บทที่ 96 แกก็เป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้จัดการกับปู่เท่านั้น

ด้วยความที่จิตใจของณิชาภัทรจดจ่ออยู่แต่อาการป่วยของมารดา เธอจึงไม่ได้สังเกตถึงกระแสอารมณ์ที่ถูกกดข่มไว้อย่างถึงที่สุดในน้ำเสียงของชัยกรเลยแม้แต่น้อย

เธอพยักหน้ารับโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องปกติ "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ มารดาของเธอจำเป็นต้องมีคนคอยดูแลอ...