บทที่ 3 ตาแก่นี่มีแฟนคลับด้วย

จูเหมยลี่ ถอนหายใจแล้วลุกเผชิญหน้า อ่อนแอไปทำไม ยิ่งอ่อนแอยิ่งถูกข่มเหงง่ายๆ

"นี่ท่านลุง ข้าแต่งงานกับท่านเมื่อวาน  วันนี้จะเอาข้าไปคืนคนจะเชื่อว่าข้ายังบริสุทธิ์อยู่ไหม หรือจะให้ข้าโพนทะนาว่าท่านเป็นพวกบกพร่องในร่างกายไม่สามารถเข้าหอได้"

"เจ้าๆๆ หน้าไม่อายแพศยานัก เพิ่งจะฆ่าตัวตายมาตอนนี้บอกจะอยู่ด้วย น้ำเข้าหัวจนประสาทกลับรึ สตรีน่ารังเกียจร่างกายเปียกปอนผมเผ้ารุงรังเหมือนวิญญาณเพิ่งโผล่มาจากหลุมศพ อัปลักษณ์สิ้นดี ข้าแต่งเจ้ามาได้อย่างไรกัน"

"โว้ย ตาแก่ข้าทำเสื้อหล่นน้ำ แล้วจะเก็บขึ้นมาไม่ระวังเลยตกลงไป ท่านป้าหวงนางไม่รู้เลยนึกว่าตรอมใจเรื่องที่ถูกขายให้ตาเฒ่าอย่างท่านจึงคิดว่าข้าฆ่าตัวตาย เงินแค่นั้นข้าหามาไถ่ตัวได้จะตายทำไมเหอะ"

"เจ้าๆๆๆๆ เรียกใครตาแก่ ฮึ.. สารรูปเจ้าใช่คนรึ หลังบ้านมีลำธารใครใช้ให้เจ้าไปซักผ้าริมแม่น้ำกัน ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นหรอก ไปวันนี้ข้าจะเอาเจ้าไปคืนป้าเจ้าเดี๋ยวนี้"

จูลี่ที่ตอนนี้คือจูเหม่ยลี่กำลังโมโหไอ้แก่ปัญญาทึบตรงหน้าจะบ้าตายแล้ว จึงเดินเข้าหากระชากหนวดที่ยาวเฟื้อยนั่นแล้วตะโกนใส่หน้า

"ไม่ต้องไปหายายแก่มหาภัยนั่นหรอก เงินแค่นั้นข้าหามาคืนเจ้าได้เอาสัญญาขายตัวกับเขียนใบหย่ามา ตาแก่โง่เง่าสิ้นดี ข้าเพิ่งมาบ้านเจ้าเมื่อวานจะรู้ไหมว่าหลังบ้านเจ้ามีลำธารห๊ะ!!? "

เซียวจ้านเป่ยเจ็บแทบน้ำตาเล็ด นังเด็กบ้านี่กล้ากระชากเขาเชียวหรือไม่สั่งสอนไม่ได้แล้วมั้ง เขาจึงจับจูเหม่ยลี่หันหลังแล้วฟาดที่ก้นนางสามทีแรงๆ จูเหม่ยลี่เจ็บจนน้ำตาไหล 

"โอ๊ย ฮือๆๆเจ็บๆๆไอ้บ้าไอ้แก่ตัณหากลับ ไอ้แก่ลามกไอ้แก่โรคจิต ฮือๆๆ" เซียวลี่ผิงยืนมองเห็นท่านแม่ถูกตีก็ร้องไห้จ้า

"ฮือๆๆๆๆแงๆๆๆๆท่านพ่ออย่าตีท่านแม่ ฮือๆๆผิงผิงอยากมีท่านแม่ท่านพ่ออย่าตีแงๆๆๆๆๆ"

 จูเหมยลี่ตกใจนี่มันยัยหนูที่มองเห็นนางตอนเป็นร่างวิญญาณนี่นา จึงสู้กับเซียวจ้านเป่ยที่จับนางอยู่  แล้วไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้วปลอบใจ ชาติก่อนเธออุปการะเด็กไว้หลายคนเพราะเป็นคนรักเด็กแต่ไม่คิดแต่งงาน

