บทที่ 8 ตอนที่8 รอยยิ้มสุภาพ
ตอนที่8
รอยยิ้มสุภาพ
ลินมองธีรัชแล้วพยักหน้าทักทายเล็กน้อย
“ไม่ต้องตกใจมากหรอกค่ะ ฉันเองยังตกใจกับสถานะตัวเองอยู่เลย และถ้าคุณเป็นเพื่อนเขามานาน คุณคงพอเข้าใจว่าการได้ผู้ชายคนนี้เป็นสามีโดยไม่ทันตั้งตัวไม่ใช่เรื่องที่คนเราจะทำใจรับได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงง่าย ๆ” เธอกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ถ้อยคำทำให้ธีรัชต้องกลั้นยิ้มอย่างเห็นได้ชัด
ณัฐเศรษฐปรายตามองเธอ“คุณจะเล่าเรื่องชีวิตสมรสของเราให้ทุกคนที่เดินเข้าบ้านฟังเลยหรือ หรือคุณคิดว่าการเรียกผมว่าสามีไร้หัวใจยังไม่พอ ต้องประกาศเพิ่มว่าการแต่งงานกับผมเป็นเรื่องน่าตกใจด้วย” เขาถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก แต่กลับไม่มีความแข็งกร้าวจริงจังเหมือนตอนเถียงเรื่องคดี
“ถ้าคุณทำตัวน่ารักขึ้นสักหน่อย ฉันอาจมีเรื่องดี ๆ ไว้พูดถึงคุณบ้างก็ได้ค่ะ แต่วันนี้คะแนนติดลบมาตั้งแต่ห้องทำงานจนถึงบ้าน ฉันช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ” ลินตอบทันควันพลางยกแฟ้มขึ้นมากอดไว้ ธีรัชจึงต้องเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้ม
ณัฐเศรษฐหันไปหาเพื่อน“นายกลับได้แล้ว เรื่องพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันโทรหา และอย่าถามอะไรเกี่ยวกับการแต่งงานอีก เพราะฉันยังไม่มีคำตอบที่นายอยากได้” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นลงอย่างตั้งใจตัดบท ทำให้ธีรัชพยักหน้ารับอย่างรู้จังหวะ
“ได้ ฉันไม่ถาม แต่ถ้ามีเรื่องทางกฎหมายหรือเอกสารที่ต้องให้ช่วยก็บอก และยินดีด้วยอย่างเป็นทางการนะครับคุณนลินญา ถึงผมจะยังไม่แน่ใจว่าควรแสดงความยินดีกับคุณหรือแสดงความเห็นใจมากกว่าก็ตาม” ธีรัชกล่าวพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ก่อนเหลือบมองณัฐเศรษฐอย่างจงใจจนลินหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
หลังธีรัชกลับ ทั้งคู่เก็บเอกสารเข้าที่และออกจากหอจดหมายเหตุเกือบเที่ยงคืนความเงียบในบ้านยามดึกแตกต่างจากตอนเย็นอย่างสิ้นเชิง
ลินกลับเข้าห้องตัวเอง อาบน้ำและพยายามนอน แต่สมองเต็มไปด้วยตัวเลขหกหลัก หน้าที่ถูกฉีก และคำว่า ‘ตู้เซฟของพ่อ’
เธอพลิกตัวไปมาอยู่นานจนกระทั่งเสียงบางอย่างดังผ่านผนังมาแผ่ว ๆตอนแรกเธอคิดว่าตัวเองหูฝาดแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ได้ยินอีกเสียงเหมือนคนพูดในลำคออย่างทรมาน
ลินลุกขึ้นนั่งประตูห้องณัฐเศรษฐอยู่ตรงข้าม
เธอลังเลอยู่นาน ก่อนเปิดประตูออกไปเสียงจากด้านในดังชัดขึ้น“อย่าเข้าไป...ออกมา...ออกมาเดี๋ยวนี้...”
ลินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูนั่นคือเสียงของณัฐเศรษฐแต่ไม่ใช่น้ำเสียงเย็นชา ไม่ใช่น้ำเสียงของคนที่ควบคุมทุกอย่างอยู่ในมือมันเป็นเสียงของคนที่กำลังกลัวอย่างสุดหัวใจ
“อย่า...น้อง...อย่าอยู่ตรงนั้น...”
