บทที่ 1 ลูกของเราไม่อยู่แล้ว

"ไม่นะ!"

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความโหยหวนดังฝ่าความเงียบงันภายในห้องผู้ป่วย

ณิชาภัทรสะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียงด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลซึมจนชุดคนไข้บางเบาเปียกชุ่มไปทั่วร่าง

ภาพเบื้องหน้ามีเพียงสีขาวโพลนที่แสบตา กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อลอยมาแตะจมูก ยิ่งตอกย้ำความหนาวเหน็บในหัวใจ

พยาบาลสาวคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาทันทีที่เห็นเธอรู้สึกตัว สีหน้าฉายแววโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

"ฟื้นแล้วเหรอคะ รู้สึกยังไงบ้างคะ?"

ณิชาภัทรไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแค่หายใจถี่รัว ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

เมื่อเห็นดังนั้น พยาบาลจึงปรับโทนเสียงให้อ่อนโยนลง แฝงไว้ด้วยความเห็นใจและปลอบประโลม

"คุณอย่าเสียใจไปเลยนะคะ... หมอช่วยเด็กไว้ไม่ได้จริง ๆ"

"แต่ยังนับว่าโชคดีที่คุณปลอดภัย พักผ่อนรักษาร่างกายให้แข็งแรงก่อนนะคะ โอกาสหน้ายังมี..."

ลูก... ไม่อยู่แล้ว...

คำพูดสั้น ๆ เหล่านั้นเปรียบเสมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ทุ่มลงกลางใจของณิชาภัทรจนแหลกสลาย

เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลงอย่างเชื่องช้า มือไม้สั่นเทาขณะยกขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของตนเอง

ณ ที่แห่งนี้ เคยมีหนึ่งชีวิตน้อย ๆ อาศัยอยู่อย่างเงียบเชียบมาเป็นเวลาสองเดือน

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ในโกดังร้างที่อับชื้นและมืดมิดก็ฉายวาบเข้ามาในหัว

ใบหน้าแสยะยิ้มอันน่ารังเกียจของโจรเรียกค่าไถ่ และประกายวาววับของมีดในมือมันยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า

"ณัฐพล ภูสมสาย... เลือกมาสักคน"

"ระหว่างเมียของแก ณิชาภัทร เขียวภักดี หรือรักแรกของแก อริสา จันทรแสงนาวี?"

เสียงของโจรนั้นหยาบกระด้างและอำมหิต ราวกับคำพิพากษาของมัจจุราช

สายตาของณิชาภัทรจับจ้องไปที่ชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เขาคือสามีที่เธอรักหมดหัวใจมาตลอดห้าปี

เธอเห็นสายตาของณัฐพลวูบไหว ลังเลสลับไปมาระหว่างเธอกับอริสาผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ความลังเลนั้นเปรียบเสมือนมีดทื่อ ๆ ที่ค่อย ๆ เฉือนหัวใจของเธอออกเป็นชิ้น ๆ

และในที่สุด เธอก็ต้องมองดูณัฐพลชี้นิ้วไปยังร่างที่สั่นเทาของอริสา ซึ่งหลบอยู่ด้านหลังเขาอย่างไม่ลังเล

"ปล่อยอริสาไป"

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของณิชาภัทรพังทลายลง

ในหัวของเธอหวนนึกถึงผลตรวจครรภ์ที่เพิ่งได้รับมาเมื่อเช้านี้

[ผลการตรวจ: ตั้งครรภ์ 8 สัปดาห์+]

รอยยิ้มแสดงความยินดีของหมอยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ เธอตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นเซอร์ไพรส์บอกเขาในวันครบรอบแต่งงานคืนนี้

"ดูเหมือนผัวของเธอจะเลือกได้แล้วนะ"

คมมีดเย็นเฉียบของโจรแนบลงบนผิวเนื้อที่ลำคอของเธอ ความเย็นยะเยือกนั้นทำให้ร่างของณิชาภัทรสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"มีคำสั่งเสียอะไรอยากจะบอกผัวสุดที่รักไหม?"

ณิชาภัทรพยายามมองข้ามคมมีดที่พาดคออยู่ไปยังณัฐพล เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เอ่ยออกมาทีละคำอย่างยากลำบาก

"ณัฐพล... ฉันท้อง"

"สองเดือนแล้วนะ..."

