บทที่ 22 ตบล้างน้ำหงซิ่ว

ข้ามลำธารไปก็สามารถหาฟืนได้แล้ว แต่ในเมื่อเซียวจ้านเป่ยเป็นคนอยากหานางก็ไม่ขัด หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อย เซียวจ้านเป่ยก็ขึ้นเขา ส่วนจูเหมยลี่ก็ลงมือนำไหมาล้าง จากนั้นก็คว่ำจนแห้ง มีไหเพียงสิบกว่าใบเท่านั้นเอง 

จูเหมยลี่เห็นหน่อไม้กับผักป่าเยอะมาก คงต้องให้เซียวจ้านเป่ยไปซื้อไหเพิ่งจริงๆ  จูเหมยลี่บอกเซียวผิงผิงว่านางจะไปบ้านเซี่ยตงหยางเพื่อขอยืมเครื่องมือเกษตร อยู่บ้านดีๆจะรีบกลับ บริเวณบ้านมีเนื้อที่ไม่น้อยร่วมหกหมู่ หากถางหญ้าจนหมด สามารถปลูกผักได้มากมายหลายสิบแปลง

"ท่านพี่เซี่ย อาซ้อพวกท่านอยู่หรือไม่เจ้าคะ ข้าเองภรรยาพี่จ้านเป่ยเจ้าค่ะ" 

เซี่ยตงหยางที่อยู่ในครัวกำลังจะทำมื้อเช้าก็เดินออกมา เห็นจูเหมยลี่ก็เอ่ยทักทาย

"อ้าว น้องสะใภ้รึ มีอะไรให้ช่วยเล่า จ้านเป่ยล่ะไม่มาด้วยกันหรือ"

"ท่านพี่ไปเก็บฟืนน่ะเจ้าค่ะ ฟืนที่บ้านหมดแล้ว เขาเกรงว่าหากเขาไม่อยู่ข้ากับลูกจะไม่สะดวกเลยเก็บเยอะหน่อย"

"อ้อ เป็นเช่นนั้น ว่าแต่มาหาข้ามมีธุระอะไรหรือเปล่า พอดีข้าทำอาหารเช้าอยู่นะเมียข้านางแพ้ท้อง ข้าเลยต้องลงมือเอง"

"อ้อ พอดีเลยท่านพี่เซี่ยเมื่อเช้าข้านึ่งซาลาเปาไว้หลายลูก แล้วก็นี่เป็นโจ๊กให้เด็กทานตอนเช้า ข้ามีเรื่องมารบกวนท่านจริงๆ ข้าอยากยืมจอมกับเสียมเล็กๆไปถางหญ้าที่บ้านเจ้าค่ะ ข้าอยากปลูกผักกินเองบ้าง ที่ดินที่บ้านกว้างขวางมนักไม่ใช้ประโยชน์ก็น่เสียดาย"

"อ้อ เดี๋ยวข้าไปหยิบให้ เอ่อขอบใจสำหรับมื้อเช้านะน้องสะใภ้ "

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านเองก็ช่วยเหลือสามีข้าบ่อยๆ"  

จากนั้นเซี่ยตงหยางก็หยิบเครื่องมือเกษตรมาให้จูเหมยลี่ ก่อนจะเอ่ยลากัน

จูเหมยลี่รีบกลับมาเพราะไม่อยากทิ้งเซียวผิงผิงไว้คนเดียวนาน แต่พอมาถึงก็ได้ยินเสียงบุตรสาวร้องไห้จ้า มีชาวบ้านมามุงดูกัน

ภายในลานบ้านสตรีคนหนึ่งแต่กายงดงาม หน้าตาสะสวยกำลังกระชากลากแขนเซียวผิงผิงอยู่ ชาวบ้านรีบวิ่งมาดูทันที ทุกคนคิดว่าจูเหมยลี่ตบตีลูกเลี้ยง แต่พอมาเห็นกลายเป็นหงซิ่วแม่ของเด็กคนนี้กำลังหยิกกำลังตบตีนาง

"ร้องทำไม ไอ้พ่อสารเลวอัปลักณษ์ของเจ้าไปไหน ทิ้งอีมารหัวขนอย่างเจ้าเอาไว้กับนังเด็กอัปลักษณ์บ้านจูนั่นสินะ บอกมา!!! มันไปไหน"

"หงซิ่ว เสี่ยวผิงเป็นบุตรสาวเจ้านะ เจ้าหนีตามชู้ไปแล้วมีสิทธิ์อะไรมาทุบตีนางกัน" 

จางลู่เหลียนเข้าไปคว้าเซียวผิงผิงมา แต่ถูกหงซิ่วให้คนของเหลียงเถี่ยต้านจับนางไว้

 "หงซิ่ว นางแพศยาปล่อยเด็กนะ"

ชาวบ้านทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่ถูกคนของเหลียงเถี่ยต้านยืนจังก้าไม่ให้เข้ามา ไม่รู้ว่าจูเหมยลี่กับเซียวจ้านเป่ยไปไหนถึงทิ้งลูกสาวเอาไว้คนเดียว