คำว่า ‘น้อง’ ทำให้ลินชะงักมือที่กำลังจะเคาะประตูหยุดค้างเธอจำได้ทันทีว่าเขาสูญเสียน้องสาวในกองไฟเสียงภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงหายใจแรงราวกับคนเพิ่งสะดุ้งตื่น
ลินถอยหลังหนึ่งก้าวกฎข้อที่สองของเขาดังกลับเข้ามาในหัวไม่ถามเรื่องที่เขาไม่อยากตอบเธอควรกลับห้องแต่ก่อนจะทันขยับ ประตูตรงหน้ากลับเปิดออก
ณัฐเศรษฐยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ยับเล็กน้อย เส้นผมไม่เป็นระเบียบเหมือนทุกครั้ง ใบหน้ามีเหงื่อบาง ๆ และดวงตายังคงมีร่องรอยของฝันร้ายที่ไม่ทันเก็บซ่อนทันทีที่เห็นเธอ สีหน้าของเขาก็กลับแข็งขึ้น
“คุณมายืนทำอะไรหน้าห้องผม” เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบเล็กน้อย พลางพยายามปรับลมหายใจให้กลับเป็นปกติ
ลินมองเขาอยู่ครู่หนึ่งนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่พบกันที่เธอไม่เห็นผู้ชายซึ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจและการควบคุมเธอเห็นเพียงพี่ชายคนหนึ่งที่ยังติดอยู่ในคืนที่น้องสาวตายเมื่อสิบสองปีก่อน
“ฉันได้ยินเสียงค่ะ แต่คุณไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ถามว่าคุณฝันอะไร เพราะจำกฎของคุณได้ดี และฉันก็ไม่ได้คิดจะละเมิดพื้นที่ส่วนตัวของคุณ เพียงแค่อยากแน่ใจว่าคุณไม่ได้เป็นอะไร ถ้าคุณบอกว่าไม่เป็น ฉันก็จะกลับห้อง” ลินตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ความประชดประชันทั้งหมดหายไปจากแววตา
ณัฐเศรษฐมองเธอนานก่อนส่ายหน้าเบา ๆ“ผมไม่เป็นอะไร คุณกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปดูตู้เซฟแต่เช้า และคุณคงไม่อยากเสียเวลาที่คุณพูดว่ามีค่ามากไปกับการมายืนหน้าห้องผมตอนกลางคืน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด แต่ความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ทำให้ถ้อยคำนั้นไม่เย็นชาเหมือนทุกครั้ง
ลินพยักหน้า“งั้นก็ดีค่ะ แต่ถ้าคืนนี้ฝันแบบเดิมอีก คุณไม่จำเป็นต้องทำเหมือนตัวเองไม่เป็นอะไรตลอดเวลาก็ได้หรอกนะคะ ต่อให้ฉันไม่ได้ชอบคุณ และต่อให้เราจดทะเบียนกันเพราะข้อตกลง ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายพอจะยืนฟังคนหนึ่งฝันร้ายแล้วทำเป็นไม่ ได้ยิน” เธอตอบเบา ๆ พลางมองเขาตรง ๆ โดยไม่มีร่องรอยของการท้าทายเหมือนก่อนหน้า
ณัฐเศรษฐนิ่งไปคำตอบมากมายเหมือนติดอยู่ในลำคอ แต่สุดท้ายเขากลับพูดเพียงสิ่งเดียว
“คุณไม่ควรใจดีกับผมมากนักหรอกนลินญา เพราะคุณยังไม่รู้จักผมดีพอ และบางทีวันที่คุณรู้ทุกอย่าง คุณอาจเสียใจที่เคยมองผมเป็นอย่างอื่นนอกจากผู้ชายไร้หัวใจอย่างที่คุณพูดตั้งแต่แรก” เขากล่าวช้า ๆ ดวงตาคมมีบางอย่างซ่อนอยู่ลึกจนหญิงสาวอ่านไม่ออก
ลินขมวดคิ้วกับคำพูดประหลาดนั้น“ฉันก็ยังไม่ได้บอกว่าคุณมีหัวใจนี่คะ แค่บอกว่าถ้าฝันร้ายก็ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเก่งอยู่คนเดียว เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งตีความเข้าข้างตัวเองค่ะคุณสามี” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนหมุนตัวเดินกลับห้อง
ณัฐเศรษฐยืนมองจนประตูห้องเธอปิดจากนั้นจึงลดสายตาลงมองโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่ในมือหน้าจอมีข้อความใหม่จากคนของเขา
ตรวจสอบข้อมูลเบื้องต้นแล้ว เลข 372914 ตรงกับรหัสตู้เซฟส่วนตัวของบิดาคุณณัฐเศรษฐที่บ้านเก่า
ชายหนุ่มอ่านข้อความซ้ำครั้งนี้ไม่ใช่แค่ความคล้ายมันตรงกันจริงนั่นหมายความว่าเอกสารหน้าที่ถูกฉีกออกจากรายงานคืนเกิดเพลิงไหม้กำลังชี้ตรงไปยังตู้เซฟของพ่อเขาและหากสิ่งที่อยู่ในนั้นเกี่ยวข้องกับคืนที่น้องสาวเสียชีวิตจริง...คำถามที่ณัฐเศรษฐพยายามฝังไว้ตลอดสิบสองปีอาจกำลังจะถูกขุดขึ้นมา
เขาหันมองประตูห้องนลินญาอีกครั้ง
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่หน้าห้องเขาและบอกว่าจะไม่ถามเรื่องที่เขาไม่อยากตอบแต่เขากลับเริ่มรู้สึกว่า อีกไม่นานเธออาจเป็นคนเดียวที่บังคับให้เขาต้องตอบคำถามทุกอย่างที่ไม่เคยกล้าตอบมาตลอดชีวิตรวมทั้งคำถามที่น่ากลัวที่สุดว่า...ถ้าพ่อของนลินญาไม่ใช่คนผิดแล้วใครกันแน่ที่ทำให้น้องสาวของเขาตาย