สิ้นเสียงของเธอ อริสาที่หลบอยู่หลังณัฐพลก็แสร้งส่งเสียงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ณัฐพลคะ... ริสากลัวจังเลย"

น้ำเสียงแผ่วเบานั้นทำลายความหวังสุดท้ายของณิชาภัทรจนหมดสิ้น

หัวหน้าโจรระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ราวกับพอใจในละครฉากนี้เหลือเกิน

"ณัฐพล ได้ยินไหมวะ? เมียมึงท้องอยู่นะเว้ย กูให้โอกาสมึงอีกครั้ง คราวนี้มึงจะเลือกใคร?"

หัวใจของณิชาภัทรเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอมองไปที่เขา แววตาเริ่มมีความหวังจุดประกายขึ้นมาเล็กน้อย

นั่นคือลูกของเราสองคนนะ

เมื่อเห็นณัฐพลมีสีหน้าลำบากใจและไม่ยอมตัดสินใจเสียที หัวหน้าโจรจึงกระตุ้นสถานการณ์

มันส่งสัญญาณมือให้ลูกน้อง ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ท่าทางนักเลงสองคนก็เดินเข้าไปประกบข้างณิชาภัทรและอริสา ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากเสื้อผ้าของหญิงสาวทั้งสอง

หัวหน้าโจรยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายคลิปวิดีโอเพื่อบันทึกภาพความอัปยศนี้

เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดัง แคว่ก บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

ณัฐพลจ้องมองพวกมันด้วยดวงตาแดงก่ำ

"อย่าแตะต้องพวกเธอนะ!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะ

แต่พวกโจรไม่ได้สนใจคำพูดของณัฐพลเลย สายตาหยาบโลนของมันจับจ้องไปยังเรือนร่างของหญิงสาว "เมียมึงนี่ผิวเนียนดีจริง ๆ ขาวจั๊วะเลยว่ะ!"

"เอาไงดีล่ะ ตอนนี้กูชักไม่อยากให้มึงเลือกแล้วสิ สู้เก็บไว้ทำเมียทั้งสองคนเลยดีกว่า พี่น้องกูมีตั้งเยอะ แบ่งกันเชยชมให้ทั่วถึง!"

"พอกูเสร็จกิจแล้ว ค่อยจับแก้ผ้าโยนทิ้งไว้ข้างถนน ให้พวกขอทานมันได้สนุกด้วย" มันพูดพลางหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

ณิชาภัทรมองมือสกปรกที่กำลังคุกคามเข้ามาใกล้ น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม เธอพยายามถอยหนีสุดชีวิต

สายตาที่เต็มไปด้วยคำวิงวอนส่งตรงไปยังณัฐพล

"ณัฐพล ช่วยด้วย! ช่วยลูกของเราด้วย!"

ณิชาภัทรไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากเธอต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น ลูกในท้องคงไม่มีทางรอดแน่

อริสาเองก็รีบหันไปมองณัฐพลอย่างไม่ยอมแพ้ ในใจคิดว่าหากณิชาภัทรตายด้วยน้ำมือโจร ณัฐพลก็คงเหลือทางเลือกเดียวคือต้องช่วยเธอ

เมื่อคิดได้ดังนั้น อริสาจึงแกล้งเซถลา จงใจเอาตัวกระแทกไปทางณิชาภัทร

ในทิศทางที่ณิชาภัทรเซไปนั้น คือปลายมีดของหัวหน้าโจรที่จ่อรออยู่!

ณิชาภัทรถูกกระแทกอย่างแรงจนถลาไปข้างหน้า คมมีดบาดเข้าที่ลำคอจนเกิดรอยเลือดเป็นทางยาว

โจรที่ยืนคุมเชิงอยู่เห็นณิชาภัทรเซเข้ามาชน จึงตวาดลั่น "อีเวรนี่! กล้าชนกูเหรอ!"

ฝ่ามือหนาตบเข้าที่ใบหน้าของณิชาภัทรฉาดใหญ่จนหน้าหัน

เลือดสีสดไหลซึมที่มุมปากของณิชาภัทร เธอมองไปที่ณัฐพลด้วยสายตาขอความช่วยเหลือเป็นครั้งสุดท้าย

ทว่า สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงของณัฐพลที่ตะโกนออกมาอย่างหนักแน่นและร้อนรน

"ผมเลือกอริสา! ปล่อยเธอไป... คุณอยากได้อะไรผมยอมให้หมดทุกอย่าง!"