บทที่ 4 ตอนที่4 ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

ตอนที่4

ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

ลินจ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนพยักหน้า“ได้ ถ้าพ่อฉันผิด ฉันจะยอมรับ แต่ถ้าพ่อฉันไม่ผิด ฉันต้องการให้ทั้งโลกที่เคยเหยียบชื่อเขาลงดินได้รับรู้ว่าพวกเขาเคยตัดสินคนผิดมาตลอดสิบสองปี และฉันจะไม่ยอมให้ใครหยุดฉันอีก ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร รวมถึงสามีตามกฎหมายที่นั่งอยู่ข้างฉันด้วย” เธอตอบก่อนก้มลงเซ็นชื่อตัวเองอย่างเด็ดขาด แม้น้ำตาจะรื้นอยู่ตรงขอบตาก็ตาม

ณัฐเศรษฐมองลายเซ็นของเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลงชื่อตัวเองข้างกัน

เพียงไม่กี่นาที กระดาษตรงหน้าก็เปลี่ยนคนสองคนซึ่งเมื่อเช้ายังแทบเป็นศัตรูให้กลายเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย

นลินญารับเอกสารกลับมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอมองชื่อของตัวเองกับชื่อของณัฐเศรษฐซึ่งถูกวางอยู่บนเอกสารแผ่นเดียวกันอย่างไม่อยากเชื่อ

“เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้คุณจะเข้าไปในหอจดหมายเหตุได้ในฐานะภรรยาของผม และคืนนี้คุณต้องย้ายเข้าไปอยู่บ้านผมด้วย” ณัฐเศรษฐพูดขึ้นทันทีหลังทั้งคู่เดินออกจากจุดบริการ น้ำเสียงของเขากลับเข้าสู่ความเป็นคนควบคุมสถานการณ์เช่นเดิม

ลินหยุดเดินกะทันหันและหันขวับ“เดี๋ยวนะคะ เรื่องย้ายบ้านไม่อยู่ในเงื่อนไขที่เราคุยกัน ฉันตกลงจดทะเบียนเพื่อเข้าไปค้นเอกสาร ไม่ได้ตกลงย้ายเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคุณ คุณอย่าเพิ่งใช้คำว่าภรรยามาขยายอำนาจเหนือฉันหลังเซ็นไม่ถึงสิบนาทีได้ไหม”

เธอถามยาวอย่างหงุดหงิด ความตกใจทำให้ลืมไปชั่วขณะว่าพวกเขายังยืนอยู่ในสถานที่ราชการ

ณัฐเศรษฐถอนหายใจเบา ๆ ก่อนก้มมองเธอ

“ถ้าเราจดทะเบียนกันวันนี้แล้วคุณกลับไปอยู่บ้านตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนจะรู้ทันทีว่าการแต่งงานครั้งนี้มีเหตุผลอื่น และผมไม่ต้องการให้คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อสิบสองปีก่อนรู้ว่าคุณกำลังเข้าหอจดหมายเหตุเพราะอะไร เราต้องทำให้การแต่งงานดูจริงอย่างน้อยในสายตาคนนอกเพราะฉะนั้นการอยู่บ้านเดียวกันเป็นเรื่องจำเป็น และผมรับรองได้ว่าคุณจะมีห้องของคุณเอง ผมไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของคุณถ้าคุณไม่ก้าวก่ายของผม”

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ยอมเปิดพื้นที่ให้เธอปฏิเสธง่าย ๆ

ลินมองหน้าเขาอย่างระอาใจ“คุณนี่สมกับเป็นคนทำธุรกิจจริง ๆ นะคะ ทุกอย่างมีเงื่อนไขซ่อนอยู่หลังเงื่อนไขอีกที ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเซ็นทะเบียนสมรสหรือเซ็นสัญญาที่มีภาคผนวกเพิ่มได้ทุกห้านาทีกันแน่ แต่ฉันจะบอกเอาไว้ก่อนว่าฉันย้ายเข้าไปได้เพราะต้องการค้นเอกสาร ไม่ใช่เพราะฉันยอมรับว่าคุณมีสิทธิ์มาสั่งชีวิตฉัน และถ้าวันไหนคุณล้ำเส้น ฉันออกทันที” เธอตอบโดยกอดเอกสารไว้แนบอก สีหน้าชัดเจนว่าพร้อมเถียงต่อหากเขาคิดจะเพิ่มข้อแม้ใหม่อีก

“คุณจะเถียงผมทุกเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เป็นภรรยาเลยหรือ” ณัฐเศรษฐถามพลางเลิกคิ้วน้อย ๆ ความแข็งในสีหน้าคลายลงอย่างที่เขาเองอาจไม่ทันรู้ตัว

“ถ้าสามีฉันเป็นคนมีเหตุผล ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเถียงค่ะ แต่นี่เพิ่งจดทะเบียนกันไม่ถึงชั่วโมง ฉันก็เริ่มรู้แล้วว่าตัวเองได้สามีตีทะเบียนไร้หัวใจที่คิดทุกอย่างเป็นแผน เป็นเงื่อนไข และเป็นผลลัพธ์ไปหมด ต่อให้วันหนึ่งคุณมีหัวใจขึ้นมาจริง ๆ ฉันยังสงสัยเลยว่าคุณจะรู้วิธีใช้มันกับคนอื่นหรือเปล่า” นลินญาตอบประชดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่ถึงดวงตา ก่อนหมุนตัวเดินนำไปทางประตูโดยไม่รอเขา

ณัฐเศรษฐยืนนิ่งอยู่ด้านหลังคำพูดของเธอไม่ควรมีผลอะไรกับเขาแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด มันกลับติดอยู่ในความคิดอย่างประหลาด

