บทที่ 150 พี่ชายและแม่ของเธอเป็นโล่ของเธอ

ห้องนอนชั้นสอง

มิแรนด้าเปิดตู้เซฟและหยิบหินดิบสีน้ำเงินเข้มที่เธอทะนุถนอมมานานหลายปีออกมา

แม้จะอยู่ภายใต้แสงไฟในห้อง หินก้อนนั้นก็ยังคงเปล่งประกายสีน้ำเงินจางๆ ออกมา ราวกับหยาดน้ำตาที่กลายเป็นน้ำแข็งจากใต้ทะเลลึก ทั้งบริสุทธิ์และดูลึกลับ

จังหวะนั้นเอง บานประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา

มิแรนด้าหันไป...