บทที่ 46 นี่คือคำขอโทษของฉัน

มิแรนด้าแอบแค่นหัวเราะในใจ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ความขมขื่นก็มลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย

เธอคลี่ยิ้มบางๆ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "งั้นเหรอ? ก็ขอให้พวกเธอสองคนสมหวังกันเร็วๆ แล้วกันนะ"

จากนั้น ประกายตาขบขันก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ ก่อนจะสวนกลับไปว่า "แต่พูดก็พูด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