บทที่ 5 แฟนเก่าให้อาหารสุนัขเธอ
เพราะมัวแต่คิดฟุ้งซ่านหาทางออกไม่ได้มาค่อนคืน ทำให้อินทร์รดีตื่นสายในวันรุ่งขึ้น
เธอหาเสื้อผ้าของตัวเองไม่เจอ จึงจำใจต้องสวมชุดนอนเดินออกจากห้องนอน
เจนยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องนอน อินทร์รดีจึงวานให้ช่วยหาเสื้อผ้าชุดที่เธอใส่เมื่อวานให้หน่อย
เจนบอกว่าเสื้อผ้าทั้งหมดอยู่ในห้องแต่งตัว แล้วก็พาเธอเดินไป
ตอนแรกอินทร์รดีคิดว่าห้องแต่งตัวก็คงเป็นแค่ตู้เสื้อผ้าธรรมดา
แต่พอเดินเข้าไปก็ต้องตกใจ นี่มันห้องแต่งตัวที่ไหนกัน!
เสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบ ครบทุกเฉดสี ถูกแขวนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
ผนังทั้งสี่ด้านทำเป็นชั้นวางของจนเต็มพื้นที่ บนชั้นอัดแน่นไปด้วยกระเป๋าและเครื่องประดับมากมาย
"คุณพงศ์ภัทรนี่ดีกับแฟนเก่าจังเลยนะ"
อินทร์รดีคิดในใจ เธอรู้สึกเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพงศ์ภัทรถึงยืนกรานที่จะแต่งงานกับเธอ
พงศ์ภัทรคงรักไพลินมาก แต่พอเห็นกับตาว่าเธอคบชู้ก็เลยเสียใจที่สุด
ที่เขาดึงดันจะจดทะเบียนสมรสกับเธอก็เพื่อแก้แค้นโตษิณกับไพลินนั่นเอง
อินทร์รดีรู้สึกจุกในอกแปลกๆ เธอไม่อยากแตะต้องของของคนอื่น โดยเฉพาะของแฟนเก่าพงศ์ภัทร
จึงเลือกหยิบเสื้อยืดธรรมดาที่สุดกับกางเกงยีนส์ออกมา
พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็พบว่าเสื้อผ้าพอดีตัวเป๊ะ โดยเฉพาะกางเกงยีนส์ที่โอบรับกับสะโพกอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับสั่งตัดมาเพื่อหุ่นของเธอโดยเฉพาะ
เจนพาเธอลงมาทานอาหารเช้าข้างล่าง อินทร์รดีถึงเพิ่งจะมีโอกาสได้สำรวจบ้านหลังนี้
บันไดวนทรงสวย ราวบันไดที่ดูนุ่มนวล พรมหนานุ่ม โคมไฟระย้าสวยงาม เฟอร์นิเจอร์ที่ดูเรียบง่ายแต่มีดีไซน์
ความหรูหรา โอ่อ่า เรียบหรูแต่ดูแพง
อินทร์รดีพยายามสรรหาคำมานิยามแต่ก็นึกไม่ออก
รู้แค่ว่าคฤหาสน์ของโตษิณที่เคยไป เทียบกับบ้านของพงศ์ภัทรแล้ว กลายเป็นบ้านเด็กเล่นไปเลย
หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน แถมเมื่อคืนก็ไม่ได้ทานมื้อเย็น อินทร์รดีก็เริ่มหิวโซ
เจนยกเสี่ยวหลงเปาหนึ่งเข่ง ไข่ต้มหนึ่งฟอง และน้ำเต้าหู้หนึ่งแก้วมาเสิร์ฟให้
นี่เป็นอาหารเช้าที่เธอทานเป็นประจำ อินทร์รดีรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
"ดูท่าทางคุณพงศ์ภัทรจะมีรสนิยมการกินคล้ายเรา วันหลังเรื่องอาหารการกินคงไม่สร้างความลำบากให้เขามากนัก"
ใครบางคนที่อุตส่าห์ข้ามเมืองไปค่อนเมืองแต่เช้าตรู่เพื่อซื้อเสี่ยวหลงเปา จู่ๆ ก็จามออกมา เขาคิดว่าต้องมีใครกำลังบ่นถึงเขาอยู่แน่ๆ
