียชะงัก
“นายหมายความว่า...”
“ฉันเคยพยายามลืมเธอ”
เขามองเธอด้วยดวงตาสีทอง
“แต่ฉันทำไม่ได้”
หัวใจของลูเซียเต้นแรง
“ทำไม?”
ลูคัสไม่ได้ตอบทันที
เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้
“เพราะต่อให้ความทรงจำหายไป...หัวใจของฉันก็ยังจำเธอได้”
ลูเซียพูดไม่ออก
เธอหลบสายตา
ไม่รู้ว่าเพราะความเขินหรือความสับสน
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านนอก
ครืด...
เหมือนมีบางสิ่งกำลังลากเล็บไปตามประตู
ลูคัสหันกลับไปทันที
“มันยังอยู่”
“เราจะทำยังไง?”
“มีทางเดียว”
“อะไร?”
“ไปที่ประตูหิน”
ลูเซียมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ทำไม?”
“เพราะถ้าเธอต้องการรู้ว่าแม่ของเธอซ่อนอะไรไว้ เราต้องเปิดประตูนั้น”
เสียงจากด้านนอกเงียบลง
จากนั้นประตูก็เริ่มมีรอยร้าว
ลูคัสคว้ามือลูเซีย
“แต่จำไว้อย่างหนึ่ง”
“อะไร?”
“ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไร อย่าเชื่อความทรงจำทั้งหมด”
ลูเซียขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
ลูคัสมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“เพราะมีใครบางคนกำลังพยายามสร้างความทรงจำปลอมให้เธอ”
ทันใดนั้น—
ประตูไม้ระเบิดออก
ลมเย็นพัดเข้ามาในบ้าน
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
มีเพียงดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งวางอยู่บนพื้น
ลูเซียเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา
ทันทีที่นิ้วสัมผัสกลีบดอกไม้—
เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นในหัว
“ลูคัสไม่ใช่คนที่เธอต้องกลัว...”
จากนั้นเสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังตามมา
“แต่คนที่เธอควรกลัว...อยู่ใกล้ตัวเธอมาตลอด”
ลูเซียค่อย ๆ หันกลับไปมองลูคัส
เขายืนอยู่กลางความมืด
ดวงตาสีทองของเขาสะท้อนแสงจันทร์
และเป็นครั้งแรก...
ลูเซียเริ่มสงสัยว่า
คำเตือนนั้นกำลังหมายถึงใครกันแน่
