บทที่ 5 ตอนที่ 5 กฎของสามีเย็นชา
ตอนที่ 5
กฎของสามีเย็นชา
รถยนต์สีดำเคลื่อนผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปตามถนนทอดยาวซึ่งขนาบด้วยต้นไม้สูงสองฝั่ง นลินญานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับโดยมีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งวางอยู่ด้านหลัง เธอยังไม่อยากเชื่อว่าภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน ชีวิตของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะเปลี่ยนจากการบุกไปทวงถามความจริงเรื่องพ่อ กลายเป็นการถือทะเบียนสมรสอยู่ในกระเป๋าและกำลังเดินทางเข้าบ้านของผู้ชายที่เธอเพิ่งเรียกว่า ‘สามีไร้หัวใจ’ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
บ้านของณัฐเศรษฐไม่ได้หรูหราฟุ้งเฟ้ออย่างที่ลินเคยจินตนาการ แต่มันใหญ่ สงบ และเป็นระเบียบจนแทบไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัย ทุกอย่างดูถูกจัดวางเอาไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสมอย่างสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่โถงสูง เฟอร์นิเจอร์สีเข้ม ไปจนถึงแจกันใบใหญ่ที่ไม่มีดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว
มันเหมือนบ้านของผู้ชายที่มีทุกอย่าง ยกเว้นความอบอุ่น
“ถ้าคุณกำลังคิดว่าบ้านผมดูเหมือนโรงแรมที่ไม่มีแขก คุณไม่จำเป็นต้องเก็บความคิดเห็นเอาไว้ เพราะจากสีหน้าคุณ ผมเดาได้ไม่ยากว่าคุณกำลังวิจารณ์การตกแต่งบ้านผมอยู่ในใจ” ณัฐเศรษฐเอ่ยขึ้นขณะวางกุญแจรถลงบนโต๊ะใกล้ประตู ก่อนปรายตามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกสำรวจรอบตัวอย่างไม่ปิดบัง
“ฉันไม่ได้คิดว่ามันเหมือนโรงแรมค่ะ ฉันคิดว่ามันเหมือนสถานที่ซึ่งเจ้าของตั้งใจทำให้ทุกอย่างสวยและแพงมากพอที่จะไม่มีใครกล้าสัมผัสต่างหาก เพราะแค่มองไปรอบ ๆ ฉันก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของบ้านถึงชอบตั้งกฎกับคนอื่น ทุกอย่างที่นี่คงต้องอยู่ในตำแหน่งที่คุณต้องการ ไม่เว้นแม้แต่ภรรยาที่เพิ่งได้มาเมื่อบ่ายนี้”
ลินตอบกลับพร้อมยกคิ้วน้อย ๆ สายตาของเธอเต็มไปด้วยการท้าทายอย่างที่ทำให้คนฟังรู้ได้ทันทีว่าการอยู่ร่วมบ้านคงไม่ได้สงบง่าย ๆ
ณัฐเศรษฐไม่ได้โกรธ เขาเพียงถอนหายใจ เบา ๆ แล้วเดินนำขึ้นบันได
“ถ้าคุณเข้าใจว่าผมชอบความชัดเจนก็ดี เพราะเราควรทำความเข้าใจกันตั้งแต่คืนนี้ จะได้ไม่มีใครเผลอคิดเกินขอบเขตของข้อตกลงที่เราทำไว้ และผมไม่ต้องเสียเวลามานั่งแก้ปัญหาที่ไม่ควรเกิดตั้งแต่แรก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบขณะก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นโดยไม่หันกลับมามอง
ลินขยับกระเป๋าเดินทางตามไป ก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังกว้างอย่างหมั่นไส้
“ฟังจากน้ำเสียงแล้ว คุณคงเตรียมกฎไว้เรียบร้อยแล้วสินะคะ งั้นบอกมาเลยค่ะ จะได้รู้ว่าต้องหายใจวันละกี่ครั้ง ห้ามเดินตรงไหน ห้ามเปิดตู้ไหน หรือห้ามทำหน้าแบบไหนเวลาคุณเดินผ่าน ฉันจะได้จำให้ครบก่อนนอน” เธอประชดพลางลากกระเป๋าตามไปจนล้อกระทบขั้นบันไดเบา ๆ
ณัฐเศรษฐหยุดอยู่ตรงโถงชั้นบน ก่อนหันกลับมามอง
“ผมมีแค่สามข้อ และผมคิดว่าคนอย่างคุณน่าจะจำได้โดยไม่ต้องจด ข้อแรก คุณไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่ภรรยาในชีวิตประจำวัน ไม่ต้องรอผมกินข้าว ไม่ต้องจัดการเรื่องส่วนตัวของผม และไม่ต้องทำอะไรเพราะคิดว่าทะเบียนสมรสบังคับให้คุณต้องทำ ข้อสอง คุณไม่ถามเรื่องที่ผมไม่อยากตอบ เช่นเดียวกับที่ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ และข้อสุดท้าย สำคัญที่สุด อย่าให้ทะเบียนสมรสใบนี้ทำให้คุณเผลอเข้าใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นอย่างอื่นนอกจากข้อตกลง เพราะผมไม่ต้องการให้ใครต้องมาเสียใจทีหลัง” เขาอธิบายชัดเจนทุกข้อ สีหน้าเย็นสงบจนเหมือนกำลังชี้แจงระเบียบบริษัทมากกว่าพูดกับผู้หญิงซึ่งมีสถานะเป็นภรรยาตามกฎหมาย
