บทที่ 8 ข้าอยู่ทางนี้จะดูแลนาง เมื่อท่านกลับมาก็เขียนใบหย่า

ไก่ขอทานสองตัวนั้นสุกได้ที่แล้วก็นำมาเลาะเอากระดูกออก แบ่งใส่จานให้บุตรสาว ก่อนจะสับไก่ใส่จาน แบ่งเกี้ยวที่ยังไม่ต้มอีกใส้ละสิบชิ้นและผัดเห็ด ใส่ในจานก่อนจะนำใส่ตะกร้า เอาผ้าสะอาดคลุม

"ท่านลุ เอ่อท่านพี่ สหายท่านคนนั้นของท่านอุตส่าห์มีน้ำใจเอาหมูป่ามาให้ ข้าแบ่งอาหารไว้ท่านนำไปให้เขาเถิด กลับมาจะได้กินข้าว ข้าจะป้อนผิงผิงก่อนสายมากแล้ว ละมือจากงานไว้ก่อนเถอะ"

เซียวจ้านเป่ยแปลกใจ นางทำอาหารเยอะมากหรือ พอมาถือตะกร้าหนักเอาเรื่องเปิดดูก็เห็นอาหารน่ากิน แถมกลิ่นยังชวนให้ท้องร้องอีกด้วย

"เขาอยู่กันสี่คนพ่อแม่ลูก เยอะไปหรือเปล่าเหมยลี่"

เซียวจ้ายเป่ยไม่ได้งก แต่หากไม่หมดก็เสียดายของ

"เกี้ยวยังไม่ได้ต้ม ให้พวกเขาต้มเอง อาหารแค่นั้นไม่เยอะหรอก เหลือดีกว่าขาดหมูป่าสองตัวหนักไม่น้อย อุตส่าห์มีน้ำใจขนาดนี้ตอบแทนสักหน่อยเถอะ"

พูดจบก็เดินเข้าบ้านไปยกอาหารวางรอเขากลับมากิน เซียวจ้านเป่ยเดินไปหาเซี่ยตงหยาง บ้านของเขาอยู่ใกล้กับบ้านของจางรั่วสุ่ยจึงทันเห็นจางลู่เหลียนที่ตอนนี้

กำลังพูดคุยกับสาวๆในหมู่บ้าน อืมนางแต่งตัวงดงามจริงๆ ดูท่าเมียเขาพูดถูก แต่เขาไม่ตำหนิจางรั่วสุ่ยหรอก สหายคนนี้รักน้องสาวยิ่งนักไม่ว่าจะรู้หรือไม่รู้สิ่งที่นางทำก็คงไม่พูดอะไรอยู่ดี กำลังจะเลยไปแต่จางรั่งสุ่ยเห็นเขาเสียก่อน

"อ้าวพี่จ้านเป่ย นั่นจะไปไหนกันหรือหิ้วตะกร้ามาคืนหรือ ไหนลู่เหลียนบอกว่าท่านไม่ยอมรับตะกร้าไง นางเลยเอากลับยังวางอยู่ในบ้านเลยไม่ใช่หรือ"

"อ้อ นี่เป็นอาหารที่เมียข้าทำน่ะ พอดีเมื่อเช้าพี่คงหยางแบกหมูป่าที่ข้าดักไว้กับไก่ป่ามาให้ที่บ้าน นางเลยอยากตอบแทนเขา อีกอย่างต่อไปไม่ต้องทำอาหารให้ข้าแล้วนะ เงินสองตำลึงที่ให้ล่วงหน้าเจ้าเอาไว้เถอะข้าไม่เอาคืนหรอก"

พูดจบก็เดินจะไป จางรุ่วสุ่ยยืนอึ้ง เด็กคนนั้นทำอาหารอะไรหอมเพียงนี้ น้องสาวเขาทำอาหารเยอะเพื่อเอาใจเซียวจ้านเป่ย แต่แป้งและข้าวกลับเอาของคุณภาพต่ำมาทำ

เขาเคยเตือนนางแล้วแต่นางไม่สนใจเป็นไงล่ะ เมียเขาสวยยังกับเทพธิดา อีกทั้งทำอาหารเป็น เฮ้อลู่เหลียนนะลู่เหลียน เจ้ามันโง่งม

เซียวจ้านเป่ยนำตะกร้ามาส่ง เซี่ยตงหยางกำลังจะทำมื้อเช้าพอดี วันนี้สายมากนักเมียเขาไม่สบายไปตามหมอมาตรวจแล้ว นางตั้งครรภ์บุตรคนที่สามให้เขา

"ขอบใจนะน้องสะใภ้ทำอาหารน่ากินจริงๆ เป่ย"

"นางอยากขอบคุณท่านจึงให้ข้านำมาให้ ทำต้องรีบกลับแล้ว เห็นนางบอกว่าจะพาผิงผิงไปเก็บผักป่า คืนฝนตก หากสายเกินไปผักจะแก่ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเวลาไม่กี่ชั่วยามผักจะแก่จนกินไม่ได้เชียวหรือ"

