บทที่ 1 วิญญาณล่องลอย

บนเตียงคนไข้ในห้องไอซียู 

ร่างของจูเหมยลี่หรือจุฬาลักษณ์สาวไทยเชื้อสายจีนที่ถูกลูกหลงจากการที่นักเรียนอาชีวะยกพวกตีกัน

เธอใส่เครื่องช่วยหายใจมาเป็นเวลาเก้าวันแล้ว ข้างเตียงมีคนสองฝั่งกำลังขับเคี่ยวกันอยู่

"คุณเป็นแม่แบบไหน เพราะอย่างนี้ไงผมถึงไม่อยากให้ลูกมาเมืองไทย แกคิดถึงอยากเจอคุณแต่คุณไม่ดูแลปล่อยให้ลูกผมต้องถูกทำร้าย"

จูล่งนักธุรกิจชาวจีนซึ่งเป็นคุณพ่อของคนไข้ กำลังเอ่ยปากต่อว่าสตรีตรงหน้า เธออายุประมาณสี่สิบเจ็ดสี่สิบแปด แต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีราวกับคุณหญิงคุณนาย

"คุณจู ที่นี่เมืองไทยช่วยเก็บกิริยาที่ใช้บ้านคุณเอาไว้ด้วย ฉันก็ห่วงจูลี่ไม่แพ้กัน  คุณอย่าลืมว่าฉันเป็นแม่ของแกนะ วันๆคุณทำแต่งานจนลูกขาดความอบอุ่นแต่ยังมาโทษคนอื่นอีก"

จุไรพรคุณแม่ของจูลี่เอ่ยปากต่อว่าอดีตสามีต่างชาติอย่างไม่พอใจ  จูลี่เป็นลูกสาวของเธอกับเขาและเพิ่งจะบินมาเที่ยวเมืองไทยเมื่อสิบวันก่อน  

จู่ลี่เปิดร้านขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับ อีกทั้งยังเป็นบล็อกเกอร์รีวิวอาหาร  ที่มาเที่ยวเมืองไทยก็จะมาถ่ายทำเกี่ยวกับสตรีฟู้ดเมืองไทยเพื่ออัพลงช่องโซเชียลของเธอ

แต่วันที่เกิดเรื่องเธอกำลังจะข้ามถนนไปอีกฝั่ง  เด็กนักเรียนอาชีวะเหล่านั้นขับมอเตอร์ไซค์ตีคู่แข่งกันมา 

หนึ่งในนั้นใช้ปืนไล่ยิงคู่อริ จนกระสุนพลาดมาโดนคนที่รอสัญญาณไฟข้ามถนน บาดเจ็บหลายคน เพราะมีคนเหยียบกันตอนที่วิ่งหนี 

แต่จูลี่โชคร้าย กระสุนนัดนั้นฝังอยู่ที่ปอดด้านซ้ายของเธอ ทางคุณหมอแจ้งแล้วว่าไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้ แต่ที่ยังใส่เครื่องช่วยหายใจเพราะต้องรอคุณพ่อของเธอบินมาจากอังกฤษ เขาไปติดต่อเรื่องธุรกิจยังหาเวลามาไม่ได้

ตอนนี้ต้องการความเห็นของญาติ เมื่อคุณหมอเห็นว่าญาติเริ่มใส่อารมณ์กันและเกรงว่าจะรบกวนคนไข้เตียงอื่นจึงตัดบทเอ่ยขึ้น

"คุณแม่ครับ เราอยากให้พวกคุณตกลงกันเรื่องต้องถอดเครื่องช่วยหายใจยังมีคนไข้รออยู่นะครับ คุณพ่อมาแล้วรบกวนเซ็นให้หมอด้วยครับเรารอคุณอยู่ คนไข้เคสหนักๆยังรอให้ช่วยชีวิตอยู่นะครับ"

จูลี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นร้องไห้ เธอตายแล้วจริงๆหรือ จูล่งเซ็นชื่อลงบนเอกสารมือสั่น เขามีจูเหมยลี่เป็นบุตรสาวคนเดียว  ทันทีที่เซ็นชื่อยินยอมเรียบร้อย พยาบาลช่วยกันถอดเครื่องช่วยหายใจและเครื่องมือต่างๆออก  

คุณพ่อกอดศพเธอแน่นร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร  คุณแม่ทิ้งพ่อมาแต่งงานใหม่กับนักการเมืองเพราะคุณยายชอบเขา คุณยายไม่ชอบคุณพ่อที่เป็นพ่อค้า

 เธอมาเมืองไทยทีไรคุณยายจะรังเกียจเธอตลอด น้องสาวคนละพ่อของเธอเป็นหลานรักของบ้าน ทั้งชีวิตเธอมีแต่คุณพ่อ

"ฮือๆๆๆๆ ปะป๊าหนูตายแล้ว ปะป๊าอย่าร้องไห้นะคะ ปะป๊าดูแลตัวเองด้วยฮือๆ"