"ไม่ร้องๆ ท่านพ่อไม่ได้ทำโทษท่านแม่  แค่ขู่ไม่ให้แม่ไปเล่นริมน้ำอีก แม่ตกน้ำเกือบตายเลยนะ เด็กดีผิงผิงวันหลังเจ้าก็ต้องไม่ไปเล่นริมน้ำเหมือนกันรู้หรือไม่"

เซียวลี่ผิงพยักหน้า มือเล็กๆลูบใบหน้าท่านแม่ก่อนจะกอดคอ เซียวจ้านเป่ยจะอุ้มนางแต่เด็กน้อยไม่ให้อุ้ม

อีกทั้งไม่ยอมหันหลังให้เขาซบหน้ากับซอกคอจูเหม่ยลี่แขนเล็กกอดกอนางแน่น ปฏิเสธไม่เอาท่านพ่ออย่างชัดเจน

"วันหลังหากอยากบ้าอย่าทำต่อหน้าลูกอีกตาเฒ่า  ผิงผิงเด็กดีแม่ตัวเปียกเดี๋ยวจะทำให้ลูกป่วยไปด้วยแม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"

"ท่านแม่ไม่มีเสื้อผ้านี่เจ้าคะ ใส่ของท่านพ่อได้หรือไม่" 

เด็กน้อยเอ่ยขึ้นจูเหมยลี่ถึงเพิ่งนึกได้ยายป้าสะใภ้มหาภัยนั่นเอานางมาขายด้วยเสื้อผ้าติดตัวชุดเดียวเอง

เซียวจ้านเป่ยจึงต้องเสียสละเสื้อผ้าให้นางหนึ่งชุด

เซียวจ้านเป่ยเดินเข้าไปในบ้านหยิบเสื้อตัวที่เขาใส่ไม่ได้แล้วมาให้จูเหมยลี่สามชุด มันคับเกินไป เขากำลังคิดว่าจะเอาไปให้น้องชายของเยี่ยอวี่ภรรยาของสหายเขา มีเสียงเรียกจากหน้าบ้าน เซียวจ้านเป่ยเดินออกไปก็เห็นจางลู่เหลียนหิ้วตระกร้าสำรับมาให้ 

นางคือน้องสาวของจางรั่วสุยเขาไหว้วานให้เยี่ยอวี่  หรือภรรยาของรั่วสุ่ยทำอาหารให้ ตั้งแต่สตรีคนนั้นหนีไปเขาก็ต้องจ้างเมียของรั่วสุ่ยทำอาหารทุกวัน บางวันพวกเขาก็ทำอาหารเยอะเกินไป เซียวจ้านเป่ยรู้ดีว่าจางลู่เหลียนมีใจให้เขา  แต่เขาไม่อาจชมชอบสตรีคนใดได้ สตรีก็เหมือนกันหมด  

"พี่จ้านเป่ย ข้าเอามื้อเที่ยงมาให้เจ้าค่ะ เห็นว่าเมื่อเช้าท่านพาผิงผิงไปหาหมอ ข้าเลยไม่ได้ทำมื้อเช้ามาให้ แล้วนี่ไม่ทราบว่าท่านเอ่อ ผู้หญิงคนนั้นคือเอ่อ "

"อ้อ จูเหมยลี่นะหรือ นางอยู่ในบ้านทำความสะอาดบ้านอยู่นะ ขอบใจเจ้ามาลู่เหลียนเอ่อ บอกน้องสะใภ้ด้วยว่าต่อไปไม่รบกวนนางแล้ว ข้ามีแม่บ้านแล้ว นางมีลูกเล็กข้าเกรงใจนางเช่นกัน"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อาหารเหล่านี้ข้าเป็นคนทำ พี่สะใภ้แค่ช่วยบางอย่าง ไม่ได้ลำบากอันใดนาง พี่ต้องไปทหารเดือนหน้า เหมยลี่คนนั้นวันๆอยู่แต่ในไร่นา ไม่รู้ว่าจะสะอาดไหม หากผิงผิงกินแล้วไม่สบายพี่อยู่ไกลข้าเกรงว่าเอ่อ"

จางลู่เหลียนทำสีหน้าห่วงใยบุตรสาวของบุรุษตรงหน้าอย่างจริงใจ จนจูเหมยลี่ที่เปลี่ยนผ้าเสร็จแล้วกำลังจะเอาชุดตนเองไปซักผ่านมาได้ยินพอดี

" แหม่ตาลุงนี่มีเอฟซีกับเขาด้วยโว๊ย ไม่ธรรมดาเลยเว้ย นางหนูนี่อื้อหือ ชุดขาวดอกไม้ทัดหูสีขาว แม่คนงามช่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง ที่บ้านมีคนตายหรือ ไว้ทุกข์ขนาดนั้นน่ะ สักหน่อยสิขอเหอะหมันใส้ว่ะ"

"ท่านพี่ เสื้อผ้าข้าขาดหมดแล้ว ชุดของท่านก็หลวมเกินไปบอกท่านให้ค่อยๆก็ไม่ฟัง รุนแรงจนข้าปวดเมื่อยไปหมดเลย คนบ้า เอ๊ะนั่นไม่ใช่พี่ลู่เหลียนหรือเจ้าคะ รบกวนบ้านพี่มานานต่อไปข้าจะทำอาหารเอง ที่ผ่านมาขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

 เซียวจ้านเป่ยเห็นจูเหมยลี่ที่อาบน้ำสะอาดสะอ้านแล้วก็ตะลึง ขนาดใส่ชุดบุรุษของเขาอยู่นางยังงามถึงเพียงนี้ เหมือนเขาจะได้ของดีนะ ถ้าป้าสะใภ้นางรู้ว่าหลานสาวตัวเองขัดสีฉวีวรรณแล้วงามเพียงนี้คงเสียดายแน่ๆ เด็กนี่หากขายให้ขุนนางอย่างน้อยๆค่าสินสอดคงมากกว่าห้าหกร้อยตำลึงจูเหมยลี่เดินมาเกาะแขนเขาหน้าอกที่มีน้อยนิดเบียดกับต้นแขนแกร่ง เด็กนี่จงใจกลั่นแกล้งเขากับจงลู่เหลียนนางคงได้ยินที่ลู่เหลียนดูถูกนาง

"พี่ลู่เหลียน ข้าขออภัยที่มื้อเที่ยงวันนี้รบกวนท่านแล้ว เมื่อคืนดึกไปหน่อยเลยตื่นสาย พอตื่นมาไปซักผ้าเกิดก้าวพลาดตกน้ำลำบากท่านพี่ต้องมาดูแลอีก ท่านพี่ข้าหิวแล้วขอกินข้าวก่อนนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นคืนนี้จะมีแรงปรนนิบัติท่านได้อย่างไร"

 ไม่พูดเปล่ายังเงยหน้าช้อนสายตายั่วยวนคนตัวสูงอีก จางลู่เหลียนน้ำตาคลอ กำมือแน่นกำลังจะเดินออกไป ก็ได้ยินเสียงหวังดีประสงค์ร้ายตามหลัง

"พี่ลู่เหลียนที่บ้านท่านไว้ทุกข์ให้ผู้ใดหรือ ใส่ชุดขาวทั้งตัวแบบนี้มาบ้านข้าคงไม่ได้มาแช่งสามีข้าหรอกนะ"

 จางลู่เหลียนปิดหน้าร้องไห้วิ่งกลับบ้านไม่หันกลับมาอีกเลย เมื่อก่อเรื่องเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำจูนเหมยลี่ก็ปล่อยมือเขาทันที แถมยังสะบัดหน้าใส่เดินไปหลังบ้านซักชุดตนเองมาตาก เซียวจ้านเป่ยเดินตามไปที่ลำธารก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

"เหตุใดต้องทำเช่นนี้ ลู่เหลียนเป็นเด็กดีอ่อนหวาน ไม่ใช่สตรีกร้านโลกอย่างเจ้าซักผ้าเสร็จแล้วไปขอโทษนางซะ อาหารที่นางนำมาไม่มีส่วนของเจ้า อยากกินก็ทำเอง เจ้าเพิ่งจะบอกว่าไม่อยากรบกวนนางงั้นก็อย่ากิน"