บทที่ 6 ตอนที่6 เหตุผลที่ฉันยอมทำ
ตอนที่6
เหตุผลที่ฉันยอมทำ
ลินหยุดยืนอยู่ตรงประตูตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา เธอจินตนาการถึงสถานที่แห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน เคยสงสัยว่าเอกสารชิ้นไหนอาจยังเก็บคำตอบเอาไว้ เคยสงสัยว่าหากได้เข้ามาจริง ๆ เธอจะเริ่มจากตรงไหน
วันนี้เธอเข้ามาแล้วด้วยสถานะที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องยอมแลกภรรยาของณัฐเศรษฐ
“เอกสารเกี่ยวกับคลังหมายเลขเก้าอยู่โซนด้านใน คุณมีเวลาตรวจได้ตามต้องการ แต่ถ้าจะใช้สารเคมีหรืออุปกรณ์อะไรกับต้นฉบับ คุณต้องบอกผมก่อน ผมไม่ได้ระแวงฝีมือคุณ แต่หลักฐานอายุสิบสองปีบางชิ้นมีเพียงชุดเดียว ถ้าเสียหายไป เราไม่มีอะไรทดแทน” ณัฐเศรษฐอธิบายขณะเปิดไฟตามแนวทางเดิน สีหน้าจริงจังมากขึ้นทันทีเมื่อเข้ามาในพื้นที่ซึ่งเกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัว
“คุณไม่ต้องสอนฉันเรื่องการรักษาเอกสารหรอกค่ะ นี่เป็นงานที่ฉันทำมาหลายปี และเหตุผลที่ฉันยอมทำเรื่องบ้าบออย่างจดทะเบียนกับผู้ชายที่ไม่ชอบหน้าก็เพื่อให้ได้เข้ามาแตะกระดาษพวกนี้ด้วยวิธีที่ไม่ทำลายมัน เพราะฉะนั้นถ้าในห้องนี้มีใครที่คุณควรกังวลว่าจะทำเอกสารเสีย ฉันคงไม่ใช่คนแรก” ลินตอบพลางสวมถุงมือผ้าบางอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเดินไปตามป้ายหมวดปีโดยไม่รอให้เขานำ
ณัฐเศรษฐมองตามแผ่นหลังเธอแล้วพึมพำ เบา ๆ
“ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าระหว่างคุณกับผม ใครกันแน่ที่ชอบออกคำสั่งมากกว่า” เขากล่าวพลางเดินตามไป ก่อนที่ลินจะหันมาค้อนทันทีแม้ได้ยินไม่ชัดทุกคำ
“ถ้าคุณพูดถึงฉันก็พูดให้ดังค่ะ ฉันไม่ชอบคนบ่นลับหลัง โดยเฉพาะถ้าคนนั้นคือสามีที่ฉันเพิ่งมีได้ไม่ถึงวัน” เธอสวนกลับทันที พลางเปิดลิ้นชักดัชนีเอกสารเพื่อค้นหมายเลขหมวดโดยไม่เงยหน้ามองเขา
“ผมบอกว่าคุณดูคล่องกว่าที่คิด และถ้าคุณใช้ความสามารถกับเอกสารมากกว่าการหาเรื่องผม เราอาจได้คำตอบเร็วขึ้น” ณัฐเศรษฐแก้ถ้อยคำอย่างหน้าตาเฉย ก่อนเลื่อนแฟ้มทะเบียนเอกสารมาให้เธอ
ลินเหลือบมองอย่างรู้ทัน แต่เลือกไม่ต่อความยาวพวกเขาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงค้นแฟ้มจนพบหมวดรายงานเหตุเพลิงไหม้ปีนั้น แฟ้มปกแข็งหลายเล่มถูกยกลงมาวางบนโต๊ะกลางห้องทันทีที่ลินเปิดเล่มแรก เธอพบรายงานเวลาเกิดเหตุ รายชื่อพนักงาน รายการทรัพย์สิน และบันทึกจากระบบควบคุมความปลอดภัยหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นชื่อของพ่อปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษตรงหน้านิ้วของลินหยุดค้างอยู่เหนือชื่อโดยไม่แตะต้องกระดาษ
“คุณเป็นอะไร” ณัฐเศรษฐถามขึ้นเมื่อเห็นเธอนิ่งผิดปกติ น้ำเสียงยังเรียบ แต่สายตาจับอยู่บนสีหน้าของเธอแทนเอกสาร
