บทที่ 21 จางลู่เหลียนที่เปลี่ยนไป
เฉิงอี้ขยับไปใกล้จางลู่เหลียน กลิ่นกายนางทำให้น้องชายเขาแข็งขึง ก่อนจะกระซิบ
"เจ้าอยากแยกพวกเขาไหม คุณหนูจางข้ามีวิธีนะอืมเจ้าตัวหอมเสียจริงๆจางลู่เหลียน น่า เหลือเกิน"
จางลู่เหลียนเห็นเขามาใกล้ก็ตกใจ กำลังจะลุกก็ถูกเฉิงอี้กดไว้ใต้ลำตัว
"อย่าสะดิ้งเล่นตัวไปหน่อยเลย ข้าจะสอนเสียวให้ ถึงเวลาเซียวจ้านเป่ยจะได้ติดใจเจ้าจนโงหัวไม่ขึ้น สตรีในหอนางโลมเหล่านั้นล้วนได้วิชาจากข้า อืมนมเจ้าใหญ่ดีจริง มานี่สิข้าอยากดูดนมเจ้านัก จางลู่เหลียน"
"ไม่นะ ปล่อยข้านะเฉิงอี้ ปล่อยข้าเจ้าเป็นสุภาพชน เป็นถึงบัณฑิตนะ อ่าห์ อย่าดูดอย่าทำข้า อื้อเฉิงอี้ข้าเจ็บนะ"
เฉิงอี้จัดการสตรีตรงหน้าเขาแหวกสาบเสื้อ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปกอบกุมเนินโหนกนูน จางลู่เหลียนสะบัดหน้า น้ำตาไหล ไม่นางไม่ต้องการเช่นนี้ เฉิงอี้กำลังปลดกางเกงนางออก อยู่ๆเขาก็ฟุบคาหน้าอกนาง จางลู่เหลียนเห็นคนที่ยืนอยู่ก็ตกใจ
"ทำไม จะรอเขาตื่นมาเย่อเจ้าหรือ ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะได้ไม่ช่วยแต่แรก"
จูเหมยลี่ปาท่อนไม้ไปอีกทาง จางลู่เหลียนผลักร่างที่สลบของเฉิงอี้ออกก่อนจะร้องไห้คร่ำครวญ
"ฮือๆๆๆไอ้สารเลวเฉิงอี้ข้าจะฆ่าเจ้า ฮือๆ" จูเหมยลี่ส่ายหน้า นั่งลงข้างๆเอ่ยเสียงเรียบ
"เจ้าเกลียดข้าๆเข้าใจ แต่เจ้าควรคิดถึงพี่ชายเจ้าบ้าง เรื่องวันนี้ข้าไม่พูดเจ้าไม่พูดเข้าใจไหม หากเขารู้ว่าเฉิงอี้คิดทำลายเจ้า แล้วไปทำร้ายไอ้สารเลวนี่ เฉิงอี้เป็นซิ่วไฉ หากเขาทำร้ายเฉิงอี้พี่ชายเจ้าจะเป็นเช่นไร กลับบ้านได้แล้ว ผู้ชายไม่ได้มีแค่เซียวจ้านเป่ย"
จูเหมยลี่ปาท่อนไม้ไปอีกทาง จางลู่เหลียนผลักร่างที่สลบของเฉิงอี้ออกก่อนจะร้องไห้คร่ำครวญ
"ฮือๆๆๆไอ้สารเลวเฉิงอี้ข้าจะฆ่าเจ้า ฮือๆ" จูเหมยลี่ส่ายหน้า นั่งลงข้างๆเอ่ยเสียงเรียบ
"เจ้าเกลียดข้าๆเข้าใจ แต่เจ้าควรคิดถึงพี่ชายเจ้าบ้าง เรื่องวันนี้ข้าไม่พูดเจ้าไม่พูดเข้าใจไหม หากเขารู้ว่าเฉิงอี้คิดทำลายเจ้า แล้วไปทำร้ายไอ้สารเลวนี่ เฉิงอี้เป็นซิ่วไฉ หากเขาทำร้ายเฉิงอี้พี่ชายเจ้าจะเป็นเช่นไร กลับบ้านได้แล้ว ผู้ชายไม่ได้มีแค่เซียวจ้านเป่ย"
จางลู่เหลียนจัดแจงเสื้อผ้าของตน จากนั้นก็เดินตามจูเหมยลี่กลับไป เฉิงอี้ที่สลบอยู่ตรงนั้นถูกคนของคังหยุนเอาไปโยนไว้ที่รังรักของเขากับหงซิ่ว โดยไม่มีใครรู้
