บทที่ 14 ลงโทษเด็กดื้อ
จูเหมยลี่เอาของออกจากตะกร้าใบใหญ่วางกองไว้ข้าง ใต้ต้นไม้ใหญ่มีหลุมลึกประมาณหนึ่งฉื่อ กว้างพอดีกับปากตะกร้า จูเหมยลี่ถอดเสื้อตัวนอกออกปูในหลุม ให้บุตรสาวลงไปนอน เด็กน้อยนอนลงมองหน้านาง จูเหมยลี่หอมหน้าผากแล้วบอกว่าไปไม่นาน จากนั้นก็เอาตะกร้ามาครอบไว้ ก่อนจะหันไปหาเซียวจ้านเป่ย
"ท่านลุง เอาเสื้อตัวนอกท่านคลุมตะกร้าไว้ เผื่อผึ้งบินมาทางนี้ลูกเราจะได้ปลอดภัย" เซียวจ้านเป่ยถอดเสื้อตัวนอกออกคลุมตะกร้าที่บุตรสาวซ่อนอยู่
"แม่กับพ่อไปไม่นาน ผิงผิงนั่งอยู่ในนี้ก่อนนะ" เซียวจ้านเป่ยเอ่ยบอกก็ได้ยินบุตรสาวตอบกลับมาว่าได้
จากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินไปยังต้นไม่ใหญ่ด้านหน้า ไม่ไกลจากที่เด็กน้อยอยู่ประมาณสิบจั้ง ก็เจอต้นไม้ใหญ่มีรวงผึ้งใหญ่ถึงสามรวง แต่อยู่สูงไปหน่อย จูเหมยลี่ที่สูงถึง175แทบอยากร้องไห้ เด็กคนนี้อายุสิบห้าย่างสิบหกสูงน่าจะ160เองมั้ง
"เธอเกิดมาเตี้ยเนี่ยมันทำชีวิตคนอื่นลำบากนะนังหนู ฉันอยากจะบ้าเคยได้แต่มองลงมาแต่ตอนนี้ต้องแหงนหน้าขึ้นแทน โถชีวิต"
" ยืนมองรังผึ้งแล้วบ่นคนเดียว เซียวจ้านเป่ยได้ยินทุกคำ แต่เขาไม่รู้นางหมายถึงอะไร ผิงผิงอยู่ตรงนั้นปลอดภัยดี ตอนนี้ต้องจัดการคนตรงหน้าให้เลิกเรียกเขาท่านลุงเสียก่อน ลูกไม่อยู่นี่ลงโทษเต็มที่ได้
"เหมยลี่ รวงผึ้งนั้นไม่ต้องกังวลข้าสามารถเอาลงมาให้เจ้าได้ทั้งหมดแต่เรามาคุยกันหน่อย บอกหน่อยสิว่าข้าควรทำเช่นไรกับเจ้าดี วันนี้เรียกข้าท่านลุงกี่ครั้งแล้ว หืมม"
เซียวจ้านเป่ยเดินมาซ้อนด้านหลัง นางกำลังแหงนคอมองรวงผึ้งด้านบนจึงไม่ตั้งตัว เขาอุ้มนางก่อนจะพาไปนั่งบนโขดหินใต้ต้นไม้อีกฝั่ง
"เซียวจ้านเป่ย ท่านทำอะไรเนี่ย รีบไปเก็บรวงผึ้งเข้าเถอะลูกรออยู่เดี๋ยวตกใจขวัญเสียนะ อื้อ" เซียวจ้านเป่ยจูบนางดูดดื่ม จูเหมยลี่ผลักเขาออกแต่ไม่ขยับสักนิด
มือหนาเริ่มซุกซนจนนางต้องยึดไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จเขาแหวกสาบเสื้อนางออก จ้องมองทรงอกอวบอิ่มอย่างหลงใหล
"อย่าดื้อสิเด็กดี ต้องนวดบ่อยๆไม่งั้นเดี๋ยวไม่ใหญ่นะ อยากได้ใหญ่กว่านี้ไม่ใช่หรือ หืมม"
จูเหมยลี่อ่อนเป็นขี้ผึ้งเลยก็ว่าได้ เซียวจ้านเป่ยคนนี้หวานเกินไปแล้ว นางต้องตั้งสติดีไม่งั้นพลาดพลั้งถูกจับกินแน่
"ไม่ได้ ลูกรออยู่อีกอย่างหนวดท่านทิ่มเนื้อข้าเจ็บให้แค่มองก็พอแล้ว ไปเก็บรวงผึ้งเถอะ เดี๋ยวฝนตกจะลงเขาลำบาก อื้อ เซียวจ้านเป่ยอย่าสิ บอกไม่ฟังเลยคนบ้า อื้อ เซียวจ้านเป่ยต่อไปไม่เรียกท่านลุงแล้ว ลงโทษพอหรือยัง"
นางพูดคนเดียวเพราะอีกคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตักตวงความหวานนั้นอย่างหลงใหล จูเหมยลี่ทำอะไรเขาไม่ได้ สุดท้ายเลยยอมให้เขาตักตวงความหวาน
"ท่านพี่ พอเถอะนะเจ้าคะ ผิงผิงรอนานแล้วนะ อื้อ พอเถอะ ท่านพี่ฟังข้าหน่อยสิเจ้าคะ" เซียวจ้านเป่ยปล่อยนางอย่างเสียดาย เวลาอยากเอาตัวรอดจากเขาก็หวานนัก นางทำให้เขาไม่อยากไปชายแดนเสียแล้ว
"ลี่เอ๋อร์ หากไม่กลัวว่าเวลาที่ข้าไม่อยู่แล้วจะทำเจ้าลำบากข้าคงจับเจ้ากินไปแล้ว รอข้านะสองปีเท่านั้น มีน้องให้ผิงผิงสักห้าหกคน ดีไหม"
"ท่านจะบ้าหรือ เชิญคลอดเองเถอะข้ามีให้ท่านแค่สองคนพอแล้ว"
เซียวจ้านเป่ยยิ้มกว้างนางตกลงแล้ว แต่ไม่นานจูเหมยลี่ก็นึกได้ ตายห่ารับปากเขาเฉย อยู่ใกล้เขามากๆไม่ได้แล้ว อันตรายๆจริงๆ
"เจ้ารับปากแล้วนะสามคน นะขอเพิ่มอีกคน เด็กดียังไม่อิ่มเลย คืนนี้ลูกหลับขออีกนะๆ"
"ถ้าไม่โกนหนวดไม่ให้แล้ว เจ็บหน้าอกไปหมดคนบ้า"
จูเหมยลี่ถลึงตาใส่เขาก่อนจะกระชับสาบเสื้อเข้าหากัน เซียวจ้านเป่ยหัวเราะ เฮ้อถ้าไม่ติดว่าจะหาทางติดต่อเสด็จอาของเขาละก็เขาไม่ไปเป็นทหารก็ได้ เซียวจ้านเป่ยไม่ต้องการเป็นซื่อจื่อจวนอ๋อง เขาต้องการออกมาตั้งจวนเองอยู่กับลูกเมียที่อี้โจว เฝ้าหลุมศพเสด็จแม่เท่านั้น เขาเกลียดเสด็จพ่อ บิดาที่ลูกหายไปแต่ไม่คิดติดตามต้องเป็นบิดาเช่นไรกัน หากเขาไม่แต่งฉู่หรานซินเข้ามา บุตรชายเช่นเขาก็คงไม่ถูกตามฆ่า
เซียวจ้านเป่ยเหินทีเดียวก็ถึงรวงผึ้งที่เกาะกิ่งไม้อยู่ เขาสะบัดแขนเสื้อจนผึ้งแตกออกไปรีบใช้มีดตัดรวงผึ้งลงทั้งสามรวงทีเดียว เก็บรังผึ้งได้แล้วเก็บโอบเอวพาจูเหมยลี่ออกจากตรงนั้นทันที นางกอดคอเขาแน่นจูเหมยลี่เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องเดียว นางกลัวความสูง เซียวจ้านเป่ยคนบ้านี้ พริบตามาถึงที่ซ่อนเซียวลี่ผิงเอาไว้ เปิดตะกร้าออกอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา พากับเก็บของใส่ตะกร้าตามเดิม แล้วอุ้มเด็กน้อยพากันลงเขาเดินกลับบ้าน
ทันทีที่ถึงบ้านก็เห็นคนกำลังรื้อเกวียนที่จอดอยู่ เซียวจ้านเป่ยแน่ใจว่าปิดประตูลงกลอนแล้วนะหรือว่ากลอนมีปัญหา คนที่กำลังรื้อข้าวของคือจูหมิงซูบุตรสาวจูพั่งลุงใหญ่ของนาง ส่วนอีกคนคือป้าสะใภ้ที่ขายนางมา นางเหวิน จูเหมยลี่วางบุตรสาวลงก่อนจะหันไปหาเซียวจ้านเป่ย
"พาลูกไปที ข้าไม่อยากให้นางเห็นสิ่งที่ข้าจะทำ"
เซียวจ้านเป่ยทำหน้าสงสัยแต่ก็ยอมอุ้มเซียวลี่ผิงเดินไปในบ้านแล้วสั่งว่าอย่าออกมาพ่อจะไปดูท่านแม่ เด็กน้อยก็เชื่อฟังแล้วนอนบนเตียงแต่โดยดี
