บทที่ 1 ตอนที่ 1 ภรรยาของคนที่เกลียดพ่อเธอ
ตอนที่ 1
ภรรยาของคนที่เกลียดพ่อเธอ
เศษกระดาษไหม้เกรียมในซองใสบนโต๊ะทำงานสีดำสนิทดูเล็กเกินกว่าจะเป็นสาเหตุให้ผู้หญิงคนหนึ่งยอมบุกขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่โดยไม่ได้นัดหมาย ทว่ามือของนลินญาที่วางทาบอยู่บนโต๊ะกลับสั่นน้อย ๆ ทั้งที่เจ้าตัวพยายามเก็บอาการอย่างถึงที่สุด เพราะสำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงเศษสมุดเก่าที่ผ่านเปลวไฟมาจนแทบไม่เหลือสภาพ แต่สำหรับเธอ ทุกตัวอักษรที่ยังหลงเหลืออยู่บนนั้นอาจเป็นโอกาสเดียวที่จะลบคำว่า ‘ฆาตกร’ ออกจากชื่อของบิดาผู้ล่วงลับเสียที
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ไม่ได้แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะหลักฐานตรงหน้า ณัฐเศรษฐเพียงกวาดตามองมันครั้งหนึ่ง ก่อนยกสายตาคมจัดขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนเผชิญหน้าเขาราวกับกำลังประเมินว่าความดื้อรั้นในแววตาคู่นั้นจะมีมากพอให้เขาต้องเสียเวลาไปอีกนานเพียงใด
“ฉันไม่ได้มาขอเงิน ไม่ได้มาขอให้คุณช่วยล้างชื่อพ่อฉัน และไม่ได้ต้องการให้คุณเชื่อฉันด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือสิทธิ์เข้าไปดูเอกสารจากเหตุเพลิงไหม้คลังหมายเลขเก้าเมื่อสิบสองปีก่อน เพราะเศษสมุดชิ้นนี้ถูกส่งมาถึงฉันเมื่อสามวันก่อนโดยไม่มีชื่อผู้ส่ง และฉันกู้ข้อความออกมาได้สองส่วน คือคำว่า ‘คลังหมายเลขเก้า’ กับประโยคที่เหลือเพียงว่า ‘ไม่ได้เป็นคนทำ’ ถ้าคุณยังคิดว่านี่ไม่มากพอให้เปิดเอกสารเก่าขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง อย่างน้อยคุณก็ควรบอกฉันตรง ๆ ว่าคุณกลัวอะไรอยู่กันแน่”
นลินญาพูดยาวรวดเดียวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ดวงตาจะมีร่องรอยของการอดนอนและความเครียดที่ปิดไม่มิดก็ตาม
ณัฐเศรษฐเอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ช้า ๆ ก่อนประสานมือไว้ด้านหน้า สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนแม้แต่น้อย ทว่ากล้ามเนื้อตรงกรามกลับขยับเมื่อได้ยินคำว่า ‘กลัว’
“ถ้าคุณตั้งใจจะขึ้นมาที่นี่แล้วใช้คำว่ากลัวเพื่อยั่วให้ผมเปิดห้องเก็บเอกสารของครอบครัวให้คุณเข้าไปค้นตามใจ ผมคงต้องบอกว่าคุณเสียเวลามาตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าประตู เพราะผมไม่ได้กลัวว่าคุณจะเจออะไร ผมแค่ไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมผมต้องให้ลูกสาวของคนที่ถูกระบุว่าเป็นต้นเหตุของเหตุเพลิงไหม้เข้าไปแตะต้องหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการตายของน้องสาวผม”
ณัฐเศรษฐตอบช้า ๆ ทุกคำมีความเย็นเยียบราวกับตั้งใจวางระยะห่างระหว่างเขากับเธอให้ชัดเจนที่สุด
ใบหน้าของนลินญาซีดลงเล็กน้อย คำว่า ‘ต้นเหตุ’ ที่ออกจากปากเขาไม่ใช่สิ่งใหม่ เธอได้ยินมันมาตลอดสิบสองปี ได้ยินจากข่าว จากคนแปลกหน้า จากญาติของผู้เสียชีวิต และแม้กระทั่งจากคนที่เคยสนิทกับครอบครัว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อมันออกจากปากผู้ชายซึ่งสูญเสียน้องสาวในคืนนั้น มันกลับกรีดเข้าไปลึกกว่าทุกครั้ง
