บทที่ 4 หย่า ฉันจะให้ความร่วมมือ
หลังจบพิธีแต่งงาน พงศ์ภัทรและอินทร์รดีต้องไปส่งคุณย่ากลับโรงพยาบาล
อินทร์รดีอยากนั่งกับคุณย่า แต่ท่านยืนกรานให้เธอนั่งกับพงศ์ภัทร เพื่อเปิดโอกาสให้คู่ข้าวใหม่ปลามันได้มีพื้นที่ส่วนตัว จึงคะยั้นคะยอให้หลานสาวไปนั่งข้างสามี
พงศ์ภัทรจึงช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเธอว่า
"เราตามใจคุณย่าเถอะครับ เดี๋ยวไปถึงโรงพยาบาลค่อยอยู่เป็นเพื่อนท่านต่อก็ได้"
อินทร์รดีจึงยอมขึ้นรถไปนั่งข้างพงศ์ภัทรแต่โดยดี
คุณย่ายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นทั้งคู่นั่งเคียงข้างกัน ก่อนจะให้คนช่วยพาขึ้นรถไปพร้อมกับวีลแชร์
แม้ว่าอินทร์รดีกับพงศ์ภัทรจะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว และผ่านเรื่องราวที่ใกล้ชิดที่สุดมาด้วยกัน
แต่ทว่า ณ เวลานี้ เมื่อต้องมานั่งข้างกายพงศ์ภัทร เธอกลับประหม่าจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ
พงศ์ภัทรสัมผัสได้ถึงความเกร็งของอินทร์รดี จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นก่อน
"อินทร์รดี งานแต่งวันนี้ คุณพอใจไหม?"
อินทร์รดีพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง นอกจากเรื่องที่ไม่ได้มีพื้นฐานความรักต่อกันแล้ว งานนี้ถือว่าเป็นงานแต่งงานในฝันของเธอเลยทีเดียว
โดยเฉพาะการที่คุณย่าได้มาร่วมงานด้วยตัวเอง สิ่งนี้ช่วยลบปมในใจและเติมเต็มความรู้สึกของเธอได้มากที่สุด
พอคิดถึงคุณย่า อินทร์รดีก็นึกสงสัยขึ้นมา
"คุณรู้เรื่องคุณย่าได้ยังไงคะ..."
"เรื่องของคุณ ผมก็ต้องรู้ให้ละเอียดสิครับ ผมรู้ว่าคุณอยากแต่งงานเพราะคุณย่า แล้วก็รู้ด้วยว่าคุณทำงานที่บริษัทเอ็มเอสสาขาย่อย เป็นดีไซเนอร์ที่เก่งมาก ส่วนเรื่องอื่นๆ ทั้งอายุ วันเกิด กรุ๊ปเลือด ส่วนสูง น้ำหนัก ข้อมูลที่มีในแฟ้มพนักงานบริษัท ผมรู้หมด..." พงศ์ภัทรพูดเนิบๆ
อินทร์รดีเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา จนเผลออุทานว่า "ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?"
พงศ์ภัทรเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเธอ จึงรีบบอก "ไม่ต้องกลัว ผมเคยเจอคุณที่บริษัทน่ะ"
อินทร์รดีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง บริษัทของเธออยู่ในเครือเอ็มเอสและเขาก็นามสกุลเม้งเหมือนท่านประธาน น่าจะเป็นเครือญาติกันกระมัง
ฝ่ายชายรู้เรื่องเธอทุกอย่างราวกับพลิกฝ่ามือ แต่เธอแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย อินทร์รดีหมดอารมณ์จะคุยต่อ ความสงสัยในใจกลับเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
เธอเกาะขอบหน้าต่างมองวิวข้างทางที่เปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้ากลายเป็นป่าเขาเขียวขจีและสายน้ำ
นี่ไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาล!
