บทที่ 2 ตอนที่2 มองการเคลื่อนไหวนั้นเงียบ ๆ

ตอนที่2

มองการเคลื่อนไหวนั้นเงียบ ๆ

ณัฐเศรษฐหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่ไม่มีแววขบขันแม้แต่น้อย เขาหยิบซองใสที่บรรจุเศษกระดาษไหม้ขึ้นมาพิจารณาเป็นครั้งแรก แววตาคมหยุดอยู่ตรงรอยอักษรดำเลือนซึ่งนลินญาพยายามกู้คืน ก่อนวางมันกลับลงอย่างระมัดระวังผิดกับท่าทีที่แสดงออกมาตั้งแต่ต้น

“คุณบอกว่านี่ถูกส่งไปหาคุณเมื่อสามวันก่อน ใครเป็นคนส่ง คุณเห็นคนส่งไหม มีที่อยู่ต้นทางหรือเปล่า แล้วก่อนหน้านี้คุณเคยบอกใครว่ากำลังพยายามรื้อเรื่องคลังหมายเลขเก้าขึ้นมาใหม่หรือไม่ ผมอยากได้คำตอบตรง ๆ ไม่ใช่การประชดประชัน เพราะถ้ามีคนตั้งใจส่งสิ่งนี้ไปให้คุณ มันอาจไม่ได้หมายความว่าเขาอยากช่วยคุณเสมอไป” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความแข็งกร้าวเป็นจริงจังอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังเย็นชาอยู่ก็ตาม

ลินชะงักกับคำถามที่มาเร็วจนแทบตั้งตัวไม่ทัน

“ไม่มีชื่อผู้ส่ง ซองถูกวางไว้ที่หน้าประตูบ้าน ฉันถามเพื่อนบ้านแล้วไม่มีใครเห็นว่าใครเอามาวาง และฉันไม่ได้บอกใครนอกจากคนที่ช่วยฉันตรวจสภาพกระดาษ แต่ถ้าคุณกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้อันตรายแล้วใช้มันเป็นข้ออ้างไม่ให้ฉันเข้าไปค้นเอกสาร ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าฉันไม่หยุด เพราะฉันรอมาสิบสองปีแล้ว และฉันไม่รู้ว่าจะต้องรออีกกี่สิบปีถึงจะมีหลักฐานชิ้นที่สองตกมาวางหน้าบ้านแบบนี้”

เธอตอบพลางดึงซองกลับมาไว้ใกล้ตัวโดยอัตโนมัติ ราวกับกลัวว่าเขาจะพรากความหวังเพียงชิ้นเดียวของเธอไปด้วย

ณัฐเศรษฐมองการเคลื่อนไหวนั้นเงียบ ๆ

ความจริงที่เขาไม่ได้พูดคือสามคืนก่อน มีรายงานถึงมือเขาแล้วว่าบ้านของนลินญามีชายแปลกหน้าวนเวียนอยู่บริเวณใกล้เคียง และเมื่อคืนประตูด้านหลังบ้านของเธอถูกงัด แม้เธอจะยังไม่รู้เพราะฝ่ายของเขาเป็นคนจัดการร่องรอยบางส่วนก่อนตำรวจท้องที่เข้าไปตรวจตามปกติเขารู้มากกว่าที่เธอคิดและนั่นคือเหตุผลที่วันนี้เขายอมให้เธอขึ้นมาถึงห้องทำงาน ทั้งที่ปกติคนที่ไม่มีนัดไม่มีทางผ่านขึ้นมาได้

“คุณอยากเข้าไปในหอจดหมายเหตุของครอบครัวผมมากขนาดนั้นจริง ๆ ใช่ไหม” ณัฐเศรษฐถามขึ้นหลังจากเงียบไปหลายอึดใจ น้ำเสียงของเขาเรียบเกินกว่าที่ลินจะเดาได้ว่ากำลังคิดอะไร

