บทที่ 69 มรดกที่ตา外ทิ้งไว้

ราตรีกาลมืดสนิทประดุจน้ำหมึก

เมื่อชัยกรกลับมาถึงคฤหาสน์หรู เขาก็พกพาเอากลิ่นอายความหนาวเหน็บยามดึกเข้ามาด้วย เวลานี้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัดแล้ว

เขาหลบเลี่ยงเหล่าคนรับใช้ แล้วเดินตรงขึ้นไปยังชั้นสองทันที

ทว่าในจังหวะที่ผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป ฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงกลับชะงักไปชั่วครู่แทบไม่...