"คุณจะพาเราไปไหนคะ?" อินทร์รดีถามด้วยความตกใจ หันขวับไปมองพงศ์ภัทร
ตอนนี้เขาสวมแว่นกรอบทองเพราะกำลังอ่านเอกสาร
อินทร์รดีรู้สึกว่าลุคนี้ของเขาดูเหมือนพวกฆาตกรโรคจิตในคราบผู้ดีที่เห็นในหนังไม่มีผิด
เธอจ้องเขาเขม็งด้วยดวงตากลมโตอย่างระแวดระวัง
พงศ์ภัทรเห็นท่าทางนั้นก็อดขำไม่ได้ เขาถอดแว่นออกแล้วอธิบายให้เธอฟัง
"ผมย้ายโรงพยาบาลให้คุณย่า ที่นี่บรรยากาศดีกว่า เหมาะกับการพักฟื้นครับ"
สิ้นเสียงพงศ์ภัทร รถก็จอดสนิท นอกหน้าต่างมีป้ายขนาดใหญ่เขียนว่า "ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเขาเขียวกวาง"
อินทร์รดีรู้สึกหน้าแตกยับเยินด้วยความเขินอาย
สภาพแวดล้อมที่นี่ดีกว่าโรงพยาบาลมาก คนไข้แต่ละคนมีทีมแพทย์ส่วนตัว ตรวจเช็คอาการและเฝ้าระวังได้ถึงในห้องพัก มีทีมแพทย์เฉพาะทางวางแผนการรักษา และมีนักโภชนาการดูแลอาหารการกินครบสามมื้อ
คุณย่าได้พักในโซนที่เงียบสงบของศูนย์พักฟื้น ซึ่งน่าจะถูกใจท่านที่ชอบความเงียบ
พงศ์ภัทรมีเหตุผลส่วนตัว เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ไม่หวังดีนำเรื่องนี้ไปใช้เป็นเครื่องมือโจมตี
หลังจากจัดการเรื่องที่พักของคุณย่าเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองมานั่งเล่นที่สวนหย่อม
"คุณพงศ์ภัทรคะ ฉันขอรบกวนคุณสักเรื่องได้ไหมคะ?" อินทร์รดีรวบรวมความกล้าถามพลางใช้ปลายเท้าเขี่ยลายกระเบื้องเล่น
"ได้สิ" พงศ์ภัทรตอบทันที การที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ใช้คำว่า 'ขอ' แสดงว่าต้องเป็นเรื่องที่เธอลำบากใจมากแน่ๆ
"ฉันอยากรบกวนให้คุณช่วยพูดสัญญาอะไรก็ได้ให้คุณย่าสบายใจ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ สัญญาพวกนี้ฉันไม่ถือเป็นจริงเป็นจัง..."
"ไม่มีปัญหา" พงศ์ภัทรเห็นท่าทีรู้สึกผิดของเธอ ก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอเบาๆ
"แต่ถ้าคุณอยากให้เป็นจริง ก็ได้นะ"
อินทร์รดีเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจและไม่เข้าใจ
พงศ์ภัทรยิ้มแต่ไม่อธิบายอะไรต่อ เพราะถึงอธิบายไปเธอก็คงไม่เชื่อ...
พยาบาลเข็นรถคุณย่าเข้ามาหา
พงศ์ภัทรรีบเข้าไปรับช่วงต่อเข็นรถดูแลคุณย่าทันที
แม้จะเหนื่อย แต่คุณย่าก็จับมือหลานสาวข้างหนึ่ง หลานเขยข้างหนึ่ง
"ดีจริงๆ ได้เห็นอินทร์รดีแต่งงานแบบนี้ ย่านอนตายตาหลับแล้ว"
พงศ์ภัทรย่อตัวลงข้างๆ ท่าน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"คุณย่าครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลอินทร์รดีให้ดีที่สุด จะใช้ชีวิตของผมปกป้องเธอครับ"
พงศ์ภัทรกุมมือคุณย่าขณะให้คำมั่นสัญญา รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายชรา
ตอนที่อินทร์รดีและพงศ์ภัทรเดินทางกลับ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
การจราจรช่วงค่ำติดขัด รถเคลื่อนตัวสลับหยุดนิ่ง ความโคลงเคลงทำให้อินทร์รดีเผลอหลับไป
ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน อินทร์รดีตื่นขึ้นมาพบกับห้องนอนแปลกตา ตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำเทาดูเคร่งขรึม
บนกำแพงมีตัวอักษร 'ซังฮี้' (มงคลสมรส) สีแดงสดติดอยู่ ดูโดดเด่นจนแสบตา ให้ความรู้สึกเหมือนฉากในเรื่องเล่าสยองขวัญนิดๆ
อินทร์รดีดูนาฬิกา ห้าทุ่มสิบนาที
ไม่เห็นพงศ์ภัทร เธอจึงลองเรียกเบาๆ
"คุณพงศ์ภัทรคะ?"