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่สิบสองปีแล้วที่ทุกครั้งเห็นชื่อพ่ออยู่ในเอกสารเกี่ยวกับคืนวันนั้น มันมักจะตามมาด้วยคำว่า ‘ผู้ต้องสงสัย’ ‘ประมาท’ หรือ ‘มีส่วนทำให้เกิดเหตุ’ ฉันเลยต้องใช้เวลานิดหนึ่งเพื่อเตือนตัวเองว่าครั้งนี้ฉันไม่ได้อ่านมันจากข่าว ฉันกำลังอ่านต้นฉบับ และถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะได้เห็นด้วยตาตัวเองเสียที” ลินตอบเบาลงกว่าทุกครั้ง ความดื้อรั้นบนใบหน้าคลายออกจนเหลือเพียงความเหนื่อยล้าจากการแบกความหวังมายาวนาน
ณัฐเศรษฐไม่ได้พูดปลอบเขาเพียงดึงเก้าอี้ออกให้เธอเล็กน้อย ก่อนนั่งลงอีกฝั่ง
ลินเปิดเอกสารไปทีละหน้าหน้าแรกหน้าที่สอง
หน้าที่สามกระทั่งถึงหน้ารายงานระบบควบคุมความปลอดภัย เธอก็ชะงักระหว่างหน้าหมายเลขสิบเจ็ดกับสิบเก้า ไม่มีหน้าสิบแปดกระดาษไม่ได้หลุดออกตามธรรมชาติตรงสันมีรอยฉีก
“หน้าหาย” ลินเอ่ยขึ้นทันที พลางโน้มตัวเข้าไปดูสันแฟ้มอย่างละเอียด สีหน้าตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ณัฐเศรษฐขยับเข้ามาใกล้“อาจหลุดหายตอนเคลื่อนย้ายเอกสาร เพราะของชุดนี้ผ่านการย้ายที่เก็บหลายครั้งในสิบสองปี คุณอย่าเพิ่งตีความทุกอย่างเป็นการปิดบัง ก่อนเราจะรู้แน่ว่าหน้านั้นมีเนื้อหาอะไร” เขาตอบอย่างระมัดระวัง แม้แววตาจะเริ่มมีความสงสัยเช่นเดียวกัน
“นี่ไม่ใช่รอยหลุดค่ะ มองตรงสันกระดาษให้ดี มันมีแรงดึงไปทางเดียว และรอยเส้นใยขาดไม่สม่ำเสมอ ถ้ากระดาษหลุดจากการเก็บนาน กาวหรือด้ายเย็บจะเป็นอีกแบบ แต่หน้านี้ถูกฉีกออก คุณจะอธิบายว่าอย่างไร หรือจะบอกอีกว่าพ่อฉันคงแอบเข้ามาฉีกเองก่อนเสียชีวิต” ลินถามทันที น้ำเสียงแข็งขึ้นเพราะรู้ดีว่าเอกสารที่หายไปหนึ่งหน้าอาจหมายถึงความจริงทั้งชิ้น
ณัฐเศรษฐมองรอยขาดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ผมไม่ได้บอกว่าเป็นพ่อคุณ แต่ถ้าเอกสารหน้านั้นมีข้อมูลที่ทำให้เขาเสียเปรียบ คุณก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าเขาอาจมีแรงจูงใจจะทำลายมัน ไม่ว่าคุณจะไม่ชอบฟังแค่ไหน การสืบความจริงไม่ได้แปลว่าเราจะตัดความเป็นไปได้ที่เจ็บปวดออกเพราะมันกระทบความรู้สึกเรา” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกลับไปแข็งอีกครั้งเมื่อพูดถึงชายที่เขายังเชื่อว่ามีส่วนกับการตายของน้องสาว
ลินเงยหน้าขึ้นทันที“คุณนี่เก่งจริง ๆ นะคะ เอกสารหายอยู่ในห้องของครอบครัวคุณ แต่คนแรกที่คุณคิดว่ามีแรงจูงใจกลับเป็นพ่อฉันซึ่งไม่ได้มีสิทธิ์เดินเข้าออกห้องนี้ตามใจตั้งแต่แรก ถ้าพ่อฉันเป็นคนผิดขนาดที่คุณเชื่อ เขาคงเก่งมากนะคะ ทั้งก่อเหตุ ปิดหลักฐาน แล้วแอบเข้ามาฉีกเอกสารในบ้านคนอื่นได้โดยไม่มีใครเห็นอีกต่างหาก” เธอสวนกลับด้วยความไม่พอใจพลางผลักแฟ้มออกจากตัวเล็กน้อย
“คุณอย่าบิดสิ่งที่ผมพูด ผมกำลังบอกว่าเราต้องเปิดรับทุกความเป็นไปได้ ไม่ได้บอกว่าผมมีหลักฐานว่าพ่อคุณเป็นคนฉีก และถ้าคุณจะตรวจทุกอย่างโดยเริ่มจากความเชื่อว่าพ่อคุณบริสุทธิ์แน่นอน คุณก็ไม่ได้ต่างจากคนที่คุณตำหนิว่าตัดสินพ่อคุณไปก่อนเหมือนกัน” ณัฐเศรษฐตอบกลับทันที ท่าทีเย็นสงบแต่ถ้อยคำตรงจนทำให้ใบหน้าของลินเปลี่ยนสี
