บทที่ 153 คลื่นใต้น้ำเชี่ยวกราก

หลังจากตักข้าวเข้าปากไปได้สองสามคำราวกับได้ต่อลมหายใจ ลลิตาก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสามคนเอาแต่นั่งตัวตรงแหน่ว ไม่มีใครยอมแตะต้องช้อนส้อมเลยสักคน

แม้จะไม่ได้เป็นคนช่างสังเกตนัก แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ดูทะแม่งๆ ลลิตาปรับเปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสิน...