บทที่ 3 ตอนที่ 3 ร้องไห้จนหมดแรง
ตอนที่ 3
ร้องไห้จนหมดแรง
นอกกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน เมืองเบื้องล่างยังเคลื่อนไหวต่อไปโดยไม่รู้เลยว่าชีวิตของคนสองคนกำลังจะเปลี่ยนเพราะกระดาษเพียงไม่กี่แผ่น
ลินหลุบตามองเศษสมุดของพ่อในมือ ภาพบิดาเมื่อสิบสองปีก่อนย้อนกลับมาอย่างชัดเจน วันที่เธอเห็นชายผู้เคยเป็นเสาหลักของบ้านถูกคนรุมด่าทอหน้าสถานีตำรวจ วันที่แม่ร้องไห้จนหมดแรง และวันที่ข่าวการเสียชีวิตของพ่อมาถึงพร้อมกับคำว่า ‘ผู้ต้องสงสัยสำคัญเสียชีวิตก่อนคดีสิ้นสุด’
สิบสองปีที่ชื่อของพ่อไม่เคยได้รับความยุติธรรม หากวันนี้เธอเดินออกไป เธออาจไม่มีโอกาสอีก
“ถ้าฉันตกลง เราจดทะเบียนกันนานแค่ไหน และคุณรับรองได้ไหมว่าฉันจะได้เข้าไปตรวจเอกสารทั้งหมดจริง ๆ ไม่ใช่พอฉันเซ็นแล้วคุณก็เปลี่ยนเงื่อนไขทีหลัง”
นลินญาถามขึ้นในที่สุด เสียงของเธอแหบเล็กน้อยจากการกลั้นความรู้สึก แต่สายตากลับมั่นคงอย่างคนที่ตัดสินใจแล้วครึ่งหนึ่ง
ณัฐเศรษฐหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเบา ๆ ระหว่างนิ้ว ก่อนตอบโดยไม่ลังเล
“หนึ่งปี หรือเร็วกว่านั้นถ้าเราหาความจริงได้ครบก่อน ผมจะให้คุณเข้าหอจดหมายเหตุ ตรวจเอกสารทุกชิ้นที่เกี่ยวกับคลังหมายเลขเก้าโดยมีผมอยู่ด้วย คุณสามารถใช้อุปกรณ์ของคุณกู้ข้อมูลได้ แต่ห้ามนำเอกสารต้นฉบับออกจากสถานที่ และถ้าพบหลักฐานที่มีผลทางคดี เราจะส่งต่อให้เจ้าหน้าที่อย่างถูกต้อง ผมจะไม่ปิดบังเอกสารที่เราพบร่วมกัน และคุณก็ต้องรับปากว่าจะไม่ทำอะไรโดยพลการจนทำลายหลักฐาน” เขาแจกแจงชัดเจนราวกับเตรียมเงื่อนไขเหล่านี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านใจลิน
เร็วเกินไป ทุกอย่างพร้อมเกินไปเหมือนผู้ชายตรงหน้าไม่ได้เพิ่งคิดเรื่องแต่งงานขึ้นในห้านาทีนี้
“คุณเตรียมเรื่องนี้มาก่อนที่ฉันจะมาหาคุณวันนี้หรือเปล่า” เธอถามทันที ความระแวงกลับเข้ามาแทนที่ความลังเลเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
ดวงตาของณัฐเศรษฐไหวเพียงนิดเดียว
“ผมเป็นคนไม่ชอบเข้าสถานการณ์โดยไม่มีทางเลือกสำรอง ถ้าคุณจะตีความว่าผมเตรียมตัวเก่งเกินไปก็แล้วแต่คุณ แต่คำถามที่สำคัญกว่าคือคุณจะตกลงหรือไม่ เพราะถ้าคุณไม่ตกลง เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยเรื่องนี้ต่อ”
เขาตอบโดยไม่เปิดช่องให้เธอซักลึกกว่านั้น ก่อนเลื่อนแฟ้มเอกสารมาตรงหน้าอย่างช้า ๆ
ลินมองผู้ชายตรงหน้าเนิ่นนาน เธอไม่ชอบเขา
อาจถึงขั้นเกลียดความเย็นชาและท่าทีเหมือนทุกอย่างคำนวณได้ของเขาแต่สิ่งที่เธอเกลียดมากกว่าคือการปล่อยให้พ่อถูกตราหน้าตลอดไป