เมื่อเ้ธอเอ่ยจบก็มีแรงดึงดูดบางอย่างดูดเธอมาจากสถานที่นั้น ทันทีที่จูลี่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นภูเขาสูง ไร่นามีชาวบ้านแต่งกายด้วยชุดจีนโบราณ 

"อย่าบอกนะว่าทะลุมิติเหมือนในนิยายน่ะ   ฉันไม่เอานะ ขอไปใช้กรรมเถอะแม่เจ้า"

ยังไม่ทันจะรู้อะไรเป็นอะไรก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งถูกจับใส่ผ้าคลุมเจ้าสาว แต่เสื้อผ้าซอมซ่อนัก มีสตรีร่างใหญ่กับบุรุษวัยกลางคนลากนางมาส่งที่กระท่อมชายป่า

 จากนั้นก็มีบุรุษเคราหนาหนวดยาวเฟิ้มเดินออกมารับเจ้าสาว  แม่เจ้าน่าสงสารยายหนูนี่จริงๆ แต่งงานกับตาลุงนี่เหรอ จูลี่ตั้งใจฟังบทสนทนาของคนกลุ่มนั้น

"นี่เซียวจ้านเป่ย นี่เป็นสัญญาขายตัวนางจะได้ไม่ต้องกลัวว่านางจะหนีไปเหมือนเมียเก่าเจ้า เอาคนไปแล้วเอาเงินมา"

"ป้าสะใภ้ ข้ากวาดบ้านถูบ้านทำงานในไร่นาทุกอย่าง เหตุใดต้องขายข้าด้วยฮือๆๆ เหมยลี่ขอร้องท่านแล้ว"

"ถุ้ย…ทำงานสิบอีแปะ แต่กินข้าวร้อยอีแปะ ไปอยู่กับนายพรานเซียวมีอะไรไม่ดี อย่างน้อยก็มีเนื้อให้เจ้ากิน  พอแล้วข้าไปละ "

นางเหวินป้าสะใภ้ของจูเหมยลี่รับเงินมาก็จากเซียวจ้านเป่ยเสร็จก็ไปทันที  

"ขายหลานสาวหรือ นางป้ามหาภัยนี่เลวขั้นเทพเลยนะ"

*"*ฮือๆๆ พี่ชายเซียวเมตตาข้าเถิดนะเจ้าคะ อย่าทำอะไรข้าเลยข้ากลัวแล้ว"

"ข้าซื้อเจ้ามาให้เจ้ามานั่งบีบน้ำตาหรือ ลุกไปหุงข้าวลูกสาวข้าหิวแล้ว"

เซียวจ้านเป่ยรำคาญ  นับแต่เมียเก่าหอบผ้าหนีไปกับไอ้ขุนนางคนนั้นเขาก็รังเกียจสตรีมาตลอด หนวดเคราจึงไม่โดนปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนเหมือนตาเฒ่าคนหนึ่ง เดิมทีก็ไม่อยากแต่งงานหรอกแต่เพราะท่านปู่อยากให้เขามีทายาทสักที  จึงแต่งงานกับหลานสาวของสหายท่านปู่  หงซู่สตรีแพศยาผู้นั้นเขาแตะต้องนางแค่ครั้งเดียวเพราะถูกวางยาปลุกกำหนัด จนมีเซียวลี่ผิงขึ้นมา

นางหนีไปเขาไม่เจ็บใจเท่าไหร่ แต่นางทิ้งบุตรสาววัยสามขวบเอาไว้ปิดประตูขังไว้ในบ้าน

กว่าที่เขาจะลงเขามาก็สองวันแล้วบุตรสาวหิวข้าวหิวน้ำจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เขามีเงินเก็บอยู่สามร้อยตำลึงนางก็ขโมยเอาไปจนหมด เหลือแค่ที่ล่าหมูป่ามาได้วันนั้นสองตัวขายได้สามสิบตำลึงก็ใช้รักษาบุตรสาวไปแล้ว มาตอนนี้ทั้งบ้านเหลือเงินแค่ห้าตำลึง

จำต้องซื้อจูเหมยลี่มาสามตำลึง เขาต้องขึ้นเขาอีกครั้ง อีกทั้งถูกหมายเกณฑ์อีก  ต้องไปร่วมกองทัพในเดือนหน้า  ตั้งแต่กลับมาเจอบุตรสาวนอนหายใจรวยรินเขาก็ไม่ขึ้นเขาอีกเลยเกือบปีแล้ว เงินทองก็ไม่มีแล้วจึงจำใจต้องหาคนมาดูแลบุตรสาวเพื่อหาเงินฝากท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านให้ดูแลบุตรสาวเขาๆไม่ไว้ใจให้สตรีจับเงินของเขาอีกแล้ว แพศยาทั้งนั้น