"เอาน่า รีบกลับเถอะ ข้ออ้างมากมายไปไยเจ้าคิดถึงเมียสาวก็บอกเถอะ อืมขอบใจอีกครั้งฝากขอบคุณน้องสะใภ้ด้วย"

จากนั้นก็เอ่ยลากัน เซียวจ้านเป่ยรีบกลับบ้าน เขาคิดถึงนางหรือไม่ใช่หรอก เฮ้อแค่อยากเห็นหน้านางไวๆไม่ใช่คิดถึงนางสักหน่อย

จูเหมยลี่ป้อนข้าวเซียวลี่ผิงเสร็จแล้วก็นั่งรอเซียวจ้านเป่ย สักพักเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับผักกาดสองต้นและถั่วฝักยาวหนึ่งกำ ภรรยาของเซี่ยตงหยางเป็นคนขยัน มักปลูกผักเลี้ยงไก่ ลูกๆไม่อดอยาก

ส่วนภรรยาจางรั่วสุ่ย ไม่ใช่ว่าไม่ขยันแต่เป็นเพราะจางรั่วสุ่ยตามใจน้องสาวเกินไป เครื่องประดับเอย เสื้อผ้าเอย ไม่สนใจสักนิดว่าพี่สะใภ้ต้องเลี้ยงลูก ต้องทำงานบ้านยังบังคับให้นางตัดเย็บเสื้อผ้าให้อีก เซียวจ้านเป็นไม่ชอบสตรีหน้าขาวปากแดง

เซียวจ้านเป่ยมาถึงบ้านก็เห็นจูเหมยลี่นั่งรออยู่ นางยังไม่จับตะเกียบยังคงรอเขามากินด้วย เมียเขาช่างน่ารักเหลือเกิน ก่อนจะส่งตะกร้าที่ใส่ผักให้นาง

"เหมยลี่ นี่เป็นผักกาดกับถั่วฝักยาว พี่สะใภ้ให้มา เอ่อข้าแบ่งผักกาดให้รั่วสู่ยไปหนึ่งต้นกับถั่วหนึ่งกำเจ้าไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่"

"ไม่ว่าอะไรนี่ ทั้งสองคนเป็นสหายท่าน ข้าเป็นคนนอกไม่อยากยุ่ง ว่าแต่ของที่ข้าจดให้เมื่อเช้าซื้อมาได้หรือเปล่า"

เซียวจ้านเป่ยถอนหายใจ นางสั่งให้เขาซื้อเครื่องปรุง ซื้อเมล็ดพันธุ์ ซื้อเครื่องมือเกษตรทำไร่ ไม่ใช่ว่าเขาซื้อไม่ได้ แต่เขาไม่มีเงินจริงๆ ต้องขึ้นเขาก่อนเฮ้อ

"เอ่อ ข้าได้แต่เครื่องปรุง เนื้อหมูแล้วก็เมล็ดพันธุ์พืชบางส่วนนะ รอข้าขึ้นเขาก่อนแล้วค่อยไปซื้อให้เจ้าอีกครั้งนะ"

"เฮ้อ ยากจนจริงๆถูกเมียทิ้ง ข้าไม่แปลกใจเลย หมูป่าสองตัวนั่นท่านไปชำแหละเถอะ ขายในหมู่บ้านนี่แหละ เข้าเมืองเสียเวลา ได้ตำลึงสองตำลึงก็ยังดี กินข้าวเถอะข้าหิวแล้ว"

เซียวจ้านเป่ยกินผัดเห็ดใส่ไข่ใส่ทั้งยังใส่พริกด้วย อร่อยมากแม้จะร้อนจนแทบปากพองแต่อร่อยจริงๆ นางไปสรรหาของเหล่านี้จากที่ไหนกันนะ

"เอ่อ บัวหิมะอะไรที่เจ้าว่าคือ ข้าสงสารผิงผิงเลยไปงมขึ้นมาเมื่อคืนก่อนฝนตก อยู่ในห้องข้าเดี๋ยวกินข้าวเสร็จไปเอามาให้นะ"

"อืม" จากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบกลับ เซียวจ้านเป่ยรู้สึกเหมือนถูกเมินมองข้าม จากนั้นก็มีเสียงนางเอ่ยขึ้น

"หมู่ป่าขายอย่างไร ชั่งละเท่าไหร่ขายในหมู่บ้านนี่แหละท่านชำแหละมา แล้วสมุนไพรที่ให้ไปซื้อที่ร้านขายยาได้หรือเปล่า"

"บางอย่างไม่มี เจ้าจะเอามาทำอะไรเจ้าป่วยหรือ"

"เปล่าข้าจะเอามาทำเครื่องเทศ จริงสิผิงผิงวิ่งเล่นอยู่ตอนนี้เรามาตกลงกันหน่อย ท่านจะไปเป็นทหารสองปี ข้าอยู่ทางนี้จะดูแลนางให้ไม่ทิ้งไม่หนี สัญญาขายตัวท่านฉีกทิ้งไปเลย แต่ว่าเมื่อท่านกลับมาท่านต้องเขียนใบหย่าให้ข้า ท่านเองก็รังเกียจข้าส่วนข้าก็ไม่ชอบการบังคับใจกันตกลงไหม"