บทที่ 97 ลูกสาวอีกคนหลังประตู

ลูเซียยืนนิ่งอยู่กลางห้องใต้ดิน

คำเพียงไม่กี่คำของชายตรงหน้าดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พ่อของเจ้าเอง...”

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดในความเงียบ

ลูนาขยับเข้ามายืนข้างลูเซียโดยไม่รู้ตัว มือของเธอจับแขนเพื่อนเอาไว้แน่น

“ลูเซีย...”

แต่ลูเซียไม่ได้ตอบ

สายตาของเธอยังคงจับจ้องชายคนนั้น

ใบหน้าของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