บทที่ 46 นี่คือคำขอโทษของฉัน

"หึ"

ณิชาภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่เคยฉายชัดในแววตาก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นชาและห่างเหิน

ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ขออวยพรให้พวกเธอได้ตบแต่งกันเร็วๆ ก็แล้วกัน"

ทว่าเพียงชั่วครู่...