บทที่ 9 ประตูแห่งคำสัญญา
ลูเซียยังคงมองลูคัสไม่วางตา
คำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ยังวนอยู่ในหัว
“คนที่เธอควรกลัว...อยู่ใกล้ตัวเธอมาตลอด”
เธอไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไรอีกแล้ว
ความทรงจำของเธอถูกลบ
แม่ของเธอปิดบังความจริง
ลูคัสเองก็เคยโกหกเธอ
และตอนนี้ยังมีใครบางคนกำลังพยายามสร้างความทรงจำปลอมให้เธอ
“นายกำลังปิดบังอะไรฉันอีก?”
ลูคัสนิ่งไป
“มีหลายอย่าง”
คำตอบตรงเกินไปจนลูเซียชะงัก
“แล้วทำไมไม่บอก?”
“เพราะฉันยังไม่แน่ใจว่าความทรงจำที่กลับมานั้นเป็นของจริงทั้งหมด”
“แต่ฉันต้องรู้”
“ฉันรู้”
ลูคัสเดินเข้ามาใกล้
“เพราะฉะนั้นเราจะไปที่ประตูหินด้วยกัน”
เขายื่นมือให้เธอ
ลูเซียมองมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจับเอาไว้
มือของลูคัสอุ่นกว่าที่เธอคิด
ทันทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน สร้อยพระจันทร์เสี้ยวก็เรืองแสง
แสงสีเงินทอดยาวไปตามพื้น
เหมือนกำลังบอกทาง
“มันกำลังนำทางเรา”
ลูเซียพูด
ลูคัสพยักหน้า
“มันรู้ว่าเธอต้องไปที่ไหน”
ทั้งสองเดินออกจากบ้าน
ฝูงหมาป่าที่อยู่รอบ ๆ ค่อย ๆ เดินตามมา
ป่าจันทร์ดำในคืนนี้เงียบผิดปกติ
ไม่มีเสียงนก
ไม่มีเสียงแมลง
มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาบนใบไม้แห้ง
เดินไปได้ไม่นาน ลูเซียก็เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม
ต้นไม้ที่มีตัวอักษร L & L สลักอยู่
เธอหยุดมอง
“ที่นี่...”
ภาพในหัวกลับมาอีกครั้ง
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังหัวเราะ
เด็กชายลูคัสกำลังวิ่งไล่เธอ
ทั้งสองล้มลงบนพื้นหญ้าด้วยกัน
เสียงหัวเราะของเด็กดังไปทั่วป่า
ลูเซียยิ้มโดยไม่รู้ตัว
“เราเคยมีความสุขมากเลยนะ”
ลูคัสมองเธอ
“ใช่”
“แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียอะไรบางอย่าง?”
ลูคัสตอบเบา ๆ
“เพราะเธอไม่ได้สูญเสียมันไป”
เขามองเธอ
“มันยังอยู่ในตัวเธอ”
ลูเซียกำสร้อยแน่น
ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงกลางป่า
ตรงหน้าคือประตูหินขนาดใหญ่
เหมือนกับที่เธอเห็นในภาพความทรงจำ
ลูเซียค่อย ๆ เดินเข้าไป
บนประตูมีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยว
เธอยกมือขึ้นแตะมัน
ทันใดนั้น—
ประตูสั่นสะเทือน
แสงสีเงินสว่างขึ้น
รอยพระจันทร์เสี้ยวบนข้อมือของเธอปรากฏชัดขึ้นกว่าเดิม
ลูคัสรีบเข้ามายืนข้าง ๆ
“พร้อมไหม?”
ลูเซียสูดหายใจ
“ไม่”
เขายิ้มบาง ๆ
“ฉันก็ไม่พร้อม”
“แล้วทำไมยังมา?”
“เพราะเธออยู่ที่นี่”
คำตอบนั้นทำให้ลูเซียเผลอยิ้ม
เธอวางมือบนประตู
ลูคัสวางมือทับมือของเธอ
แสงสีขาวระเบิดออกมา
ประตูค่อย ๆ เปิด
ด้านในไม่มีห้อง
ไม่มีทางเดิน
มีเพียงทะเลสาบสีดำขนาดใหญ่
ตรงกลางทะเลสาบมีแท่นหิน
และบนแท่นนั้นมีสิ่งหนึ่งวางอยู่
มงกุฎสีเงิน
ลูเซียมองมันด้วยความรู้สึกคุ้นเคย
“ฉันเคยเห็นมัน”
ลูคัสพยักหน้า
“มันเป็นของแม่เธอ”
“แม่เคยสวมมัน?”