“ใช่ และไม่ว่าคุณจะตั้งเงื่อนไขเรื่องการรักษาความลับ การห้ามนำเอกสารออกจากสถานที่ หรือให้ฉันตรวจค้นต่อหน้าคนของคุณตลอดเวลา ฉันยอมทั้งหมด ขอแค่คุณให้ฉันเข้าไปเห็นด้วยตาตัวเองว่าในนั้นมีอะไร เพราะฉันไม่ต้องการเชื่อคำพูดของใครอีกแล้ว ฉันต้องการหลักฐาน” เธอตอบทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด ดวงตาซึ่งเคยแดงจากความโกรธกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างชัดเจน

ณัฐเศรษฐพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเดินกลับไปหลังโต๊ะ หยิบแฟ้มบางอย่างขึ้นมา เปิดดูเพียงสองสามหน้า แล้ววางมันลงตรงหน้าเธอ

“หอจดหมายเหตุที่คุณต้องการเข้าเป็นทรัพย์สินปิดของครอบครัว ตามข้อกำหนดที่ยังมีผลอยู่ คนที่มีสิทธิ์เข้าไปค้นข้อมูลได้โดยไม่ต้องขอมติจากผู้ดูแลร่วม มีแค่ทายาทโดยตรงกับคู่สมรสตามกฎหมายของทายาทเท่านั้น เพราะฉะนั้นผมให้คุณเข้าไปในฐานะคนนอกไม่ได้ ต่อให้คุณยอมเซ็นข้อตกลงสิบฉบับก็ตาม” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ ทว่าดวงตากลับจับจ้องปฏิกิริยาของเธออย่างไม่ละสายตา

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความหวังที่เพิ่งกระดิกขึ้นเหมือนถูกเหยียบลงอีกครั้ง

“ถ้างั้นเราก็กลับมาที่เดิม คุณพูดให้เสียเวลาตั้งนาน ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำตอบคือไม่ แล้วคุณเรียกฉันขึ้นมาทำไม จะให้ฉันเห็นชัด ๆ หรือคะว่าประตูทุกบานที่เกี่ยวกับพ่อฉันอยู่ในมือของครอบครัวคุณ และฉันไม่มีวันเปิดมันได้” เธอถามด้วยน้ำเสียงประชด เจ็บ ๆ พร้อมเอื้อมมือเก็บเศษสมุดกลับเข้ากระเป๋า

“ผมยังพูดไม่จบ คุณจะรีบแพ้ไปไหน” ณัฐเศรษฐกล่าวขึ้นทันทีพร้อมมองมือของเธอที่ชะงักกลางอากาศ

นลินญาเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวังชายหนุ่มปิดแฟ้มตรงหน้าลงช้า ๆ ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองอาจฟังผิด

“จดทะเบียนสมรสกับผม แล้วคุณจะมีสิทธิ์เข้าไปค้นทุกอย่างที่คุณต้องการ” เขาพูดอย่างสงบเสียจนถ้อยคำเหล่านั้นยิ่งฟังไม่น่าเชื่อ ราวกับกำลังเสนอเงื่อนไขทางธุรกิจธรรมดาแทนที่จะขอผู้หญิงซึ่งเพิ่งเถียงกันอย่างรุนแรงให้กลายเป็นภรรยา

นลินญานิ่งค้างไปหลายวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อหู

“คุณกำลังล้อฉันเล่นหรือเปล่า เราเพิ่งยืนเถียงกันเรื่องที่คุณเชื่อว่าพ่อฉันมีส่วนทำให้น้องสาวคุณตาย แล้วอยู่ ๆ คุณก็บอกให้ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณเพื่อจะได้เข้าไปเปิดตู้เอกสารในบ้านคุณ คุณคิดว่าฉันจนตรอกจนถึงขั้นยอมเอาชีวิตตัวเองไปผูกกับผู้ชายที่มองครอบครัวฉันด้วยสายตาแบบนี้จริง ๆ หรือคะ” เธอถามยาวด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งเหลือเชื่อ ปลายนิ้วกำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วซีด