จูเหมยลี่ที่เพิ่งมาถึง เห็นชาวบ้านมุงอยู่หน้าบ้านตนพร้อมกับเสี่ยงร้องไห้บุตรสาวก็รีบแหวกฝูงชนเข้ามาทันที

 เมื่อเข้าบ้านตนเองได้ก็เห็นสตรีคนหนึ่งกำลังใช้มือฟาดตามตัวเซียวผงผิง สติของนางขาดลงทันที ตรงเข้าไปกระชากหงซิ่วแล้วตบไม่นับ จนหงซิ่วร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา

"กล้าดียังไงมาตีลูกสาวข้า เจ้าเป็นใครกัน นางผู้หญิงอัปลักษณ์นิสัยไม่ดี ข้าจะตีเจ้าให้ตาย"

"ข้าเป็นแม่ของมัน ทำไมจะตีมันไม่ได้ เจ้าคือจูเหมยลี่ อีเด็กบ้านจูที่แย่งสามีข้าหรือ"

"ถุย สามีเจ้าหรือ นังโสเภณีชั้นต่ำ เจ้าคบชู้สู่ชาย คนอย่างเจ้าใครก็ขี่ได้ทั้งนั้นแหละ"

ผั๊วะ ๆๆๆตุบตับๆๆๆ หงซิ่งถูกจูเหมยลี่ตบล้างน้ำจนหน้าบวม เฉิงอี้ที่ยินอยู่ตรงนั้น ตะลึง นางเรี่ยวแรงเยอะเขารู้ แต่ไม่คิดว่านอกจากทำนาแล้วนางจะตบคนจบปางตายได้ขนาดนี้

"พวกเจ้าปล่อยพี่ลู่เหลียนซะ อย่าให้ข้าพูดซ้ำสอง"

"ฮ่าๆๆๆๆ แหม่แม่นางน้อยเซียวจ้านเป่ยอัปลักษณ์เช่นนั้น มาสนุกกับพวกพี่ดีกว่านะ อยู่กับใต้เท้าของเราเจ้าจะยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ โอ๊ย"

ไม่ขาดคำมือปราบคนที่พูดมากก็กระเด็นลอยไปกระแทกกำแพงหินสลบทันที  ชาวบ้านหันไปก็เห็นบุรุษรูปงามเดินมาจากทางหลังบ้าน บนหลังมีฟืนฟ่อนใหญ่

 เซียวจ้านเป่ยวางกองฟืนลงสายตามองมาที่หงซิ่วอย่างมีไอสังหาร จูเหมยลี่รีบเข้าไปถีบคนของเหลียงเถี่ยต้านที่จับจางลู่เหลียนไว้กระเด็นทันที

เฉิงอี้ที่เห็นหน้าบุรุษรูปงามก็ริษยาทันที ไอ้สารเลวนี่หน้าตาดียิ่งนัก อีกทั้งยังได้เชยชมจูเหมยลี่ไปแล้วอีกด้วย นางเคยเป็นคู่หมั้นของข้าวันนี้จะให้เจ้าขอร้องข้าเลยทีเดียว

"นี่จูเหมยลี่ เซียวจ้านเป่ยไม่อยู่ เจ้าก็ถึงกับคบชู้สู่ชายพาไอ้คนนี้มาอยู่กินกับเจ้าถึงในบ้าน ทุกท่านคนๆนี้คือชายชู้ของนาง"

ชาวบ้านหันมาหาเซียวจ้านเป่ย จากนั้นก็มองไปที่จูเหมยลี่ แม้แต่หงซิ่วเองก็ถูกรูปงามของเขาทำให้ตะลึงเช่นกัน นางไม่เคยเห็นบุรุษใดรูปงามเท่านี้อีกแล้วนางหลงรักเขาทันที จนเฉิงอี้เอ่ยอีกรอบ

"นี่ ไอ้ชายชู้เจ้าเป็นใคร แอบมาคบชู้กับสตรีในหมู่บ้านเราเด็กๆพวกเจ้าจับทั้งสองคนไปศาลาว่าการให้ใต้เท้าลงโทษเสีย"

 มือปราบกรูกันเข้ามาหมายจับซียวจ้านเป่ยกับจูเหมยลี่ เซียวจ้านเป่ยไม่ออมฝีมือสักนิด เขาโบกมือทีเดียวมือปราบทั้งหมดก็กระเด็นคนละทิศละทาง จูเหมยลี่ส่งสายตาก่อนจะพูดกับเขาช้าๆ

"ท่านพี่ ข้าไม่อยากให้ลูกเราเห็นสิ่งที่ท่านจะทำ ข้าจะพาลูกไปบ้านพี่ลู่เหลียนก่อน ทางนี้ท่านสะสางเถอะ ส่วนเมียเก่าท่านคนนี้เก็บนางไว้ให้ข้า"