“พ่อฉันถูกกล่าวหา ไม่ได้หมายความว่าพ่อฉันเป็นคนผิด คุณเองก็เรียนมาสูง บริหารบริษัทใหญ่โต มีคนเก่งรายล้อมเต็มไปหมด คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันเสียอีกว่าคำว่า ‘ผู้ต้องสงสัย’ กับคำว่า ‘ฆาตกร’ มันไม่ใช่คำเดียวกัน แต่ตลอดสิบสองปีคุณกับครอบครัวของคุณปล่อยให้ทุกคนเรียกพ่อฉันว่าเป็นฆาตกร ทั้งที่คดีไม่เคยมีโอกาสไปถึงจุดที่พ่อฉันจะได้พูดด้วยซ้ำ” เธอตอบกลับทันที น้ำเสียงยังคงแข็ง แต่ปลายเสียงเริ่มสั่นเพราะต้องฝืนความรู้สึกมากขึ้นทุกขณะ
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอีกด้านโดยมีเพียงโต๊ะทำงานกั้นกลาง ดวงตาคมไม่หลบเธอแม้แต่วินาทีเดียว
“พ่อคุณมีเวลาหลายเดือนหลังเกิดเหตุ ถ้าเขาบริสุทธิ์ เขามีโอกาสพูด มีโอกาสนำหลักฐานออกมา มีโอกาสไปหาตำรวจ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาหายตัวไป จากนั้นก็เสียชีวิตพร้อมคำถามเต็มไปหมด คุณอยากให้ผมเชื่ออะไรจากสิ่งนั้น คุณอยากให้ผมลืมว่าน้องสาวผมตายอยู่ในคลังแห่งนั้นแล้วหันมาบอกตัวเองว่าคนที่รับผิดชอบระบบความปลอดภัยอาจไม่เกี่ยวข้อง เพียงเพราะลูกสาวของเขาถือกระดาษไหม้ครึ่งแผ่นเข้ามาบอกอย่างนั้นหรือ” เขาพูดโดยไม่ขึ้นเสียง ทว่าความเจ็บที่ถูกกดไว้กลับปรากฏชัดในแววตาจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันที
นลินญากำมือแน่นอยู่ข้างลำตัว น้ำตาร้อน ๆ เอ่อขึ้นมาจนต้องกะพริบตาถี่ เธอไม่ยอมให้มันไหลต่อหน้าเขาเด็ดขาด
“แล้วคุณเคยคิดไหมว่าที่พ่อฉันไม่มีโอกาสพูด อาจไม่ใช่เพราะพ่อฉันไม่มีอะไรจะพูด แต่อาจเป็นเพราะมีใครบางคนไม่ต้องการให้เขาพูดต่างหาก คุณเคยคิดสักครั้งหรือเปล่าว่าคนที่คุณเชื่อมาตลอดอาจไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด หรือคุณไม่เคยคิดเลย เพราะการมีพ่อฉันเป็นคนผิดมันง่ายกว่าสำหรับทุกคน มันทำให้ครอบครัวคุณมีคนให้เกลียด มีคนให้โยนความเจ็บทั้งหมดไปให้ และไม่ต้องหันกลับมาถามเลยว่าคืนนั้นจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ลินสวนกลับทั้งที่เสียงสั่นมากขึ้น ความเจ็บที่กดทับมานานสิบสองปีทำให้ทุกถ้อยคำพุ่งออกไปโดยไม่คิดถอย
บรรยากาศในห้องเงียบลงในทันที ณัฐเศรษฐมองเธอนิ่งจนผู้หญิงตรงหน้ารู้สึกได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวภายใต้ความสงบเย็นนั้น เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะทุบโต๊ะหรือตะโกนเมื่อโมโห ยิ่งโกรธ สีหน้าของเขากลับยิ่งนิ่ง และนั่นทำให้ความกดดันจากเขาน่ากลัวกว่าการขึ้นเสียงหลายเท่า
“คุณกำลังกล่าวหาครอบครัวผมว่าปิดปากพ่อคุณอยู่หรือเปล่า” เขาถามยาวช้า ๆ พลางจับจ้องใบหน้าของเธอไม่วางตา ราวกับต้องการให้เธอรู้ว่าคำตอบต่อจากนี้อาจเปลี่ยนทุกอย่าง
“ฉันกำลังบอกว่าฉันไม่รู้ และเพราะไม่รู้ฉันถึงมายืนตรงนี้ ถ้าคุณมั่นใจว่าครอบครัวคุณไม่มีอะไรต้องปิดบัง คุณก็ควรเป็นคนแรกที่เปิดประตูให้ฉันเข้าไปดู ไม่ใช่เป็นคนแรกที่ปฏิเสธ เพราะยิ่งคุณทำแบบนี้ ฉันก็ยิ่งต้องสงสัยว่าข้างในนั้นมีอะไรที่คุณไม่ต้องการให้ลูกสาวของคนตายได้เห็น”
นลินญาตอบโดยไม่หลบสายตา แม้ในใจจะรู้ดีว่ากำลังท้าทายผู้ชายที่มีอำนาจเหนือกว่าเธอแทบทุกด้านก็ตาม