ทานข้าวเสร็จ อินทร์รดีก็นั่งเล่นมือถืออยู่ในห้องรับแขก
พ่อบ้านลุงรุ่งโรจน์เดินนำผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งอวบอิ่ม แต่งตัวหรูหราฟู่ฟ่าเข้ามา
ผู้หญิงคนนั้นเดินบิดสะโพกอย่างเกินเบอร์ราวกับนางแบบกำลังเดินแฟชั่นโชว์
"นี่คงเห็นห้องรับแขกตระกูลจันทรแสงนาวีเป็นรันเวย์สินะ" อินทร์รดีคิดในใจ
"อุ๊ย น้องสาว เจอกันอีกแล้วนะ" ผู้หญิงคนนั้นทักทายอินทร์รดีอย่างสนิทสนม
อินทร์รดีทำหน้างง เธอจำไม่ได้ว่าเคยเจอผู้หญิงคนนี้ตอนไหน
"คุณผู้หญิงครับ นี่คือคุณไพลิน... เป็น... ของคุณผู้ชาย..." ลุงรุ่งโรจน์ไม่รู้จะแนะนำสถานะของไพลินให้อินทร์รดีฟังอย่างไร จึงได้แต่อึกอัก
อินทร์รดีคิดว่าเป็นเพื่อนของพงศ์ภัทร คงไม่เกี่ยวกับตัวเอง จึงพยักหน้าทักทายตามมารยาทว่า
"สวัสดีค่ะ"
ไพลินหลุดขำพรืดออกมา แล้วพูดว่า
"น้องสาว ยังจำไม่ได้เหรอว่าพี่เป็นใคร? ต้องให้พี่ถอดเสื้อผ้าช่วยรื้อฟื้นความจำไหม?"
พูดจบ เธอก็ถอดเสื้อคลุมโยนไปบนโซฟา แล้วนั่งลงกวาดสายตามองการตกแต่งภายในห้อง พลางรำพึงว่า
"นึกไม่ถึงเลยนะ ว่าเธอจะได้กลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านพี่พงศ์ภัทร"
อินทร์รดีนึกออกแล้ว นี่คือแฟนเก่าของพงศ์ภัทร ผู้หญิงที่ขึ้นเตียงกับโตษิณนั่นเอง
เธอจึงพูดสวนกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
"ก็ไม่ใช่เพราะผลงานของคุณหรือไง"
พงศ์ภัทรดีกับเธอขนาดนั้น เธอยังกล้านอกใจ พอคิดถึงตรงนี้ อินทร์รดีก็ไม่มีอารมณ์จะญาติดีด้วยเลยแม้แต่น้อย
"ถือว่าฟาดเคราะห์แล้วได้โชคใหญ่ จงพอใจซะเถอะ หุ่นจืดชืดเป็นไม้กระดานแบบเธอ นมก็ไม่มี ก้นก็ไม่มา ไม่มีผู้ชายที่ไหนเขาแลหรอก" ไพลินมองสำรวจอินทร์รดีตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดเหน็บแนม!
อินทร์รดีโกรธจัด ผู้หญิงหน้าไม่อายคนนี้ เหยียบย่ำความรักของพงศ์ภัทรจนจมดิน ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก!
เธอลุกขึ้นยืน แล้วตวาดใส่ไพลินว่า
"ออกไปนะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ"
ไพลินนั่งไขว่ห้างบนโซฟา ยิ้มอย่างผู้ชนะ
"นี่บ้านพี่พงศ์ภัทร ฉันอยากมาก็มา อยากไปก็ไป เธอไม่มีสิทธิ์สั่ง"
"คุณไปเถอะ เขาคงไม่อยากเจอหน้าคุณหรอก" อินทร์รดีไม่รู้ว่าไพลินไปเอาความมั่นใจมาจากไหน
"เธอรู้ได้ไงว่าพี่พงศ์ภัทรไม่อยากเจอฉัน?" ไพลินถามด้วยความสงสัย
อินทร์รดีคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดกับไพลินอย่างจริงจังว่า
"คุณพงศ์ภัทรรักคุณมากขนาดนั้น แต่คุณกลับนอกใจเขาต่อหน้าต่อตา ทำร้ายจิตใจเขาจนยับเยิน เขาจะยังอยากเจอหน้าคุณอีกได้ยังไง!"
