บทที่ 89 วันที่เราได้กลับบ้าน

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่าง

ลูเซียค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เป็นเวลานานแล้วที่เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาโดยไม่มีเสียงเรียกจากความมืด

ไม่มีเสียงของประตู

ไม่มีดวงตาสีแดง

ไม่มีความฝันที่ทำให้ต้องหวาดกลัว

มีเพียงเสียงนกร้องอยู่ด้านนอก

เธอลุกขึ้นนั่งและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า

สงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา

ลู...