บทที่ 23 เมียสาวถูกคนหมายปอง

ค่ำแล้วสามคนพ่อแม่ลูกอาบน้ำเสร็จก็เข้านอน วันนี้เซียวผิงผิงบอกว่าอยากให้ท่านพ่อนอนด้วย นางคิดถึงท่านพ่อ แต่ก็ไม่อยากแยกจากท่านแม่ สรุปจูเหมยลี่ต้องตามใจ

"ท่านแม่นอนกับท่านพ่อ ผิงผิงนอนด้านในเองเจ้าค่ะ ท่านพ่อแขนยาวกอดได้สองคน"

สามคนพ่อแม่ลูกนอนบนเตียงด้วยกัน เซียวลี่ผิงที่วันนี้วิ่งเล่นจนเหนื่อย เมื่อหัวถึงหมอนก็หลับทันที จูเหมยลี่ยังไม่หลับแขนแกร่งที่กอดเซียวลี่ผิงกำลังป้วนเปี้ยนที่หน้าอกนางอยู่ เสียงกระเส่าข้างหูทำเอานางสยิวไม่น้อย

"ลูกนอนอยู่ ท่านพี่อย่ารุ่มร่ามสิ อืมพี่จ้านเป่ย"

"ไม่ตื่นหรอก เมียจ๋าอยากอีกแล้วเมื่อกลางวันไม่อิ่มเลย ไปห้องโน้นเถอะ"

 ไม่รอนางตอบรับหรือปฏิเสธ เซียวจ้านเป่ยลุกขึ้นอุ้มจูเหมยลี่ไปอีกห้องทันที 

วางร่างบางลงบนเตียงก่อนจะคลุกเคล้า ปลดอาภรณ์เขาและนางอย่างชำนาญ 

จูเหมยลี่เกิดมาสองชาติเพิ่งเปลือยเปล่าต่อหน้าบุรุษเป็นครั้งแรก 

"ลี่เอ๋อร์ ข้าคิดว่าเจ้าต้องสวย แต่ไม่คิดว่าจะสวยเพียงนี้ เมียจ๋าใจอ่อนสักนิดไม่ได้เหรอ อยากรักเจ้าจริงๆ" 

คนตัวโตกระซิบเว้าวอนอยากให้นางเป็นของเขา แต่จูเหมยลี่ทำไม่ได้จริง นางชอบเขาแต่ยังไม่ถึงเวลาจะให้

"ท่านพี่ เราคุยกันแล้วนะ อะ อ่าส์ เสียวอืม เบาๆสิเจ้าคะ คนดีของข้าท่านอย่ารุนแรงสิ"

 เสียงขอร้องแสนหวานนั้นทำเอาเซียวจ้านเป่ยจะละลายแล้ว

"ไม่ท้องหรอกนะ พี่ขอนะเด็กดี อาส์ หวานจริงๆ อยากกินเจ้าทั้งตัวเลย ลี่เอ๋อร์เป็นของพี่เถอะนะ" 

ปากพูดเจรจาแต่มือไม่หยุด เซียวจ้านเป่ยส่งนิ้วทักทายกายสาวด้านใน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมา ส่งเรียวลิ้นทักทายนางแทนมือหนานั่น  จนจูเหมยลี่ต้องแอ่นสะโพกสวนขึ้น นางเสียวจะตายแล้ว ต้องทำให้เขาสงบไม่งั้นนางเสร็จแน่ๆ

"ท่านพี่ ไม่ไหวแล้วเสียวข้า ๆอื้อ ถึงแล้วข้าถึงแล้ว อร๊าย ท่านพี่ละ ลิ้นท่านอย่าเข้าไปลึกนักสิ เซียวจ้านเป่ย ท่านพี่เมียไม่ไหวแล้วคนดี อร๊าย"

หน้าท้องเกร็งกระตุก เรียวลิ้นร้อนชื้นรู้สึกถึงความบีบรัด ก่อนจะดูดกลืนความหวานที่นางหลั่งออกมา เซียวจ้านเป่ยทาบทับนาง จูเหมยลี่ใช้มือนุ่มนิ่มกอบกุมเอาไว้ ผลักเขาลงสองมือบีบเต้านุ่มหยุ่นตนเองประกบกับแก่นกายใหญ่โตก่อนจะใช้สองเต้าเต่งตึงนวดให้เขา 

"อ่าส์ เสียวจัง ไปหัดมาจากไหนหึ อืมนุ่มเหลือเกิน อ่าส์ เร็วอีกทูลหัว ผัวจะถึงแล้วอืมนั่นแหละ อ่าส์ เสร็จแล้วเมียจ๋า อื้อเจ้าเก่งกาจนัก เลอะแล้วมาพี่ช่วยเช็ด"

หยาดรักของเขาเลอะร่องอกนางเต็มไปหมด ถ้าได้เข้าไปข้างในคงได้เรื่อง แล้วพูดมาได้บอกรับรองไม่ท้อง ตาบ้านี่น้ำเยอะขนาดนี้ไม่ท้องก็แปลกแล้ว มิน่าครั้งเดียวติด ได้ลูกสาวมาเลย

เซียวจ้านเป่ยใช้เรียวลิ้นค่อยๆทำความสะอาดกายสาว จูเหมยลี่ไม่ไหวแล้ว นางต้องการเขาเหลือเกิน หากหยุดจะเป็นนางเสียเองที่จัดการเขา