“ใช่”
ลูเซียเดินเข้าไปใกล้ทะเลสาบ
ผิวน้ำเริ่มกระเพื่อม
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ
แม่ของเธอ
ลูเซียรีบคุกเข่าลง
“แม่...”
ภาพนั้นมองมายังเธอ
แต่ครั้งนี้แม่ไม่ได้พูดอะไร
เพียงยื่นมือออกมา
ลูเซียเอื้อมมือไปหา
ทันใดนั้น ภาพก็เปลี่ยนไป
แม่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าลูคัสในวัยเด็ก
สีหน้าของแม่จริงจัง
“จำไว้นะลูคัส”
“ถ้าวันหนึ่งลูเซียกลับมา อย่าให้เธอสวมมงกุฎ”
เด็กชายมองอย่างไม่เข้าใจ
“ทำไมครับ?”
แม่เงียบไป
ก่อนจะพูดว่า
“เพราะถ้าเธอสวมมัน...เธอจะจำทุกอย่างได้”
ภาพหายไป
ลูเซียหันกลับมาหาลูคัส
“แม่ไม่อยากให้ฉันจำ?”
“ใช่”
“เพราะอะไร?”
ลูคัสกำลังจะตอบ
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“เพราะถ้าเจ้าจำได้ เจ้าจะรู้ว่าใครเป็นคนทำให้แม่ของเจ้าตาย”
ลูเซียหันกลับไปทันที
ชายสวมหน้ากากยืนอยู่ตรงทางเข้า
คราวนี้เขาถอดหน้ากากออกแล้ว
ลูเซียมองใบหน้าของเขา
หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เธอรู้จักเขา
ไม่ใช่จากความทรงจำในช่วงชีวิตปัจจุบัน
แต่จากความทรงจำวัยเด็ก
ชายคนนี้เคยยืนอยู่ข้างแม่ของเธอ
และเคยยิ้มให้เธอ
“คุณ...”
ชายคนนั้นยิ้ม
“จำฉันได้แล้วสินะ”
ลูคัสก้าวมาขวางหน้าลูเซียทันที
“อย่าเข้าใกล้เธอ”
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าปกป้องเธอมานานถึงสิบแปดปี แต่สุดท้ายก็ยังปิดบังเรื่องสำคัญที่สุดจากเธอ”
ลูเซียมองลูคัส
“เรื่องอะไร?”
ชายคนนั้นตอบแทน
“คืนที่แม่ของเจ้าพาเจ้าออกจากป่า...”
เขาหยุด
แล้วพูดช้า ๆ
“ลูคัสไม่ได้ช่วยให้เจ้าหนี”
ลูเซียหน้าซีด
“เขาเป็นคนพาเจ้าไปส่งให้แม่ของเจ้าเอง”
เธอมองลูคัส
เขาไม่ปฏิเสธ
น้ำตาของลูเซียเริ่มคลอ
“จริงหรือเปล่า?”
ลูคัสหลับตาลง
“จริง”
ความเงียบเข้าปกคลุม
“แต่ฉันไม่ได้ทรยศเธอ”
“แล้วทำไม?”
ลูคัสมองเธอ
ดวงตาสีทองเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เพราะถ้าฉันไม่พาเธอออกไปในคืนนั้น...เธอจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้”
ลูเซียยืนนิ่ง
ชายคนนั้นหัวเราะ
“แล้วเจ้าก็ยังเชื่อเขาอีกหรือ?”
ลูเซียไม่ได้ตอบ
สายตาของเธอเลื่อนไปยังมงกุฎสีเงินกลางทะเลสาบ
สร้อยพระจันทร์เสี้ยวเริ่มส่องแสงอีกครั้ง
และครั้งนี้...
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเธอ
เสียงของเด็กหญิงตัวเล็ก
“อย่าให้ใครสวมมงกุฎแทนฉัน...”
ลูเซียเบิกตากว้าง
เพราะเธอเพิ่งเข้าใจว่า
มงกุฎนั้นไม่ได้รอให้เธอสวม
มันกำลังรอให้เธอเลือก
และการเลือกครั้งนี้...
อาจเปลี่ยนชะตาของทั้งป่าจันทร์ดำไปตลอดกาล