สิ้นเสียงของเธอ ลุงรุ่งโรจน์ก็เดินเข้ามา
"คุณไพลินครับ คุณผู้ชายเชิญขึ้นไปพบครับ"
พอเห็นสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของอินทร์รดี ไพลินก็อดไม่ได้ที่จะยั่วโมโหต่อ
"น้องสาว เธอจะไปรู้อะไร ผู้ชายก็แบบนี้แหละ วางใจเถอะ พี่มีของดี รับรองเขาไปไหนไม่รอด" พูดจบก็แอ่นอกเชิดหน้า แล้วเดินตามลุงรุ่งโรจน์ไปอย่างผู้ชนะ
พงศ์ภัทรให้อภัยเธอเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
อินทร์รดีทั้งโมโหที่พงศ์ภัทรหน้ามืดตามัวเพราะความรัก ทั้งคิดว่าถ้าเขาคืนดีกับไพลิน ตัวเองก็คงจะได้ไปจากที่นี่สักที
พอคิดได้แบบนั้น เธอก็น่าจะดีใจ แต่ทำไมในใจถึงรู้สึกเจ็บแปลบๆ ชอบกล
ไม่กี่นาทีต่อมา ไพลินก็เดินออกมาจากห้องพงศ์ภัทร ในมือถือซองเอกสารมาด้วย
อินทร์รดีไม่อยากเสวนาด้วยจึงสะบัดหน้าหนี ทำเป็นมองไม่เห็น
แต่ไพลินไม่คิดอย่างนั้น เธอจงใจเดินเข้ามานั่งข้างๆ อินทร์รดี เปิดซองเอกสารอวด
"พี่พงศ์ภัทรนี่ใจปล้ำจริงๆ ดูสิ ให้ทั้งรถ ทั้งบ้าน เช็คเงินสดอีกหนึ่งล้าน แถมยังจะช่วยสานฝันให้ฉันด้วยการฝากฝังกับผู้กำกับดังให้อีก"
อินทร์รดีนึกต่อว่าพงศ์ภัทรในใจ ถ้าตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้ก็ไปง้อกลับมาสิ จะดึงเธอมาดูพวกเขาโชว์ความหวานใส่กันเพื่ออะไร!
พงศ์ภัทรนะพงศ์ภัทร หลงผู้หญิงจนโงหัวไม่ขึ้น เกินเยียวยาแล้วจริงๆ!
"ทำไมคุณถึงหน้าด้านขนาดนี้?" อินทร์รดีพูดด้วยความโมโห "ทำเรื่องเลวร้ายกับเขาไว้ ยังจะมีหน้ามารับของจากเขาอีก"
ไพลินเห็นเธอโกรธก็ยิ่งชอบใจ "อุ๊ยตาย ฉันก็ไม่อยากได้หรอกนะ แต่พี่พงศ์ภัทรคะยั้นคะยอจะให้ ปฏิเสธยังไงก็ไม่ยอมฟังเลยเนี่ย!"
เฮ้อ! อินทร์รดีถอนหายใจ ในเมื่อพงศ์ภัทรเต็มใจจะโง่ให้เขาหลอก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ
ไพลินเห็นอินทร์รดีหมดฤทธิ์จะเถียง ก็รู้สึกหมดสนุก โบกมือลาแล้วเดินจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเดินย้อนกลับมากระซิบข้างหูอินทร์รดีว่า
"น้องสาว เจ๊จะบอกอะไรให้นะ พี่พงศ์ภัทรน่ะเป็นคนดี ใช้ชีวิตอยู่กับเขาให้ดีๆ ล่ะ ส่วนไอ้โตษิณน่ะมันแมงดาชัดๆ จนก็จน แถมเรื่องบนเตียงก็ห่วยแตก ของก็เล็ก แรงก็ไม่มี แป๊บเดียวก็เสร็จ"
พูดจบ เธอก็เดินนวยนาดจากไป
อินทร์รดีนึกในใจ ฉันรู้ว่าพงศ์ภัทรเป็นคนดี แต่น่าเสียดายที่ในใจเขามีแค่คุณ