สาวใช้หน้ากลมเดินเข้ามาแล้วบอกว่า
"คุณผู้หญิงคะ หนูชื่อเจนค่ะ คุณผู้ชายให้หนูมาคอยดูแลคุณ ในครัวเตรียมอาหารไว้ให้แล้วค่ะ คุณผู้ชายสั่งว่าถ้าคุณตื่นให้ทานรองท้องก่อน"
อินทร์รดีไม่ชินกับการมีคนคอยปรนนิบัติ จึงบอกปัดอย่างสุภาพให้เธอออกไป แล้วลุกจากเตียง
ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าชุดที่สวมอยู่ถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มเรียบร้อยแล้ว
น้องเจนออกไปไม่นาน พงศ์ภัทรก็เดินเข้ามาจากประตู ลูบหัวอินทร์รดีเบาๆ
"อินทร์รดี ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม?"
อินทร์รดีเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ส่ายหน้าแล้วมองเขา
"คุณพงศ์ภัทรคะ ดึกมากแล้ว ฉันต้องกลับ... กลับหอพักแล้วค่ะ" ถ้าให้กลับบ้าน อินทร์รดีไม่อยากเจอหน้ามัญชริน
"อินทร์รดี ที่นี่คือบ้านของคุณ คุณจะกลับหอพักทำไม?"
อินทร์รดีมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
พงศ์ภัทรคิดว่าเธอคงยังไม่ตระหนักเรื่องแต่งงาน จึงเตือนสติเธอว่า
"อินทร์รดี เราแต่งงานกันแล้วนะ"
ได้ยินพงศ์ภัทรพูดแบบนั้น อินทร์รดีก็พึมพำเสียงเบา
"เราไม่ได้แต่งงานหลอกๆ เหรอคะ?"
อินทร์รดีคิดว่าที่พงศ์ภัทรแต่งงานกับเธอ ส่วนหนึ่งเพื่อช่วยเหลือเธอ อีกส่วนหนึ่งเพื่อแก้แค้นโตษิณกับไพลิน
เขาทำเพื่อคุณย่ามามากพอแล้ว เธอไม่รู้จะชดใช้อย่างไร จึงไม่อยากสร้างภาระให้เขาต่อไปในอนาคต
"แต่งงานหลอกๆ?" พงศ์ภัทรขมวดคิ้วสงสัย เขาลุกขึ้นยืนค้ำหัวมองอินทร์รดี "ไหนคุณลองบอกซิ ว่าทะเบียนสมรสเป็นของปลอม หรือสำนักงานเขตเป็นของปลอม?"
อินทร์รดีตกใจกับรัศมีกดดันของเขา รีบอธิบาย
"ฉันหมายถึง... การแต่งงานของเรามันไม่ใช่... ความรัก"
พอนึกถึงภาพบาดตาของโตษิณกับไพลินที่พลอดรักกัน เธอก็รวบรวมความกล้าพูดต่อ
"คุณวางใจเถอะค่ะ ถ้าวันไหนคุณไม่ต้องการทะเบียนสมรสนี้แล้ว บอกฉันคำเดียว ฉันพร้อมให้ความร่วมมือทันที"
สีหน้าพงศ์ภัทรมืดครึ้มลงทันที
"ผมคิดว่าเรื่องเมื่อคืนจะทำให้คุณเข้าใจเจตนาผมแล้วซะอีก อินทร์รดี เราแต่งงานกันแล้ว เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แม้ขั้นตอนของเราจะต่างจากคู่อื่นบ้าง แต่ผมหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตคู่แบบคนทั่วไปกับคุณ กินข้าวด้วยกัน มีลูกด้วยกัน เพราะฉะนั้น ผมไม่มีความคิดที่จะแยกกันอยู่"
"นอน!" พงศ์ภัทรทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างแง่งอน แล้วเอื้อมมือไปปิดไฟ
'วิ้ง...' ความทรงจำเมื่อคืนแล่นพล่านเข้ามาในหัวอินทร์รดี ภาพฉากวาบหวามเหล่านั้นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เธอนอนลงที่ริมเตียงด้วยความประหม่า หัวใจเต้นรัว พงศ์ภัทร... เขาหมายความว่ายังไงกันแน่?