เขามองแผ่นหลังของผู้หญิงที่เพิ่งกลายเป็นภรรยาตามกฎหมายเดินออกไป ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อหน้าจอสว่างด้วยข้อความที่รออยู่ก่อนแล้ว

รายงานสั้น ๆ จากฝ่ายรักษาความปลอดภัยมีเพียงไม่กี่บรรทัดตรวจสอบบ้านของนลินญาแล้ว ประตูด้านหลังมีร่องรอยถูกงัดเมื่อคืน คนลงมือไม่ได้แตะทรัพย์สินมีค่า จุดที่ถูกค้นคือห้องทำงานและชั้นเก็บเอกสารมือใหญ่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนนลินญาจะก้าวเข้าห้องทำงานของเขา

รู้ว่ามีคนเฝ้าบ้านเธอ รู้ว่ามีคนพยายามเข้าไปค้นอะไรบางอย่างรู้ด้วยว่าการที่ลูกสาวของชายซึ่งตายไปสิบสองปีก่อนเริ่มถือหลักฐานชิ้นใหม่ไว้ในมือ อาจทำให้คนที่หลบอยู่ในเงามืดมานานเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

และเขาก็รู้ดีที่สุดว่าทำไมจึงเสนอทะเบียนสมรสให้เธอเร็วขนาดนั้นไม่ใช่เพียงเพราะข้อกำหนดของหอจดหมายเหตุแต่เพราะทันทีที่นลินญากลายเป็นภรรยาของเขา ข่าวจะกระจายออกไปคนที่กำลังจับตามองเธอจะรู้ว่า หลักฐานจากฝั่งพ่อของลินกับเอกสารจากครอบครัวเขากำลังจะถูกนำมารวมกัน ถ้าคนคนนั้นมีความลับที่ต้องปกปิด... มันจะต้องออกมาเคลื่อนไหว

ณัฐเศรษฐเงยหน้ามองผ่านประตูกระจก เห็นนลินญายืนรอลิฟต์อยู่ไกล ๆ เธอยังคงก้มมองทะเบียนสมรสในมือด้วยสีหน้าเหมือนคนที่ยังไม่เชื่อว่าตัวเองทำอะไรลงไป ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าเธอเพิ่งยอมเอาอิสระหนึ่งปีแลกกับความจริงแต่สิ่งที่เธอยังไม่รู้คือ ตั้งแต่วินาทีที่ลงชื่อข้างชื่อเขา เธอไม่ได้มีเพียงสถานะ ‘ภรรยา’เธอกำลังกลายเป็นเหยื่อล่อที่ชัดเจนที่สุดของคนร้ายด้วยและคนที่วางเธอไว้ตรงกลางกับดักนั้น...

ก็คือสามีที่เธอเพิ่งบอกว่าไร้หัวใจเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

ณัฐเศรษฐลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ ก่อนพึมพำกับตัวเองในระดับเสียงที่ไม่มีทางไปถึงผู้หญิงซึ่งยืนอยู่อีกฟากของโถง

“ผมจะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไป นลินญา ต่อให้หลังจากนี้คุณรู้ความจริงแล้วเกลียดผมมากกว่าที่เกลียดอยู่ตอนนี้ก็ตาม”

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี นลินญาหันกลับมามองเขาราวกับรู้สึกได้ว่ากำลังถูกจับจ้อง ก่อนเอ่ยเสียงดังจากระยะห่างด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“คุณจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมคะคุณสามี ถ้าคุณบอกว่าฉันต้องย้ายเข้าบ้านคุณคืนนี้ อย่างน้อยคุณก็ควรรีบพาฉันไปเก็บของ ไม่ใช่ปล่อยให้ภรรยาคนใหม่ยืนรอจนเริ่มคิดว่าหลังเซ็นทะเบียนแล้วคุณเกิดเปลี่ยนใจอยากเป็นโสดขึ้นมา”

ณัฐเศรษฐเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อก่อนเดินตรงไปหาเธอ สีหน้าไร้พิรุธราวกับข้อความเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่

“ผมยังไม่เปลี่ยนใจ และคุณเองก็อย่าเพิ่งคิดหนี เพราะตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ต่อให้คุณไม่ชอบหน้าผม คุณก็ต้องอยู่ในที่ที่ผมมั่นใจว่าคุณปลอดภัยจนกว่าเรื่องนี้จะจบ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางก้าวเข้าไปยืนข้างเธอ ภายใต้ถ้อยคำแข็งกระด้างนั้นมีความหมายมากกว่าที่นลินญาจะเข้าใจในเวลานี้

ลินหันมามองเขาอย่างระแวงก่อนก้าวเข้าลิฟต์

เธอยังไม่รู้เลยว่า ‘เรื่องนี้’ ที่เขาพูดถึง ไม่ได้หมายถึงเพียงการค้นเอกสารเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อ

แต่มันหมายถึงเกมอันตรายที่เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่วินาทีที่เธอเซ็นชื่อเป็นภรรยาของณัฐเศรษฐ

และคนสองคนที่เพิ่งกลายเป็นสามีภรรยากันโดยไม่มีความรักแม้แต่น้อย กำลังจะถูกดึงกลับไปเผชิญหน้ากับกองไฟเมื่อสิบสองปีก่อนอีกครั้ง โดยที่นลินญายังไม่รู้เลยว่าไฟกองนั้นไม่เคยมอดดับจริง ๆ

มันเพียงรอวันที่ใครบางคนกล้ารื้อเถ้าถ่านขึ้นมาเท่านั้น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป