บทที่ 86 คนที่ช่วยแม่ในคืนสุดท้าย

ความมืดปกคลุมรอบตัวลูเซีย

เธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในน้ำที่มองไม่เห็น

“ลูนา...ไคเรน...”

ไม่มีเสียงตอบ

“แม่...”

เสียงของแม่ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ลูเซีย”

เธอหันกลับไป

แม่ยืนอยู่ตรงนั้น

แต่ครั้งนี้ร่างของแม่ดูแตกต่างจากที่เคยเห็น

ไม่มีเงามืด ไม่มีประตู และไม่มีบาดแผล

นางสวมชุดเดียว...