ลินฟังจนจบโดยไม่ขัด ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มบางอย่างที่ดูไม่เหมือนความพอใจนัก
“ข้อสุดท้ายคุณไม่ต้องกังวลเลยค่ะ เพราะถ้าคุณกลัวว่าฉันจะตกหลุมรักคุณ ฉันช่วยรับรองให้ก็ได้ว่าความเป็นไปได้ต่ำมาก ผู้ชายที่เปิดชีวิตแต่งงานด้วยการตั้งกฎสามข้อเหมือนประกาศข้อห้ามหน้าห้องสมุด ไม่ใช่ประเภทที่ฉันเห็นแล้วหัวใจเต้นแรงอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นคุณเก็บความห่วงใยเรื่องหัวใจของฉันไว้ใช้กับเรื่องอื่นเถอะค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพจนแทบจับความประชดไม่ได้ หากแววตาคู่นั้นไม่ได้ชัดเจนขนาดนี้
ณัฐเศรษฐขยับกรามเล็กน้อยก่อนชี้ไปยังประตูห้องฝั่งตรงข้ามห้องของตัวเอง
“ห้องคุณอยู่ตรงนั้น ผมให้คนจัดของใช้ที่จำเป็นเอาไว้แล้ว ถ้าขาดอะไรก็บอกแม่บ้าน และถ้าคุณพักเรียบร้อยภายในครึ่งชั่วโมง เราจะลงไปที่หอจดหมายเหตุ เพราะผมคิดว่าคุณคงไม่ได้แต่งงานกับผมเพื่อมานอนพักให้เสียเวลา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงติดประชดบาง ๆ ก่อนหมุนตัวไปทางห้องของตน
“อย่างน้อยเราก็เห็นตรงกันเรื่องหนึ่งค่ะ ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณเพื่อมานอนพักแน่นอน และยิ่งเห็นหน้าสามีทุกวัน ฉันยิ่งอยากหาหลักฐานให้เจอเร็ว ๆ จะได้ถึงวันหย่าเร็วกว่ากำหนดเสียด้วยซ้ำ” ลินตอบตามหลังไปอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนเปิดประตูห้องตัวเองแรงกว่าปกติเพียงเล็กน้อยประตูสองห้องปิดลงแทบพร้อมกันแต่ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา ลินก็ออกมายืนรออยู่ตรงโถงแล้ว
เธอเปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นกางเกงขายาวกับเสื้อแขนยาวเรียบง่าย เกล้าผมขึ้นหลวม ๆ และถือกระเป๋าอุปกรณ์สำหรับตรวจเอกสารติดมือมาด้วย
ณัฐเศรษฐเปิดประตูห้องออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน เมื่อเห็นเธอยืนพร้อมอยู่ก่อนแล้ว เขาเลิกคิ้วน้อย ๆ อย่างประหลาดใจ
“ผมนึกว่าคุณจะใช้เวลาจัดของนานกว่านี้ อย่างน้อยก็ให้สมกับที่บอกว่าจะต้องย้ายเข้ามาอยู่หนึ่งปี แต่ดูเหมือนคุณตั้งใจใช้ห้องนั้นแค่เป็นที่เก็บกระเป๋ามากกว่าจะเป็นบ้าน” เขาเอ่ยขณะมองประตูห้องซึ่งยังมีสัมภาระบางส่วนวางอยู่ด้านใน
“อย่าเพิ่งเรียกที่นี่ว่าบ้านฉันเลยค่ะ เพราะคำว่าบ้านสำหรับฉันมันต้องเป็นที่ที่กลับมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าของประกาศตั้งแต่หน้าประตูว่าไม่ต้องทำหน้าที่ภรรยา ไม่ต้องถามอะไร และอย่าเผลอรู้สึกอะไรเกินข้อตกลง ส่วนเรื่องจัดของ ฉันจะเสียเวลาจัดทำไม ในเมื่อสิ่งที่ฉันอยากได้ไม่ได้อยู่ในกระเป๋า แต่อยู่ในหอจดหมายเหตุของคุณ” ลินตอบอย่างตรงไปตรงมา ความแข็งในแววตาบอกชัดว่าเธอยังจำทุกคำที่เขาพูดก่อนหน้านี้ได้ครบถ้วน
ณัฐเศรษฐเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเดินนำลงบันได
หอจดหมายเหตุไม่ได้อยู่ภายในตัวบ้านหลักอย่างที่ลินเข้าใจ แต่เชื่อมต่อกับอาคารหลังเล็กทางปีกตะวันตก ประตูเหล็กสองชั้นถูกล็อกด้วยระบบรหัสและสแกนลายนิ้วมือ เมื่อณัฐเศรษฐเปิดประตูสุดท้าย กลิ่นกระดาษเก่าและอากาศเย็นจากระบบควบคุมความชื้นก็ปะทะเข้ามาชั้นเอกสารสูงเรียงรายเป็นแนวยาวจนแทบมองไม่เห็นปลายสุด
