บทที่ 99 เงาที่ไม่มีชื่อ

ลูเซียไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน

ประตูสีขาวปิดลงไปแล้ว

แต่เสียงของเอเลียยังคงติดอยู่ในหัว

“คนที่ขโมยมันไปจากพี่...กำลังกลับมา”

มือของลูเซียยังคงกำแสงสีขาวเอาไว้

มันไม่ร้อน

ไม่เย็น

แต่ทุกครั้งที่หัวใจของเธอเต้น แสงนั้นจะสว่างขึ้นตามจังหวะ

ลูนามองมันด้วยสีหน้ากังวล

“มันกำลังเปลี่ยน”

“อะไร?...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