บทที่ 131 เราหย่าร้าง

เช้าวันรุ่งขึ้น

มิแรนดารู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับแสงอ่อนละมุนที่สาดส่องผ่านผ้าม่าน

แพขนตาของเธอขยับไหวขณะค่อยๆ ลืมตาขึ้น สติสัมปชัญญะยังคงพร่ามัว เธอซุกตัวอยู่ลึกในผ้านวมขนเป็ด ไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหน

แต่แล้วความทรงจำก็แล่นปลาบเข้ามาประดุจกระแสไฟฟ้า พรั่งพรูเข้ามาในหัว

เมื่อคืนนี้

เมื่อการเต้นรำจบลง ...