"ท่านพี่ พอก่อนนะเจ้าคะ สัญญาว่ากลับมาจากทหารจะให้ สัญญา อื้อเสียงลูกตื่นแล้วท่านพี่เจ้าขา พอเถอะเสียวไม่ไหวแล้วนะ ขาอ่อนหมดแล้ว"

เซียวจ้านเป่ยไม่หักหาญน้ำใจเมียสาว เขารู้ว่านางเริ่มควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ไหวแล้ว ถ้าเขาต่อนางก็พร้อม แต่เขาอยากให้นางพร้อมจริงๆไม่ใช่เพราะเขาปลุกเร้าเอาแต่ใจ 

"ขออีกรอบ เดี๋ยวแต่งตัวให้  น้ำรักเจ้าหวานนัก นะคนดีแยกขาอีกครั้งนะ" จากนั้นก็มีแต่เสียวครางของเมียสาว ดีที่เซียวลี่ผิงเป็นเด็กขี้เซา ไม่นานทั้งคู่ก็หอบนอนกอดก่ายกันพักใหญ่จึงพากันใส่เสื้อผ้าแล้วกลับห้องที่บุตรสาวนอนหลับอยู่

จูเหมยลี่ไม่รู้เลยว่านางถูกคนเอาไปฝันถึงคำนึงหา จางลู่เหลียนถูกจูเหมยลี่ช่วยไว้ พามานั่งสงบสติอารมณ์ที่บ้าน ทายาให้นางใบหน้าสวยอยู่แค่เอื้อมมือ จูเหมยลี่ที่เหลือเพียงเสือตัวในสีขาว มองเห็นเต้านมเลือนรางเมื่อตอนบ่าย ขณะที่นางกะลังลองชุดใหม่ในห้อง จางลู่เหลียนละเมอหา

"ลี่เอ๋อร์ เจ้าน่ารักนัก ข้าชอบเซียวจ้านเป่ยไปได้อย่างไรกันนะ เจ้าต่างหากที่เหมาะกับข้า อยากดูดดื่มสองเต้าเจ้าจริงๆ รอให้เซียวจ้านเป่ยไม่อยู่ ข้าจะทำให้เจ้าเปลี่ยนใจมาชอบข้าให้ได้ เด็กดีของข้า"

เซียวจ้านเป่ยที่นอนหลับอยู่ก็รู้สึกเสียวสันหลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นึกถึงสายตาของจางลู่เหลียนที่มองเมียตัวเอง เหมือนสายตาของบุรุษยามที่อยากร่วมรักเสน่หาสตรีตรงหน้า สายตาเชิญชวนเย้ายวนอยากกลืนกินเมียเขานัก

"ต่อให้เจ้าเป็นสตรีก็เหอะจางลู่เหลียน หากอยากแย่งเมียข้าๆก็ไม่เอาเจ้าไว้หรอก"

เซียวจ้านเป็นคาดโทษน้องสาวจางรั่วสู่ย ที่บังอาจใช้สายตาโลมเลียเมียเขาอย่างโจ่งแจ้ง

ยามเหมาจูเหมยลี่ตื่นมาทำอาหารเช้า ช่วงนี้หน้าฝนแต่เซียวจ้านเป่ยกลับจะพาคนขึ้นเขา เมื่อวานนางสั่งเขาซื้อของมามากมาย จูเหมยลี่สับหมูปรุงรสพักไว้. จากนั้นก็มาเคี่ยวโจ๊ก ก่อนจะนำแป้งมานวดเพื่อทำซาลาเปา มีเสียงเรียกที่รั้วบ้านนางจึงออกไปดู ปรากฏว่าเป็นจางลู่เหลียน พอเห็นหน้าจูเหมยลี่ก็ตรงเข้ามากอดทันที 

"ลี่เอ๋อร์ คิดถึงเหลือเกิน เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับเอาแต่คิดถึงเจ้า ว่าแต่เมื่อคืนเจ้านอนห้องเดียวกับเซียวจ้านเป่ยหรือไม่"

"พี่ลู่เหลียน ท่านพี่เป็นสามีข้าย่อมต้องนอนด้วยกัน เอ่อพี่ปล่อยข้าก่อนเถอะ ใครมาเห็นจะนินทาเอาได้นะ"

"ช่างหัวปะไร พี่ชอบเจ้าคนอื่นคิดอย่างไรก็ช่าง พี่ตื่นแต่เช้ามาช่วยงานเจ้า ปวดใจนักที่เห็นเจ้าต้องลูกขึ้นมารับใช้ผู้ชายอัปลักษณ์คนนั้น"

จูเหมยลี่ยืนงงเลย ตอนคนบ้านนั่นไว้หนวดเป็นตาแก่ เจ้าคลังไคล้นักหนา พอโกนหนวดหล่อราวเทพเซียนเจ้ากับรังเกียจบอกว่าเซียวจ้านเป่ยอัปลักษณ์ เฮ้อจำได้ว่าข้าตีหัวเฉิงอี้นี่นา ไม่ได้ตีเจ้าสักหน่อยนะ เสียวเซียวจ้านเป่ยตื่นแล้ว พอเห็นจางลู่เหลียนกอดเมียสาวอยู่ก็โมโห เดินมาทันที เซียวจ้านเป่ยคว้าแขนจางลู่เหลียนลากกลับบ้าน จูเหมยลี่ส่ายหน้า 

"นี่มันอะไรกันวะเนี่ย เจ๊ต้องมาเจออะไรบ้างอยู่ไม่ถึงสิบวันเลยนะโว้ย อย่างกับอยู่มาสามปี"