“ผมไม่ได้ขอให้คุณรักผม ไม่ได้ขอให้คุณเป็นภรรยาแบบที่คนแต่งงานทั่วไปเขาเป็นกัน และไม่ได้บอกว่าทะเบียนสมรสฉบับนี้จะอยู่ตลอดชีวิต ผมกำลังเสนอช่องทางเดียวที่ทำให้คุณเข้าไปในหอจดหมายเหตุได้โดยไม่ต้องรอการอนุมัติจากใคร คุณได้สิ่งที่คุณต้องการ ส่วนผมได้คนที่มีความเชี่ยวชาญในการกู้เอกสารเสียหายมาช่วยตรวจหลักฐานเก่าที่ผมเองก็ต้องการคำตอบเหมือนกัน มันเป็นข้อตกลง ไม่ใช่ความรัก คุณควรแยกสองอย่างนี้ออกจากกันได้”

ณัฐเศรษฐอธิบายอย่างมีเหตุผลทุกประโยค แต่ความเย็นชาของเขากลับทำให้ข้อเสนอแต่งงานยิ่งเหมือนสัญญาซื้อขายมากกว่าเรื่องระหว่างคนสองคน

ลินมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ” เธอถามหลังจากรวบรวมสติได้ ความรู้สึกส่วนหนึ่งอยากเดินออกไปจากห้องนี้ทันที แต่อีกส่วนกลับถูกคำว่า ‘สิทธิ์เข้าไปค้นทุกอย่าง’ รั้งเอาไว้แน่น

“คุณก็กลับบ้านพร้อมเศษกระดาษชิ้นเดิม แล้วใช้เวลาอีกไม่รู้กี่ปีพยายามหาประตูทางอื่น ส่วนผมก็จะจัดการเรื่องในครอบครัวของผมต่อโดยไม่มีคุณ ผมไม่ได้บังคับ เพราะลายเซ็นบนทะเบียนสมรสต้องเป็นของคุณเอง แต่ถ้าคุณถามว่ามีทางเลือกที่เร็วกว่าไหม ผมบอกได้เลยว่าไม่มี” เขาตอบโดยไม่ขยับเข้าหาเธอแม้แต่ก้าวเดียว ท่าทีสงบนั้นกลับกดดันยิ่งกว่าการเร่งรัด

“คุณนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ คุณรู้ว่าฉันต้องการพิสูจน์ชื่อพ่อมากแค่ไหน เลยหยิบมันมาเป็นเงื่อนไขให้ฉันทำเรื่องที่ผู้หญิงปกติไม่มีวันยอมทำกับคนที่แทบจะเป็นศัตรูกัน คุณอาจไม่ได้จับมือฉันบังคับเซ็น แต่คุณรู้ดีว่ากำลังเอาสิ่งที่ฉันปฏิเสธยากที่สุดมาวางตรงหน้า” นลินญากล่าวเสียงเบาแต่เจ็บลึก ดวงตาแดงขึ้นอีกครั้งเพราะความคับแค้นที่ไม่อาจระบายออกมาได้หมด

ณัฐเศรษฐมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาอ่อนลงเพียงชั่ววินาทีจนแทบมองไม่ทัน ก่อนกลับไปเย็นชาเช่นเดิม

“แล้วคุณล่ะ คุณไม่ได้ขึ้นมาที่นี่เพื่อเอาความสูญเสียของผมมาเป็นแรงกดดันให้ผมเปิดเอกสารเหมือนกันหรือ คุณพูดถึงน้องสาวผม พูดถึงครอบครัวผม และตั้งข้อสงสัยว่าคนในบ้านผมอาจปิดปากพ่อคุณ ทั้งที่ไม่มีหลักฐาน เพราะคุณเองก็ต้องการคำตอบจนพร้อมทำทุกอย่างเช่นกัน เพราะฉะนั้นอย่าทำเหมือนมีแค่ผมที่กำลังใช้จุดอ่อนของอีกฝ่าย เราสองคนต่างต้องการความจริง เพียงแต่ผมกำลังเสนอวิธีที่เร็วที่สุดให้คุณ”

เขาตอบกลับตรงไปตรงมา คำพูดนั้นทำให้นลินญาเถียงไม่ออกอยู่ชั่วครู่เพราะรู้ว่าอย่างน้อยส่วนหนึ่งเป็นความจริงความเงียบกินเวลายาวนาน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป