บทที่ 5 เขาซื้อนางมาหรือว่านางซื้อเขามากันแน่

"ข้าจับปลาได้สามตัว  จะไปซื้อเนื้อหมูที่ในเมืองมาให้ตอนเช้า  ตอนนี้ตลาดคงวายหมดแล้ว  ปลาต้องทำอย่างไร"

"ท่านขอดเกล็ดควักไส้ออกแล้วกัน  อ้อติดเตาให้ด้วยข้าจะต้มน้ำให้ผิงผิงอาบก่อนเดี๋ยวฝนตก  เก็บผ้าที่ข้าซักตากเข้ามาให้ด้วย"  

เซียจ้านเป่ยสะอึกเขาซื้อนางมาหรือว่านางซื้อเขามากันแน่ใช้งานเขายิ่งกว่าบ่าวในเรือนเสียอีก  แต่ก็หิ้วปลาไปขอดเกล็ด  จากนั้นก็ก่อไฟ  ไม่นานจูเหมยลี่ก็เข้ามาในครัว  เปิดดูข้าวสารมีอยู่ครึ่งถัง  แป้งสาลีมีเยอะพอควร แต่ไม่ทำกินไปจ้างคนอื่นตาแก่นี่ตลกดี

"เดี๋ยวข้าจะทำอาหารท่านพาลูกไปอาบน้ำเถอะ  ฝนตั้งเค้ามาแล้วโชคดีที่ข้าให้ท่านตัดไม้ไผ่มาปูพื้นบ้านไม่งั้นได้ย่ำโคลนทุกวันแน่ๆ  เฮ้ออยู่ได้อย่างไร  มิน่าเมียหนี" 

จูเหมยลี่บ่นจบก็เดินเข้าครัว  เซียวจ้านเป่ยสะอึก  ที่นางหนีเพราะเขาขี้เหร่ไงนางบอกว่าเขาอัปลักษณ์  ขนาดเจ้ายังเรียกข้าตาแก่เลยเด็กบ้า

จูเหมยลี่ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร  นางแล่เนื้อปลาบางๆค่อยๆเลาะก้างออกจนหมด  ก้างปลาเอามาต้มทำน้ำแกงหุงข้าวสวยเอาไว้  พอน้ำแกงปลาข้นได้ที่ก็กรองเอาแต่น้ำ  ปรุงรสด้วยเกลือ  มีแต่เกลือจริงมองหาเครื่องปรุงอย่างอื่นไม่มีเลย  กะกินเย็นวันนี้พรุ่งนี้เช้าฟอกไตหรือไงนะ  หลังจากนั้นก็ค่อยๆใส่เนื้อปลาที่แร่ลงไป  

ตอนซักผ้าเห็นมีต้นหอมป่าขึ้นอยู่แถวๆลำธาร  ไปเก็บสักหน่อย  จึงลุกไปลงเดินออกไปนอกบ้าน  ได้ต้นหอมป่ามาหลายต้น  บังเอิญโชคดีตรงกองฟางที่เซียวจ้านเป่ยวางสุมๆทิ้งไว้ให้วัว  มีเห็ดฟางงอกอยู่มากมายเลย  

"โอ๊ย  คิดถึงต้มยำที่เมืองไทยจัง  ตัดคลิปไว้ยังไม่ทันได้ลงเลย  ดันมาตายเสียก่อนบอกว่าไม่เอาแบบนี้ยังให้มาเกิดใหม่ในร่างคนอื่นอีกขอมิติปังๆบ้างได้ไหมนิยายโกหกทั้งเพ    เก็บเห็ดไปดีกว่า  รอไว้พรุ่งนี้ดอกก็บานหมดแล้ว"

จูเหมยลี่ทำไข่ตุ๋นใส่เห็ดฟางกับน้ำแกงปลาหนึ่งชามโรยด้วยต้นหมอซอย   เนื้อปลาอีกส่วนเคล้าเกลือเล็กน้อยคลุกแป้งสาลีชุบไข่คลุกแป้งอีกทีนำลงไปทอด

อาหารเสร็จแล้วสองพ่อลูกที่อยู่ในบ้านถึงกับกลืนน้ำลายทันที  เซียวลี่ผิงวิ่งมากอดขาจูเหมยลี่อย่างเอาใจ

"ท่านแม่หอมจังเลยเจ้าค่ะ  ท่านแม่ทำอะไรให้ลูกกินเจ้าคะ"  จูเหมยลี่ลูบศีรษะน้อยๆก่อนจะสั่งให้ไปรอที่โต๊ะกินข้าว  เดี๋ยวถูกน้ำแกงลวก

"เจ้าพานางไปเถอะ  เดี๋ยวข้ายกอาหารไปเอง  ผิงผิงลูกไปกับท่านแม่เดี๋ยวพ่อจะช่วยท่านแม่ยกกับข้าวไปนะ"

เซียวผิงผิงกางแขน  จูเหมยลี่อุ้มเจ้าแมวลายจอมตะกละขึ้นมาพาไปยังห้องโถงเพื่อนั่งกินข้าว    จางรั่วสุ่ยถือตะกร้ามาหาสหายรุ่นพี่  ไม่ทำอาหารได้อย่างไรแล้วสองพ่อลูกจะกินอะไร  จางลู่เหลียนน้องสาวเขาบอกว่าจูเหมยลี่เป็นสตรีปากร้าย  เขาต้องมาดูสักหน่อยเป็นห่วงเซียวจ้านเป่ยกับเซียวลี่ผิง  แต่พอมาถึงก็ได้กลิ่นอาหารที่หอมจนท้องเขาร้องทั้งๆที่เพิ่งกินมา

"พี่จ้านเป่ย  ข้าเองรั่วสุ่ยเอาสำรับมาให้ท่านน่ะขอรับ"  เซียวจ้านเป่ยเปิดประตูออกมาเห็นสหายรุ่งน้องถือตะกร้าอยู่ก็พยักหน้าให้  

"เข้ามาก่อนสิ  เอ่อกินข้าวด้วยกันเถอะ  เมียข้าทำอาหารเยอะแค่เพิ่มตะเกียบคู่เดียวเท่านั้น"

"เช่นนั้นรบกวนอาซ้อด้วยนะขอรับ" จูเหมยลี่พยักหน้าก่อนจะคีบไข่ตุ๋นป้อนเซียวลี่ผิง  เหมือนมีแค่นางกับเด็กน้อยไม่สนใจบุรุษทั้งสอง  จนจางรั่วสุ่ยเอ่ยขึ้นมา

"เอ่อ  อาซ้อวันนี้ลู่เหลียนมาสร้างความรำคาญใจให้ท่านข้าเป็นพี่ต้องขออภัยด้วยนะขอรับ"  เซียวจ้านเป่ยมองหน้านาง  ดูท่าสหายคงมาทวงความเป็นธรรมให้น้องสาว

"ข้าไม่ถือโทษโกรธหรอก  อีกอย่างที่เลิกจ้างเจ้าทำอาหารเพราะข้าทำเองได้ภรรยาเจ้าลูกเล็ก    ส่วนน้องสาวเจ้ายังไม่แต่งงาน  เช้าส่งข้าวเย็นส่งน้ำให้บุรุษที่มีภรรยาแล้ว  หากเรื่องนี้แพร่ออกไปต่อไปนางจะแต่งงานอย่างไร  อีกเรื่องเจ้าเห็นนางใส่เสื้อผ้าหรือไม่  ขาวตั้งแต่เส้นผมยันปลายเท้า  ข้ายังคิดว่าบ้านเจ้ามีคนตายแล้วนางกำลังไว้ทุกข์เสียอีก   ถ้านางไปบ้านญาติผู้ใหญ่แล้วแต่งตัวแบบนี้  พวกเขาคงพูดมากกว่าข้านัก"

"เป็นอาซ้อที่สั่งสอนถูกต้อง  ข้าจะจำไปสอนนางขอรับ  อืมอาหารที่ท่านทำวันนี้รสชาติอร่อยยิ่งนักนับว่าพี่จ้านเป่ยมีวาสนาแล้ว"

ต่างคนต่างนั่งกินไม่พูดอีก  เซียวจ้านเป่ยขำนัก  เขาไม่กล้าวิจารณ์การแต่งกายของจางลู่เหลียน  นางรู้มาว่าเขาชอบสีขาวเลยอยากเอาใจเขา   แต่นางกลับแต่งกายเหมือนคนไว้ทุกข์จริงนั่นแหละ  

เนื่องจากหนวดเคราที่ยาวจึงไม่มีใครเห็นรอยยิ้มของเขา  หลังจากกินข้าวเสร็จจางรั่วสุ่ยก็กลับบ้านจูเหมยลี่นำไข่ตุ๋นชามเล็กใส่ตะกร้าให้เขาหนึ่งชาม

"บุตรชายเจ้ายังเด็กไข่ตุ๋นนิ่มๆเด็กกินได้  กลับดีๆไม่ส่งนะ"

 จางรั่วสุ่ยสะอึก  นี่คือจูเหมยลี่ที่ถูกป้าสะใภ้ใหญ่ข่มเหงมาสองปีตั้งแต่ปู่กับย่าจากไปจริงหรือ  แต่ละคำพูดแต่ละการกระทำดูมีอำนาจเหลือเกิน  คนไปแล้วจูเหมยลี่ก็เตรียมเข้านอน  มีมือน้อยๆมาจับนางไว้

"ท่านแม่ผิงผิงจะนอนกับท่านแม่" จูเหมยลี่พยักหน้า  เซียวจ้านเป่ยจึงต้องให้นางมานอนห้องเขาส่วนตัวเขาก็ไปนอนห้องนางแทน  เพราะที่นอนจูเหมยลี่แข็งเกินไปบุตรสาวของเขาจะนอนไม่ได้

"แค่ประจบลูกนายได้  นายจะไปไหนรอดตาแก่โรคจิตเหอะ  ไงล่ะอยากแกล้งฉันตอนนี้นายนั่นแหละที่ต้องไปนอนที่นอนแข็งๆเสียเองสมน้ำหน้า"

จูเหมยลี่แลบลิ้นให้เขา  เซียวจ้านเป่ยยังไม่ลืมที่ถูกเตะวันนี้ฝากไว้ก่อนเถอะยัยเด็กบ้า