“ตกลง ฉันจะแต่งงานกับคุณ แต่จำไว้ให้ดีนะคะว่าฉันไม่ได้แต่งเพราะอยากได้คุณ ฉันแต่งเพราะต้องการความจริง และวันที่ฉันได้มันครบ ฉันจะเป็นคนเอาใบหย่าไปวางตรงหน้าคุณเอง” นลินญาตอบชัดทุกถ้อยคำ ก่อนวางฝ่ามือลงบนแฟ้มตรงหน้าราวกับกำลังลงเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ณัฐเศรษฐสบตาเธอนานกว่าปกติ“ผมจำได้ และคุณเองก็ควรจำเหมือนกันว่าผมไม่ได้ต้องการให้ทะเบียนสมรสทำให้เราเข้าใจผิดเกี่ยวกับสถานะระหว่างกัน คุณเป็นภรรยาผมตามกฎหมายเพื่อให้เราเข้าถึงหลักฐานได้ ส่วนเรื่องอื่นเราไม่จำเป็นต้องสร้างขึ้นมาให้ซับซ้อนกว่านั้น” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ทว่าบางอย่างในดวงตากลับหนักแน่นผิดปกติราวกับคำว่า ‘ภรรยา’ มีความหมายที่เขายังไม่ยอมพูดออกมา
“ดีค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากมีสามีที่มองหน้าฉันแล้วนึกถึงพ่อในฐานะคนที่ทำให้น้องสาวตัวเองตายทุกครั้งเหมือนกัน ยิ่งเราแยกกันชัดเท่าไร วันจบข้อตกลงก็ยิ่งง่ายเท่านั้น” เธอสวนกลับทันทีพร้อมยกคางขึ้นอย่างไม่ยอมเสียเชิง แม้ความจริงหัวใจจะเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ก็ตาม
ไม่ถึงสองชั่วโมงต่อมา นลินญาก็นั่งอยู่ข้างณัฐเศรษฐหน้าจุดบริการจดทะเบียนสมรสทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอแทบรู้สึกเหมือนกำลังมองชีวิตของตัวเองจากภายนอก ไม่มีชุดเจ้าสาว ไม่มีแหวนมีเพียงผู้หญิงหนึ่งคนในชุดทำงานสีครีมกับผู้ชายในสูทเข้มที่นั่งห่างกันพอให้รู้ว่าไม่ได้มาด้วยความรัก เจ้าหน้าที่ถามข้อมูลตามขั้นตอนและทวนความสมัครใจของทั้งคู่
ลินจับปากกาด้วยมือที่เย็นจนรู้สึกได้ถึงความสั่นเบา ๆ ขณะที่ณัฐเศรษฐกลับดูสงบอย่างเหลือเชื่อ
ก่อนปลายปากกาจะสัมผัสกระดาษ เธอหันไปมองเขาอีกครั้ง
“ฉันขอถามคุณเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเซ็นนะคะ ถ้าวันหนึ่งฉันพบหลักฐานว่าพ่อของฉันไม่ได้เป็นคนทำ และความจริงนั้นอาจทำให้คนในครอบครัวคุณกลายเป็นฝ่ายผิด คุณยังจะยอมให้ฉันเอามันออกมาเปิดเผยหรือเปล่า หรือสุดท้ายคุณก็จะเลือกปกป้องคนของคุณเหมือนที่ทำมาตลอด” เธอถามเสียงเบาแต่ยาวชัด ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความจริงจังจนแม้แต่เจ้าหน้าที่ที่อยู่ไม่ไกลยังเงียบไปโดยอัตโนมัติ
ณัฐเศรษฐหันมาสบตาเธออย่างเต็มที่
“ถ้าคุณหาหลักฐานได้ว่าพ่อคุณบริสุทธิ์ ผมจะเป็นคนช่วยคุณเปิดมันออกมาเอง ต่อให้ความจริงนั้นทำร้ายครอบครัวผม แต่ในทางกลับกัน ถ้าสุดท้ายหลักฐานยืนยันว่าพ่อคุณมีส่วนกับเหตุการณ์จริง คุณก็ต้องยอมรับมันเหมือนกัน ผมไม่ต้องการภรรยาที่ใช้สถานะของตัวเองเปลี่ยนข้อเท็จจริง และผมก็ไม่คิดจะเป็นสามีที่ใช้สถานะของผมฝังข้อเท็จจริงเช่นกัน เราตกลงกันเรื่องนี้ให้ชัดก่อนเซ็น”
เขาตอบอย่างหนักแน่น ดวงตาคมไม่มีร่องรอยลังเล แม้ในใจจะมีความจริงอีกชั้นที่ยังไม่อาจเปิดเผยให้เธอรู้