จูเหมยลี่กำลังจะบ้า จางลู่เหลียนไม่ไปไหนเลย นางตามติดแจเฝ้าไม่ห่าง นางทายาที่ใบหน้าให้ จางลู่เหลียนมองหน้านางอย่างละเมอ แค่เอ่ยขอบคุณไม่พอยังหอมแก้มนางด้วย ขนลุกจะตายแล้ว เซียวจ้านเป่ยเจ้ากลับสักทีตาบ้า แค่ไปรับลูกเองนะไปเสียนานเชียว
ไม่นานเซียวจ้านเป่ยก็กลับมา เซียวลี่ผิงรีบวิ่งมาหามารดาทันที จูเหมยลี่จะก้มลงอุ้มนางขึ้นมาหอมแก้ม จางลู่เหลียนเห็นเซียวจ้านเป่ยก็สงสัย
"เจ้าเป็นใครกัน นี่บ้านท่านพี่เซียวแล้วเจ้าไปอุ้มผิงผิงมาได้อย่างไร เหมยลี่คนๆนี้คือใครกัน"
"พี่ลู่เหลียน เขาก็คือสามีข้าเซียวจ้านเป่ย ไง เขาโกนหนวดแล้วเลยหน้าตาเปลี่ยนไป สามีข้ารูปงามข้าเข้าใจแต่ว่าพี่อย่าคิด.."
"รูปงามที่ไหน อัปลักษณ์มากกว่าลี่เอ๋อร์ข้ารู้สึกว่ามีเพียงข้าที่เหมาะกับเจ้า เซียวจ้านเป่ยเป็นบุรุษน่าเกลียด ตัวก็หนา ลี่เอ๋อร์เจ้าไม่ชอบสตรีบอบบางเช่นข้าหรือ อยู่กับข้าสามารถถนอมเจ้าได้นะ"
จางลู่เหลียนไม่พูดเปล่า ยังประชิดจูเหมยลี่ก่อนจะรั้งเอวบางเข้ามาหมายจูบนาง เซียวจ้านเป่ยรีบฉกเมียคืนมาทันที เกิดอะไรขึ้นเขาไปแค่ชั่วยามกว่าๆเองนะ มีเรื่องคุยกับเซียตงหยาง กลับมาเมียจะถูกน้องสาวสหายเอาไปกินเสียแล้ว
จางเหมยลี่สะบัดแขนใส่เขาก่อนจะชี้หน้า "ไอ้อัปลักษณ์ เจ้าไม่คู่ควรกับนางหรอก เหมยลี่คนดีพี่กลับก่อนนะ เจ้าห้ามนอนห้องเดียวกับเขานะ รอเขาไปชายแดนก่อน ข้าจะย้ายมาอยู่กับเจ้า "
จางลู่เหลียนไปแล้ว เซียวจ้านเป่ยยืนงง นางชอบเขามานานทำทุกอย่างเพื่อให้เขาชอบ อยู่ๆเกลียดขี้หน้าเขาเนี่ยยังพอรับได้ แต่จะเอาเมียเขาอันนี้รับไม่ได้จริงๆนะ
"เกิดอะไรขึ้นหรือเมียจ๋า ทำไมนางแปลกไป" จูเหมยลี่เล่าให้เขาฟัง แต่ไม่พูดถึงที่เฉิงอี้ลวนลามจางลู่เหลียน พูดแค่ว่าเฉิงอี้ฉุดจางลู่เหลียนแล้วนางไปช่วยทันเท่านั้น
"เมียจ๋า สายตานางน่ากลัวเหลือเกิน เจ้าห้ามอยู่ใกล้นางนะ"
เซียวจ้านเป่ยใจไม่ดีแล้ว เขาต้องไปไกลบ้านถึงสองปี สายตาจางลู่เหลียนนั้นแทบจะกลืนกินจูเหมยลี่ สายตาแบบเดียวกับเขาเลยเวลาที่ต้องการรักเมีย
จูเหมยลี่ไม่ได้ใส่ใจอาการของจางลู่หลียนเป็นอาการตกหลุมรักแบบกระทันหัน คงคิดว่าจูเหมยลี่คนนี้เป็นบุรุษขี่ม้าขาวกระมัง ก่อนจะไปสนใจงานตรงหน้า แต่คนตัวโตไม่คิดเช่นนั้นแม้แต่สตรีเขาก็หึง
